ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ ΑΚΟΜΗ

Κάποτε έγραφα για να προλάβω την είδηση Σήμερα γράφω για να προλάβω τη στιγμή. Δεν είναι το ίδιο.

Στα πρώτα χρόνια της δημοσιογραφίας οι λέξεις ήταν εργαλεία. Έπρεπε να είναι γρήγορες, καθαρές, χρήσιμες. Να προλάβουν το γεγονός, το τυπογραφείο, την επόμενη μέρα. Με τα χρόνια άρχισα να τις κοιτάζω αλλιώς. Να τις διαλέγω. Να τις αφήνω να με πλησιάσουν.
Γιατί υπάρχουν λέξεις που σε κατακτούν.

Μια φράση μπορεί να σε ακολουθεί όλη μέρα. Μια λέξη μπορεί να σου αλλάξει τη διάθεση. Κι ένα κείμενο, όταν έχει μέσα του κάτι αληθινό, μπορεί να μείνει πάνω σου σαν ένα άγγιγμα που δεν ξεχνάς.
Γι' αυτό εξακολουθώ να γράφω. Επειδή έχω μάθει να κοιτάζω καλύτερα.
Ένα βλέμμα στον δρόμο. Μια κουβέντα που ειπώθηκε χαμηλόφωνα. Ένας άνθρωπος που γελάει ενώ θα μπορούσε να κλαίει. Μια πόλη που αλλάζει χωρίς να ζητήσει την άδειά μας.

Από εκεί αρχίζει η ανάγκη να γράψεις. Από το ασήμαντο που, αν το κοιτάξεις λίγο περισσότερο, παύει να είναι ασήμαντο.

Η εφημερίδα βιάζεται. Η τηλεόραση φωνάζει. Τα κοινωνικά δίκτυα δεν περιμένουν καν να τελειώσεις τη σκέψη σου.
Μια είδηση γεννιέται, αναπαράγεται, σχολιάζεται, ξεχνιέται και αντικαθίσταται μέσα σε λίγες ώρες.

Ο κόσμος δεν προλαβαίνει να διαβάσει. Προλαβαίνει μόνο να αντιδράσει.
Εγώ θέλω να καθυστερώ λίγο. Να κρατάω μια στιγμή από το μανίκι και να της λέω, περίμενε λίγο ακόμη. Να την κοιτάζω από πιο κοντά. Να δω τι κρύβει.

Και μέσα σ' αυτή τη μικρή καθυστέρηση να χωρέσει ένας άνθρωπος, μια σκέψη, μια αμφιβολία, μια επιθυμία.
Έχει ηλικία η γραφή; Όχι.

Γερνάει μόνο όταν παύεις να εκπλήσσεσαι. Όταν γράφεις από συνήθεια. Όταν οι λέξεις έρχονται μόνες τους, χωρίς να σε αγγίζουν. Όταν ξέρεις από πριν πού θα καταλήξεις. Εγώ θέλω ακόμη να μη γνωρίζω.
Να κάθομαι μπροστά στη λευκή σελίδα και να υπάρχει εκείνη η μικρή, ευχάριστη αμηχανία της πρώτης συνάντησης.

Δεν ξέρεις τι θα γίνει. Ξέρεις μόνο πως θέλεις να συνεχίσεις.
Και όσο υπάρχει αυτή η επιθυμία, η γραφή δεν έχει ηλικία.
Έχει παρόν.Έχει περιέργεια.

Έχει ακόμη εκείνο το ανεξήγητο σκίρτημα που σε κάνει να γυρίζεις κάθε μέρα σ' αυτήν. Και τότε καταλαβαίνεις κάτι απλό.
Δεν γράφουμε επειδή τελειώνει ο χρόνος.

Γράφουμε επειδή, όσο υπάρχει ακόμη κάτι που μας συγκινεί, δεν έχουμε τελειώσει μαζί του.