Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ ΔΕΝ ΗΡΘΕ ΑΚΟΜΗ...

Το ημερολόγιο λέει πως ήρθε. Ο καιρός διαφωνεί.

Έξω έχει καύσωνα, υγρασία και έναν λίβα που φυσάει, σαν να ξέφυγε από κάποιο καλοκαίρι της Μέσης Ανατολής και βρήκε τον δρόμο για το Ιόνιο.

Ο Αύγουστος του Κουβέιτ αρνείται να παραδώσει τη σκυτάλη.
Κι όμως, κάτι έχει ήδη μετακινηθεί μέσα μου.

Η 1η Σεπτεμβρίου έχει τη δική της μυρωδιά. Ένα ανεπαίσθητο άρωμα αλλαγής, ακόμη κι όταν ο ήλιος επιμένει.

Το φως χαμηλώνει λίγο νωρίτερα, το απόγευμα αποκτά μια βαθύτερη απόχρωση και η θάλασσα, κάτω από τον ίδιο καυτό ήλιο, μοιάζει ξαφνικά πιο ήσυχη.
Οι εποχές είναι πιστές στο ραντεβού τους.

Κάθε χρόνο αγοράζω σχολικά. Για μένα.
Ένα μικρό παιχνίδι με τον χρόνο. Μια προσπάθεια να κρατήσω ζωντανό εκείνο το παιδί που περιμένει ακόμη μια καινούργια αρχή.

Κάθε 1η Σεπτεμβρίου δοκιμάζω τις αισθήσεις μου.
Ένα στρώμα βελούδου έχει καθίσει πάνω σε ό,τι με περιβάλλει και σμιλεύει ό,τι αιχμηρό προηγήθηκε.

Ακόμη και η μοναξιά έχει αλλάξει υφή.
Έχει χρώματα, αρώματα, μνήμες. Και μέσα της, κάπου βαθιά, κατοικεί ο έρωτας.

Ο άλλος. Εκείνος που περνάει αθόρυβα από ένα βλέμμα, μένει πάνω σε ένα άρωμα και ύστερα ταξιδεύει μαζί σου μέχρι το βράδυ. Εκείνος που κρύβεται σε ένα άγγιγμα, σε μια ανάσα που πλησιάζει, σε δύο ανθρώπους που ξαφνικά ξεχνούν πως υπάρχει χρόνος.
Του ταιριάζει ο Σεπτέμβρης.
Έχει το χρώμα του χαμηλού ήλιου, τη μυρωδιά της θάλασσας, τη μελαγχολία ενός απογεύματος που μικραίνει και την προσμονή μιας νύχτας που μπορεί να φέρει κάτι απρόσμενο.

Κι εγώ θέλω να περιμένω. Ένα πρόσωπο. Ένα ταξίδι.
Ένα τραγούδι. Μια λέξη.

Ένα φιλί που θα έρθει την κατάλληλη στιγμή και θα κάνει όλο τον Σεπτέμβρη να μοιάζει ξαφνικά καλοκαίρι.
Γιατί η ζωή χρειάζεται ακόμη λίγη επιθυμία. Λίγη τρέλα. Λίγη φαντασία.

Κι ένα λευκό φύλλο για να γράψεις πάνω του όσα θέλεις να συμβούν.

Έξω ο λίβας συνεχίζει να φυσάει.
Ο Αύγουστος του Κουβέιτ κρατάει ακόμη την καρέκλα του.
Ας τον αφήσουμε.

Ο Σεπτέμβρης έχει χρόνο.
Κάπου ανάμεσα στη ζέστη και στη δροσιά, ανάμεσα στο καλοκαίρι που επιμένει και στο φθινόπωρο που περιμένει, θα βρει τον δρόμο του.

Κι εμείς μαζί του. Γιατί ο ουρανός μπορεί να γεμίσει σύννεφα.
Το γαλάζιο όμως το θυμάται. Κι αυτό μου φτάνει για να αρχίσω ξανά.