Κάποια στιγμή αρχίζεις να αφαιρείς. Ο χώρος μέσα σου ζητάει ανάσα. Κουράστηκα από τις πολλές παρουσίες, τις ατελείωτες κουβέντες, την υποχρέωση να είμαι διαθέσιμος, να εξηγώ, να απαντώ, να κρατάω πόρτες μισάνοιχτες για ανθρώπους και καταστάσεις που είχαν ήδη τελειώσει μέσα μου. Κάποτε ήθελα να χωράνε όλα. Τώρα θέλω να χωράνε τα σωστά.
H αφαίρεση αρχίζει από τα απλά. Από πράγματα που έμειναν πάνω σε ράφια επειδή κάποτε σήμαιναν κάτι. Από συνήθειες που έγιναν δεύτερη φύση. Από κουβέντες που επαναλαμβάνονται χωρίς λόγο. Από σχέσεις που συνεχίζονται από συνήθεια και όχι από επιθυμία. Αφαιρείς και ξαφνικά ακούς καλύτερα τον εαυτό σου. Περίεργο πράγμα. Όσο λιγοστεύει ο θόρυβος γύρω σου, τόσο μεγαλώνει η φωνή μέσα σου.
Το πιο δύσκολο ήταν ο χρόνος. Γιατί ο χρόνος δεν επιστρέφεται. Τον δίνεις και τελείωσε. Έτσι άρχισα να τον προσέχω. Να διαλέγω πού θα πάει, με ποιους ανθρώπους θα τον μοιραστώ, ποιες κουβέντες αξίζουν μια ολόκληρη βραδιά και ποιες τελειώνουν σε πέντε λεπτά. Η ζωή απέκτησε ένα καινούργιο μέτρο. Η αξία μιας στιγμής.
Κάπως έτσι κατάλαβα και τη μνήμη. Η μνήμη ξέρει από αφαίρεση. Από μια ολόκληρη εποχή κρατάει μια μικρή σκηνή, ένα φως, μια μυρωδιά, μια φωνή, ένα χέρι, ένα τραγούδι. Και μέσα σε αυτή τη μικρή σκηνή χωράει ξανά ολόκληρος ο κόσμος. Αυτό κρατάει η μνήμη. Τα ουσιαστικά. Τα υπόλοιπα τα αφήνει να ξεθωριάσουν μόνα τους.
Το ίδιο συμβαίνει και με τις λέξεις. Το έμαθα γράφοντας. Μια λέξη περισσεύει, μια φράση βαραίνει, μια εικόνα ζητάει περισσότερο χώρο απ’ όσο της ανήκει. Την κόβεις. Πονάει λίγο, ειδικά όταν την αγαπάς. Ύστερα διαβάζεις ξανά το κείμενο και αναπνέει. Εκεί καταλαβαίνεις πως η αφαίρεση δεν μικραίνει τη ζωή. Της δίνει δύναμη.
Και κάπου εδώ μπαίνουν οι άνθρωποι. Εκεί η υπόθεση γίνεται πιο δύσκολη. Γιατί οι άνθρωποι έχουν ιστορία. Έχουν κοινές στιγμές, γέλια, καβγάδες, ταξίδια, τραπέζια, τηλεφωνήματα, φωτογραφίες. Έχουν ένα σωρό λόγους για να παραμένουν. Κι όμως, κάποια στιγμή βλέπεις καθαρά πως μια σχέση έκανε τον κύκλο της. Τότε χρειάζεται καθαρό βλέμμα και μια πόρτα που κλείνει ήσυχα. Χωρίς δράματα. Χωρίς δικαστήριο. Χωρίς πρακτικά συνεδρίασης. Η ζωή προχωράει.
Το ίδιο δικαίωμα έχεις και απέναντι στον εαυτό σου. Να αλλάξεις γνώμη. Να αλλάξεις δρόμο. Να πετάξεις μια παλιά βεβαιότητα και να κρατήσεις μια καινούργια. Να κοιτάξεις τον άνθρωπο που ήσουν πριν από δέκα χρόνια και να του πεις «ευχαριστώ για τη διαδρομή». Ύστερα να συνεχίσεις. Η ζωή έχει αρκετό δρόμο μπροστά της για να μένουμε πιστοί σε παλιές εκδοχές του εαυτού μας.
Κάποτε πίστευα πως μια όμορφη ζωή χρειάζεται τάξη. Τώρα προτιμώ το σπίτι από το ξενοδοχείο. Θέλω το παράθυρο ανοιχτό, τη μουσική λίγο πιο δυνατά, μια καρέκλα στραβά, ένα βιβλίο πάνω στο τραπέζι, ένα ποτήρι που έμεινε εκεί από χθες. Θέλω γέλιο, νεύρα, φίλους, έρωτα, βαρεμάρα, ξαφνικές αποφάσεις, έναν δρόμο που αλλάζει κατεύθυνση επειδή έτσι γούσταρε η μέρα. Η ζωή θέλει και λίγη αταξία. Αλλιώς γίνεται έκθεση. Κι εγώ προτιμώ να κατοικώ μέσα της.
Κοιτάζω λοιπόν σήμερα τι μένει και τι φεύγει. Φεύγει ο θόρυβος. Μένει η ουσία. Φεύγει η ανάγκη να εξηγώ τον εαυτό μου. Μένει η αλήθεια μου. Φεύγουν οι υποχρεωτικές παρουσίες. Μένουν οι άνθρωποι που μπορώ να έχω δίπλα μου ακόμη και μέσα στη σιωπή. Φεύγουν οι λέξεις που περισσεύουν. Μένουν εκείνες που έχουν κάτι να πουν. Φεύγει η ανάγκη να αρέσω σε όλους. Μένει η ανάγκη να μπορώ να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να τον αναγνωρίζω.
Και τελικά μένω κι εγώ. Λίγο πιο ελαφρύς, λίγο πιο άγριος, σίγουρα πιο δικός μου. Με τα λάθη μου, τις εμμονές μου, τις αδυναμίες μου, τις επιθυμίες μου και όσα ακόμη θέλω να ζήσω. Θέλω χώρο για το απρόβλεπτο, για το καινούργιο, για μια πόρτα που ανοίγει, για μια άλλη που κλείνει, για ένα τραγούδι που ξεκινάει δυνατά και σε σηκώνει από την καρέκλα.
Όσα φεύγουν ανοίγουν χώρο. Όσα μένουν αποκτούν αξία. Κι εκεί, μέσα σε αυτόν τον καινούργιο χώρο, βρίσκω ξανά τον εαυτό μου. Αυτός είμαι τώρα.
Κι αυτά που μένουν, Γεράσιμε, είναι τελικά τα δικά σου.
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου