Και στα λέω εγώ που σ’ αγαπάω!

Ο ακραίος ιδεαλισμός μου, δεν μου προσφέρει καλές  υπηρεσίες. Το ξέρω, αλλά δε μπορώ με όρους τρέχουσας πολιτικής, να συντονιστώ. Είμαι από τους τελευταίους όμως, που υποστηρίζει ότι αυτό που υποσχεθήκαμε όταν κτίζαμε τα όνειρα μας, πρέπει απαρεγκλίτως  να το υλοποιήσουμε. Πρέπει, αλλά ενώ  στους σχεδιασμούς τα μολύβια επί χάρτου δεν συναντούν κανένα εμπόδιο, ύστερα που θα κληθούμε να  κάνουμε τη μακέτα με μπετό και σίδηρο,  κάτι το υπέδαφος που είναι σαθρό, κάτι οι καιρικές συνθήκες, κάτι οι γείτονες που αντιδρούν, κάτι οι Γερμανοί (για το τελευταίο πάντα θα πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη), τα  μολύβια σταματούν να γράφουν λες και έπεσε λάδι  στο χαρτί και η μακέτα των ονείρων μας… γίνεται μια μουτζούρα.

Δεν λέω, να σχεδιάζουμε, να ονειρευόμαστε, άλλωστε ζωή δίχως όνειρα είναι ζωή χαμένη.  Εκείνο που λέω είναι  την περίοδο των ονείρων και πριν αυτά γίνουν προγραμματικές δεσμεύσεις, να φερόμαστε σεμνά και ταπεινά. Δεν μας στοιχίζει τίποτα μπροστά από αυτά που θέλουμε να γίνουν πράξη, να προηγείται αυτό που δείχνει μετριοφροσύνη και ρεαλισμό συνάμα… «Θα προσπαθήσουμε».

Βλέπω αυτό το παιδί τον Τσίπρα και δεν ξέρω αν πρέπει να το λυπηθώ ή να το βάλω στα χαστούκια, γιατί μπορεί  αυτός να έμαθε αγγλικά μέσα σε έξι μήνες, δεν μπορεί όμως σήμερα, να μας μαθαίνει, μέσα από την ίδια γλώσσα και άλλες γλώσσες, να δίνει στις λέξεις διπλά, τριπλά και πολλαπλά νοήματα απ’αυτό που εννοούν. Οι ληστρικοί φόροι που ξεζουμίζουν τον ελληνικό Λαό, εσχάτως βαφτίσθηκαν «αλληλεγγύη». Τι κρίμα για την «αλληλεγγύη», να σταματήσει να προφέρεται κάποια στιγμή, γιατί θα θυμίζει τα δεινά, μιας εποχής που όλοι θα ήθελαν να ξεχάσουν. Η πολιτική όπως ασκείται  σήμερα, δολοφονεί τη γλώσσα στην προσπάθεια της να ξεγελάσει τον Λαό, δολοφονεί όμως και τη ψυχή όλων αυτών που είναι υποχρεωμένοι να την υπηρετήσουν, αποδεχόμενοι τις κρατούσες αντιλήψεις. Και τότε, για να θυμηθούμε και την κυρία του ραδιόφωνου: 

«Όταν δεν μπορείς να πεις αυτό που θες, μεγαλώνεις γρήγορα και ξαφνικά αποστρέφεσαι τους καθρέπτες, που δείχνουν τα μαλλιά σου άσπρα, βρίσκεις νέους φίλους, καινούρια αγάπη και ταξιδεύεις τα χρόνια σου, στο βαγόνι αποσκευών. Έχεις ότι χρειάζεται για την πρώτη θέση, αλλά δεν το παραχωρείς στον εαυτό σου. Τον τιμωρείς που προτίμησε τις άδειες μέρες, το άδειο σώμα, από φόβο μήπως η λέξη που σκάλωσε στα δόντια σου και δεν έβγαινε με τίποτα έβρισκε ανταπόκριση. Αχ τι αισθηματικά ιδεολογήματα στηρίξαμε πάνω στις στερήσεις μας, πόσες αρνήσεις δεν εφηύραμε προκειμένου να επιβεβαιώσουμε τον τρόμο μας για την αρχέτυπη απόρριψη».

Πρέπει  να ξαναβρούμε  τις λέξεις  και επειδή η πολική δεν στηρίζεται από τη ζώνη των επιθυμιών αλλά από  την Eυκλείδειο γεωμετρία,  πρέπει να πατήσουμε σε  λέξεις που θα στηρίζουν τα βήματά μας. Βήματα μικρά και σταθερά. Βήματα που θα υπηρετούν την αλήθεια. Το  «άλλο λένε τα χείλη μου και άλλο ποθεί η ψυχή μου» δεν συνιστά αριστερή πολιτική.  Δεν μπορείς  να  καμώνεσαι τον ήρωα ενώ μέσα σου κρύβεις έναν φοβισμένο.    Και στα λέω εγώ που σ’ αγαπάω!

Πληγή αγιάτρευτη

Τέρμα με τις αριστερές ιστορίες. Η ζωή αλλάζει και χωρίς εμένα, και δεν της καίγεται καρφί για την δική μου θλίψη.  Από τη Δευτέρα θ’ ανοίξουν  οι τράπεζες, το ευρώ δεν κινδυνεύει  και η χώρα αμετακίνητη. Ανατολικά το Αιγαίο δεξιά το Ιόνιο .  Και εγώ είμαι έτσι και θέλω να είμαι έτσι. Κι εσύ αλλιώς επειδή το θέλησες αλλιώς,   πιστή μονάχα στην επιμονή και στις έμμονες σου. «Το πιο ωραίο  είναι  να νοιώθεις σαν την καλαμιά στον άνεμο. Να στρατεύεσαι στην αξιοπρέπεια  σου, ν’ ακούς ελεύθερα  ό,τι είναι καινούργιο. Όταν δεν κλείνεσαι τότε γίνονται θαύματα». Και έτσι ανοιχτοί  περιμένουμε το θαύμα,  στη φύση, στη ζωή, στη καρδιά μας … Διότι υπάρχουν και χειρότεροι ρόλοι , όπως αυτός  της αφοσίωσης  και του χρέους. Και όπως λέει η Κική Δημουλά  «ο άνθρωπος  έχει την τάση  να λησμονήσει   για να ζήσει. Το χρέος όμως είναι, ένας τάφος υγρός»

Ο γέγονε, γέγονε, τελικα. Και τώρα εμείς να δούμε πως περιμαζεύουμε τα κομμάτια. 

«Αν είσαι στεναχωρημένους ή βρίσκεται σε μεγάλη δυσκολία  κοίτα  για λίγη  ώρα , σταθερά τον ουρανό» ,  λέει  μια  οδηγία προς  ναυτιλλομένους   ή καλλίτερα προς ναυαγούς. Τον κοίταξα  «…Βλέποντας σε μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου. Και η ψυχή μου θα δενόταν μαζί σου για τόσες χιλιάδες χρόνια  όσα είναι του Ήλιου  και της σελήνης , που αγκαλιάζουν  τον κόσμο. Μα όπως ο Ήλιος δεν αγγίζει ποτέ τη σελήνη , αλλά αυτή ανατέλλει μόλις   δύσει εκείνος ,  βαδίζοντας  ο νους μου  θα ξέρει πως πίσω σου, στο δικό σου δρόμο  θα βρίσκομαι.  Και πάνω μου ήλιε, θα βλέπεις , όπως κάθε άνθρωπος, όταν θα με φωτίζεις , στις σκιές του κορμιού μου … πληγές που δεν θα γιάνουν ποτέ» .Επιστολή του Μογγόλου  Σεντεντζανίβ Ντουλάμ στο «Ασελέμ» (στην αλήθεια του).

Υπάρχει απογοήτευση στον κόσμο της αριστεράς. Για να κλείσω με τον άλλο έρωτα όπως ξεκίνησα  . Εκεί στην άλλη άκρη του ουρανού μου, γελούν ακόμα και οι σημαίες μας  «Κι αν μπήκαν μέσα στην Πόλη οι εχθροί, φύγαμε εμείς, το σκάσαμε και τους τη σκάσαμε!
Μάλιστα σε αυτό συμφωνήσαμε όλες οι συνιστώσες, μόνον η συνισταμένη διαφώνησε:  Ο Λαός που αντιστάθηκε  και θα συνεχίσει…»

Η κυβέρνηση τα έφτυσε στο τελευταίο κατοστάρι

Το μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος,  που στο πρόσφατο δημοψήφισμα, ψήφισε ΟΧΙ , δεν ενέδωσε στους εκβιασμούς, δεν φοβήθηκε τις απειλές  για έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη. Έβαλε πάνω από το ευρώ την αξιοπρέπεια. Θα συμφωνήσω ότι οι περισσότεροι που ψήφισαν ΟΧΙ  δεν ήθελαν την Ελλάδα έξω από την  Ευρώπη και συναινούσαν σε μια συμφωνία  που θα ήταν σαφώς καλύτερη από το τελεσίγραφο των δανειστών. Αυτήν την εντολή έδωσαν στην κυβέρνηση   και από αυτήν την άποψη,  οι περισσότεροι νοιώθουνε προδομένοι.  Ας μην κοροϊδευόμαστε: η συμφωνία με τους δανειστές που έρχεται από σήμερα στη Βουλή για να επικυρώσει τα επαχθή μέτρα που περιλαμβάνει,   είναι ένα τρίτο σκληρό  μνημόνιο, που βρίσκεται σε αναντιστοιχία  από την λαϊκή εντολή.  Ο Λαός δε φοβήθηκε  και ψήφισε ΟΧΙ,  σε αντίθεση με την  φοβισμένη κυβέρνηση, που ψήφισε ΝΑΙ, συντασσόμενη με την μειοψηφικό  κομμάτι του εκλογικού σώματος, που στο πρόσφατο δημοψήφισμα ήταν απέναντι της .

Θα μπορούσα να δικαιολογήσω τη στάση μιας συντηρητικής Κυβέρνησης   κάτω από τέτοιους εκβιασμούς, να ενδώσει σε μια σκληρή συμφωνία, μια ς αριστερής, ριζοσπαστικής  κυβέρνησης  όμως , με το  Λαό συμπαραστάτη  ΟΧΙ.  Της έδωσε τη σκυτάλη 20 μέτρα μπροστά και  αυτή τα έφτυσε στο τελευταίο κατοστάρι.

Και η θλίψη μου δεν είναι τόσο για την συμφωνία , είναι για την αριστερά , που με την άνοδο της στην διακυβέρνηση της χώρας έδωσε ελπίδα  στο δοκιμαζόμενο λαό, σε ένα λαό που έκανε την υπέρβαση  και νίκησε  εν μέσω κλειστών τραπεζών, τρομοκρατίας, απειλών και απροκάλυπτων  παρεμβάσεων από τους «εταίρους». Τελικά η νίκη του ΟΧΙ δεν ανήκει στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -  ΑΝΕΛ, ούτε και στο Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα .  Η νίκη ανήκει εξολοκλήρου στο ΛΑΟ.
«Αυτό που μας λερώνει γύρω μας είναι η ζωή και η πραγματικότητα. Ζητήσαμε εμείς τέτοια ένδεια αισθημάτων; Ονειρευτήκαμε εμείς την εξορία της ηθικής; Έτσι έγινε; Οι αγάπες που χάσαμε είναι όλα τα λεφτά; Ή εκείνες που δεν ήρθαν ποτέ; Κουραστήκαμε να μαθαίνουμε αριθμητική με τις απώλειες».
Δύσκολες μέρες  και για μας ακόμα πιο δύσκολες. Οι λέξεις αρνούνται . «Τα δάκρυα έπονται, προηγούνται οι συμβιβασμοί οι ταπεινώσεις, οι εκποιήσεις οι αλλοτριώσεις, οι εκρήξεις, η φρίκη, έτσι που και με τον άνθρωπό σου γίνεσαι εχθρός και με τον εαυτό σου ξένος,»

Θα'μαι πάντα εδώ, να φυλάω αυτά που πέταξες

Δεν σε συγχωρώ, για όλες τις φωτιές που ξέχασες

Θα'μαι πάντα εδώ, όσα χρόνια κι αν περάσανε

Δεν μας συγχωρώ Από φόβο χάσαμε...

Τέλος στα παραμύθια που μας νανούριζαν

Δεν είναι ο συμβιβασμός  μιας αριστερής κυβέρνησης, που με  γεμίζει θλίψη, είναι η ελπίδα, που πέταξε πολύ ψηλά και χάθηκε πέρα από τη γραμμή των οριζόντων. Για  όσους δεν έχουν μάθει να πληρώνουν με κομμάτια της ψυχής τους, λίγο ενδιαφέρουν αυτά που γράφω. Ο κόσμος έχει προβλήματα, νοιώθει ανασφάλεια, φόβο και μοναξιά. Μπορεί η επιστήμη να κατασκευάζει τεχνητά συκώτια, σπλήνες, καρδιές,χέρια, πόδια, αισθήματα όμως…

«Πληρώνουμε με της καρδιάς το αίμα» λέει η λαϊκή παροιμία. Τι ωραία πληρωμή. Αναλλοίωτη στους αιώνες, ασύμβατη με την πλαστικοποίηση.
Στην ραδιοφωνική εκπομπή, που με συντροφεύει αργά το βράδυ, αναρωτιέται, η γυναικεία φωνή:
«Φαντάζεστε να έρθει η ώρα που θα υπάρχουν κάρτες και γι’ αυτές τις συναλλαγές; Θα λέμε: Με πλήγωσες, χρέωσε την κάρτα της καρδιάς μου με 5.000 ευρώ. Και μετά θα τραβιόμαστε με τους τόκους»
Ευτυχώς που κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Τεχνητά αισθήματα δεν γίνεται να κατασκευαστούν, γι’ αυτά δεν έχουμε ανάγκη τη βοήθεια της επιστήμης, τα φτιάχνουμε μόνοι μας.

Θα με ρωτήσετε γιατί γράφω ακόμα,  μα  «για να κάνω ευκολότερο το πέρασμα του χρόνου»  όπως έχει πει ο Μπόρχες. Σαφή εξήγηση, Γιατί ίσως μονάχα έτσι ν’ αντιπαλεύεται το χάος, ο χρόνος που καίτοι αθώος, μας θανατώνει απ’ τις δικές μας υποψίες. Διότι εμείς ούτε αθώοι είμαστε, ούτε ερήμην μας κυλά τελικά η ζωή. Υπάρχει κι έχει το χρώμα, το ήθος, την ιδεολογία που εμείς της δίνουμε. Έχει ακόμα κι εκείνη τη γενναία πίστη που διαθέτει τη σπάνια δύναμη να νικά τις ενοχές και το μάταιο. Αναλαμβάνει να περάσει στην αθανασία αίσθημα, δικαιοσύνη και μνήμη. Μέχρι που όλα να παραδοθούν στην συμπαντική λήθη. Είναι η προσπάθεια που μέτρησε όμως. Κι αυτές οι λιγοστές εξηγήσεις που δόθηκαν ή δεν δόθηκαν. Που γράφτηκαν όμως σε ένα λευκό χαρτί για να νικήσουν τον τρόμο. Έτσι παραμένουμε αξιοπρεπείς. Στο μέτρο του δυνατού γενναίοι. Με την αλήθεια μας κι εκείνη την ύστατη προσπάθεια να νικηθούν οι ενοχές. Ποιος είπε ότι το συναίσθημα δεν έχει πολιτική πλευρά;

«Η εσωστρέφεια υπήρξε πάντα για την αριστερά νόσος ανίατη»  έγραφα παλαιοτέρα με αφορμή την αποχώρηση της ανανεωτικής πλευράς από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και όταν τα ποσοστά της εκτινάχτηκαν και ελπίζαμε στο τέλος του δικομματικού συστήματος, ακόμα και τότε, έδειχνε τα πρώτα σημάδια φαγούρας. 

Η διάσπαση που συνέβη  τότε, μας βάζει στο ίδιο έργο θεατές να παρακολουθούμε διαχρονικά   την κρίση ταυτότητας, ενός κόμματος που μοιάζει περισσότερο με ρωσική μπαμπούσκα, μόνο που τα κομμάτια που ανακαλύπτεις, το ένα μέσα στο άλλο, από καιρό δείχνουν να μην βολεύονται κάτω από την σκεπή του πιο ευρύχωρου σχήματος και αναζητούν συνεχώς μοναχικούς δρόμους. Διάσπαση στη διάσπαση, μέχρι  να φτάσουν στη διάσπαση του ατόμου.

Η τελευταία πράξη του δράματος με πρωταγωνιστή τον Αλέξη Τσίπρα, ίσως να σημάνει και το τέλος στα παραμύθια που μας να νανούριζαν τα χρόνια που προηγήθηκαν.
Παρά τα επιφαινόμενα, ο σκληρός σκελετός των δημοκρατιών αποτελείται από το υλικό των έξυπνων και αδιόρατων ολιγαρχιών...

Η ήττα είναι σαν τον έρωτα. Σχεδόν κεραυνοβόλα

Η τραγικές στιγμές που περνάει ο Λαός μας, με αναγκάζουν να επαναλάβω, αφού λέξη πλέον δεν βγαίνει από το στόμα  μου, ένα κείμενο εποχής.    Δεν θυμάμαι τότε  το ερέθισμα,   προφανώς κάτι  απ’ αυτά που ο πρόλογος αναφέρει. Σήμερα, σε άλλο χρόνο μοιάζει διαφορετικό.      

Όταν δεν έχω τι να πω καταφεύγω σε επώδυνες επαναλήψεις. Όπως και να 'χει η ήττα είναι σαν τον έρωτα. Σχεδόν κεραυνοβόλα.

Κι ας ετοιμάζεσαι για χρόνια πολλά πριν για να τη συναντήσεις. Θα φτάσει μονάχα ένα τίναγμα του προσώπου σου ή μια σύσπαση του ματιού για να σε συνεπάρει η μέθη και ένα «όχι τώρα» λες και βγαίνει από στόμα ρομπότ για να σχηματιστεί το ρήγμα. Σαν σε γυαλί. Δίχως καμία πιθανότητα επανασυγκόλλησης «Μπορεί όσοι ψήφισαν Όχι», γράφει ο Θανάσης Καρτερός στην σημερινή ΑΥΓΗ «ή πολλοί από αυτούς, να έχουν στο στόμα τη γεύση της πίκρας μετά τα τελευταία. Και πολλοί από μας που χρόνια βολοδέρνουμε στην Αριστερά να είμαστε συντροφιά όχι μόνο με την πίκρα, αλλά και με την πολιτική κατάθλιψη που προκαλεί ένας επώδυνος, ταπεινωτικός, εν γένει γαμημένος συμβιβασμός. Γιατί ο ορισμός ενός τέτοιου συμβιβασμού είναι η πρόταση της κυβέρνησης στους δανειστές. Και έναν τέτοιο συμβιβασμό θα επικυρώσει η συμφωνία -αν βέβαια τελικώς υπογραφεί.

Προφανώς πολλά ήταν τα ψέματα που είπαμε ώς εδώ -στον εαυτό μας εννοώ. Γιατί κάθε συμβιβασμός μπορεί να εξαρτάται από την ευελιξία, την πείρα, την αποφασιστικότητα εκείνων που διαπραγματεύονται. Εξαρτάται όμως κυρίως από ένα πράγμα και δεν χρειάζεται να έχεις διαβάσει τον Αριστερισμό για να το ξέρεις: από τον συσχετισμό των δυνάμεων. Κι εμείς, δυστυχώς, υπερτιμήσαμε τη δημοκρατία, και τη δύναμη του δίκιου αν θέλετε, και υποτιμήσαμε την ευρωκρατία και τη δύναμη του χρήματος αν θέλετε.

Μ' αυτή την Ευρώπη - Φυλακή πρέπει να ξεμπερδέψουμε ειρηνικά και δημοκρατικά μόλις σταθούμε στα πόδια μας. Γιατί δεν μπορεί να δεχόμαστε το καθεστώς βιασμού ως πάγιο, νόμιμο και ηθικό.»

Η ρωγμή είναι σε μένα είχε πει ηρωικά ο συγγραφέας Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ. Και δεν αρκέστηκε μονάχα σ’ αυτό, αλλά διακινδύνευσε και το 'γραψε, παραδεχόμενος μετά παρρησίας ότι:

«Βεβαίως και ολόκληρη η ζωή είναι μια διαδικασία αποσύνθεσης, αλλά τα χτυπήματα που κάνουνε τη φανερή ζημιά - τα δυνατά ξαφνικά χτυπήματα που έρχονται, η τουλάχιστον έτσι δείχνουνε από τα έξω – αυτά τα οποία θυμάσαι και βλαστημάς και σε στιγμές αδυναμίες, τα εξομολογείσαι στους φίλους σου, δεν εμφανίζουν τα αποτελέσματα τους αμέσως. Υπάρχει και ένα άλλου είδους κτύπημα που έρχεται από τα μέσα – το οποίο δεν αισθάνεσαι παρά μόνο όταν είναι πια πολύ αργά για να κάνεις κάτι, όταν συνειδητοποιήσεις τελεσίδικα ότι κατά κάποιον τρόπο δεν πρόκειται ποτέ να ξαναγίνεις τόσο καλός άνθρωπος όσο ήσουν. Το πρώτο είδος σπασίματος μοιάζει να γίνεται γοργά – το δεύτερο συντελείτε σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις μα το συνειδητοποιείς εξαιρετικά απότομα».
Το πότε συντελείτε κανείς δεν είναι αρμόδιος να μας υποδείξει. Είναι αναλόγως της ιδιοσυγκρασίας του καθενός.
Όπως και να χει η ήττα είναι σαν τον έρωτα. Σχεδόν κεραυνοβόλα.
Στο φινάλε δεν μπορείς να κρεμάσεις ταμπελάκι «προσοχή εύθραυστον». Θα την τρομάξεις, χώρια που θα έχεις χάσει τη δυνατότητα να τη γνωρίσεις όπως είναι πραγματικά, δηλαδή ίδια σαν όλους μας. Με ρήγματα τεράστια, χωρίς καμία διάθεση παραδοχής. Σε μια εποχή που έχει κάνει λαμπόγυαλα  ό,τι με αιώνες τώρα είχανε κτίσει και είχαν ελπίσει. Τρελοί όλοι μας τώρα  στο κυνήγι του χαμένου θησαυρού…»

Το τέλος του φόβου σηματοδοτεί τη νέα εποχή

Όταν επιστρατεύεται ο φόβος, για να πνίξει κάθε αντίσταση, δεν είναι που δεν έχω τι να γράψω. Είναι που αηδιάζω να ακούω, αυτούς που δε ξέρουν πώς να πεθάνουν, γαντζωμένοι, σε ό,τι τους έχει απομείνει, να σπέρνουν φόβο, με φτηνά επιχειρήματα, επικαλούμενοι τη σωτηρία του Λαού, για να γλιτώσουν το τομάρι τους. Υποκριτές! 

Όσο και αν προσπάθησα δεν κατάφερα να διαχειριστώ το θυμό μου, αυτή την περίοδο. Δεν άντεξα να βλέπω αυτές τις φιγούρες, του παλαιού πολιτικού συστήματος,  που ευθύνονται για την καταστροφή, να μου κουνούν το δάκτυλο. Σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, πριν το σύστημα χάσει τον έλεγχο, κάναμε λόγο για απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών, για τακτικές που δεν συνάδουν με τη δημοκρατική λειτουργία, για μέσα που αγιάζονται από το σκοπό, μέχρι που μας έγιναν συνήθεια. Εκπαιδευτήκαμε στο αίμα και στο ψέμα. Τα λέγαμε, τα γράφαμε, σαν παρατήρηση, σαν υποσημείωση, χωρίς όμως ποτέ να υπολογίσουμε το χρόνο, όταν επιχειρηματολογούσαμε για την καταστροφή. Για να είμαι πιο ακριβής, αυτός ο χρόνος φάνταζε μακρινός και μέχρι τότε ευελπιστούσαμε. Δεν ήταν…

Τα διλήμματα και ο φόβος, ποτέ δεν έλειψαν από τις εκλογικές διαδικασίες στη χώρα μας, επιστρατεύονταν  από τους ισχυρούς,  για να φοβίζουν τους ψηφοφόρους και να οδηγήσουν την επιλογή τους στο παρόν που ζουν,  έστω και αν αυτό είναι τραγικό. 

Σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις που θυμάμαι,  από το 1974 μέχρι και σήμερα,  η επιστράτευση  του φόβου για το αύριο,  αποτελούσε κύριο συστατικό  της προεκλογικής διαδικασίας.  Θα περίμενε κανείς η εξέλιξη να μειώσει το φόβο, απεναντίας, ο  φόβος υπήρξε όχι απλός συντελεστής, αλλά πρωταγωνιστής.  Αν σήμερα μπορούμε να μιλάμε για τέλος εποχής είναι γιατί από τον περασμένο Ιανουάριο καταφέραμε να νικήσουμε το φόβο.  Την περασμένη Κυριακή όχι απλώς νικήσαμε, αλλά διαλύσαμε  κάθε φωνή του παρελθόντος που επιχείρησε να μας τρομοκρατήσει.  Και νικήσαμε  όχι κάτω από απειλές, αλλά από γεγονότα όμως είναι το κλείσιμο των τραπεζών.  Επιτέλους ο φόβος μας στράφηκε απέναντι στους πραγματικούς εχθρούς σ’ αυτούς που προσπάθησαν να μας φοβίσουν:   στο Σημίτη, στο Μητσοτάκη, στο Βενιζέλο, στο Σαμαρά , στον Καραμανλή  στο Γιωργάκη,  σε όλο το σάπιο σύστημα  που κυβέρνησε  και κατάστρεψε την πατρίδα μας υποθηκεύοντας το μέλλον.

 Όλα αυτά τα χρόνια  ύστερα από κάθε εκλογική αναμέτρηση  γυρίζαμε  ηττημένοι, σήμερα μετράμε  νίκες, στον προαιώνιο αγώνα του φωτός και του σκότους.

Στο χέρι μας είναι να ξαναθυμηθούμε τα τραγούδια, να ξεκινήσουμε από εκεί που είχαμε μείνει. Από την αρχή, χωρίς τους κλέφτες και τους ψεύτες στην παρέα. Να ξεκινήσουμε και πάλι την προσπάθεια, έχοντας πάντα κατά νου, ότι δεν είμαστε οι τελευταίοι κάτοικοι αυτής της χώρας. Να ξανατραγουδήσουμε με το μυαλό στους νέους και στο μέλλον.

«Ουρανέ, όχι δεν θα πω το ναι…»

Είχα έτοιμο τον τίτλο του σημερινού  κειμένου σε περίπτωση που το ΝΑΙ στην υποτέλεια επικρατούσε . «Δεν μας συγχωρώ από φόβο χάσαμε».

Όμως νικήσαμε το φόβο και αυτό είναι το ηρωικό.

Γράφονται τόσα πολλά σήμερα, που δύσκολα θα μπορούσα να προσθέσω κάτι διαφορετικό, άλλωστε δεν θέλω να ξεχωρίζω . Θέλω να χαθώ μέσα στο πλήθος, σε εκείνο  το πλειοψηφικό ρεύμα  του λαού, που είπε το μεγάλο ΟΧΙ. Να πανηγυρίσω μ’ αυτόν  το λαό  που  μέσα σε ένα τόσο δυσμενές περιβάλλον με κλειστές τράπεζες,  με πρωτοφανή εκστρατεία φόβου από τους εταίρους, αλλά και τους  ντόπιους δορυφόρους τους και  με τα ιδιωτικά Μέσα Ενημέρωσης να  επιχειρούν με κάθε μέσο να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη, άντεξε και νίκησε.

Η ανάγκη θα μας οργανώσει και πάλι. Ο χρόνος θα κυλήσει στην ώρα του, θα αρχίσει να μετράει κανονικά και οι εικόνες θα έχουν διαπεραστικά χρώματα.

«Ουδέποτε φέρονται οι λαοί «σαν να ’ναι έτοιμοι από καιρό να πουν το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι». Το λένε απότομα! Κι αν πουν «όχι», γίνεται της Βαστίλλης...

Το τέλος κάθε εποχής δεν παίζεται μόνο στα ανώτερα κλιμάκια παίζεται και στις ψυχές μας. Και είναι ώρες  που μας αναγκάζουν σε εξομολογήσεις. Να βγάλουμε ότι μας βαραίνει, για να μπορέσουμε να δούμε τη νέα εποχή με καθαρά μάτια…

Νοιώθω κάπως, ένα κοκτέιλ συναισθημάτων, χαρά πρωτίστως και μια κάποια ανησυχία, γιατί  πρέπει να πετύχει η αριστερά  από τη θέση του οδηγού  και ο αγώνας  δεν θα είναι μόνο με τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών αλλά και με τον ίδιο της τον εαυτό.

Στο  τέλος και στην αρχή.  Είναι οι ευκαιρίες που μας δίνει ο χρόνος.  Ίσως αυτό να είναι  το δώρο του.   Θα συμφωνήσω, με μείον ξεκινάμε. Και το μείον αποτέλεσμα είναι, το θέμα είναι  πως το αντιλαμβανόμαστε. Δεν λέω έχει μεγαλύτερο  βαθμό δυσκολίας, η πορεία όμως γίνεται πιο ελκυστική. Με μειονέκτημα,  αλλά είμαστε ακόμα στην αρχή.  Όλος ο χρόνος μπροστά μας. Και ό,τι ήρεμο, δεν είναι πάντα όμορφο  και εύκολο να διαχειριστεί. Πνίγει!   

Η νίκη, κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες,   δικαιολογημένα φέρνει ξέφρενους πανηγυρισμούς. Όχι με συν ούτε καν με μηδέν. Κουβαλάμε την ποινή λες και είχαμε υποπέσει στο προπατορικό αμάρτημα. 

Με μείον ξεκινάμε. Δεν μπορεί να γίνει  διαφορετικά.  Η αφαίρεση δεν τελειώνει στα χαρτόκουτα, με τις παλιές φωτογραφίες.  Πρέπει να ξεριζώσει και μέρος εκείνου του πλαστού εαυτού,  που καλοπιάναμε όλα αυτά τα χρόνια. Να του αφαιρέσουμε τη ψευτιά για να τον βρούμε. Απ’ αυτό το σημείο, μπορούμε να ξεκινήσουμε με ασφάλεια. Να βρούμε  τον εαυτό  μας για να μπορέσουμε και να τον χάσουμε. Έτσι θα βρούμε τον έρωτα, την αλήθεια, την αγάπη.  

Με μείον, χωρίς δεύτερη σκέψη, με απώλειες, που  χρόνια προστατεύαμε γιατί φοβόμαστε το τσαλάκωμα, δειλιάζαμε μπροστά στη συντριβή. Με μείον για να απαλλαγούμε από τις σιδερόμπαλες στα πόδια,  να βγάλουμε  φτερά και να πετάξουμε.