Οι τρεις ...

Δεν αγαπώ περισσότερο τις λέξεις. Αγαπώ περισσότερο τις τρεις τελείες. Τις τρεις μικρές τελείες που αφήνουν μια πρόταση ανοιχτή και μια σκέψη να αναπνέει.

Εκεί κατοικούν όσα δεν ειπώθηκαν. Οι λέξεις που έφτασαν μέχρι τα χείλη και γύρισαν πίσω. Οι εξηγήσεις που δεν δόθηκαν. Οι συγγνώμες που άργησαν. Οι άνθρωποι που έφυγαν χωρίς να πουν την τελευταία τους λέξη.

Τρεις τελείες... Χωρίς παύλα. Χωρίς τελεία. Μόνο μια συνέχεια που περιμένει. Και γι' αυτό τις αγαπώ.

Γιατί δεν αποφασίζουν για λογαριασμό μου. Δεν λένε πως όλα τελείωσαν. Δεν λένε πως όλα θα πάνε καλά. Αφήνουν χώρο.
Στο ενδεχόμενο. Στην αμφιβολία. Στην επιστροφή.

Η ζωή δεν είναι γεμάτη τελείες. Είναι γεμάτη αποσιωπητικά. Ένα βλέμμα που κράτησε λίγο περισσότερο. Μια πόρτα που δεν έκλεισε εντελώς. Ένα τηλέφωνο που δεν χτύπησε. Ένα όνομα που δεν διαγράφτηκε. Μια αγάπη που δεν τελείωσε ακριβώς όταν τελείωσε.

Και μέσα σε όλα αυτά, η γραφή. Κάθε μέρα κάθεται απέναντί μου και ζητάει να της δώσω λέξεις. Δεν της δίνω πάντα. Μερικές φορές της δίνω σιωπή.

Γιατί υπάρχουν πράγματα που, αν τα γράψεις, μικραίνουν.
Και υπάρχουν πράγματα που μεγαλώνουν μόνο όταν τα αφήσεις ανείπωτα.

Αυτό έμαθα από τις τρεις τελείες.

Να μην κλείνω βιαστικά τις ιστορίες.

Να μην κάνω πως γνωρίζω το τέλος.

Να αφήνω μια χαραμάδα για όσα μπορεί να συμβούν.

Γιατί η ελπίδα, όσο επιλήψιμη κι αν θεωρείται στις μέρες μας, χρειάζεται χώρο για να αναπνεύσει.

Και οι τρεις τελείες αυτόν ακριβώς τον χώρο προσφέρουν.

Μια μικρή καθυστέρηση πριν από το τέλος.

Μια ανάσα.

Μια πιθανότητα.

Κι όταν δεν έχω τίποτα άλλο να γράψω, δεν φοβάμαι πια τη λευκή σελίδα.

Βάζω τρεις τελείες. Και περιμένω.

Γιατί μπορεί να μην είναι το τέλος. Μπορεί να είναι απλώς... η αρχή της επόμενης λέξης...