Τα «θα»

Κάθε Σεπτέμβρη, η Θεσσαλονίκη φωτίζεται.

Οι εξέδρες στήνονται, τα μικρόφωνα ανοίγουν, οι αριθμοί μπαίνουν στη σειρά και το μέλλον παρουσιάζεται, για άλλη μια φορά, έτοιμο να έρθει.

Θα.

Θα γίνει.
Θα αλλάξει.
Θα αυξηθεί.
Θα μειωθεί.
Θα προχωρήσει.

Μια μικρή λέξη με τεράστιες αντοχές.
Και πάνω στις εξέδρες, ολόκληρη η νομενκλατούρα της εξουσίας στήνει την εξευτελιστική φιέστα της. Από κάτω, ένα πεινασμένο πλήθος περιμένει τα ψίχουλα, σαν ιθαγενείς που περιμένουν λίγη τροφή για να επιβιώσουν. Κι εκεί ψηλά, οι άρχοντες μοιράζουν την ελεημοσύνη τους με όλο τον φαρισαϊσμό της εξουσίας, παρουσιάζοντάς την σαν μεγάλη κοινωνική προσφορά.

Το «θα» κατοικεί πάντα λίγο πιο πέρα από το σήμερα. Σε έναν τόπο όπου όλα χωρούν και ο χρόνος αναλαμβάνει να τα τακτοποιήσει.

Κι εμείς ακούμε. Περιμένουμε.
Κάθε φορά λίγο ακόμη.

Κάπως έτσι περνούν τα χρόνια. Οι υποσχέσεις αλλάζουν, οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι λέξεις αλλάζουν. Η προσδοκία, όμως, μένει.
Και μαζί της μια παράξενη ανοχή.

Κάποτε η αγανάκτηση είχε δρόμο. Σήμερα χωράει συχνά σε μια οθόνη: μια ανάρτηση, ένα σχόλιο, μια καρδιά, λίγος θυμός κι ύστερα πάλι η καθημερινότητα.

Κι όσο περιμένουμε, η ζωή ζητά το δικό της τίμημα.
Λίγη αξιοπρέπεια εδώ. Λίγη ελπίδα εκεί. Μια υποχώρηση παρακάτω.
Μια ακόμη θυσία για εκείνο το αύριο που έρχεται διαρκώς, χωρίς ποτέ να φτάνει.

Οι αρχαίοι είχαν την Άρτεμή τους.

Εμείς που αυτήν την τύχη.

Καμία θεά να στείλει στη θέση μας το ιερό ελάφι.
Το ελάφι δεν ήρθε.
Κι έτσι συνεχίζουμε να θυσιάζουμε κάτι δικό μας, με την ελπίδα να κινηθεί ο στόλος.
Μα ο στόλος μένει δεμένος.
Και το καράβι δεν ξεκινά.

Και κάπου εδώ, οι μεγαλύτεροι ίσως θυμηθούν ένα παιδικό τραγούδι:

«Ήταν ένα μικρό καράβι…»Μικρό.
Αταξίδευτο.
Με τα πανιά έτοιμα και τους κάβους δεμένους.

Περιμένει τον ούριο άνεμο.
Κι εμείς μαζί του.
Χρόνια τώρα.

Τα «θα» ταξιδεύουν.

Το καράβι μένει στο λιμάνι.