Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Νοεμβρίου 18, 2007

«Πάντα γελαστοί και γελασμένοι»

30% αύξηση μαγειρεύει η ΔΕΗ. Μήπως οι παραισθήσεις μας, είναι ασφαλέστερες από την πραγματικότητα;
………………………………………………………………………………………..
Και αυτό θα περάσει με την πρέπουσα απάθεια. Τίποτα από ότι συμβαίνει γύρω μας δεν μας εμπνέει την έξαρση κάποιας δράσης. Εκεί που χρησιμοποιούσα κόφτες προτάσεις και τέλειες γέμισα μακρινάρια και ερωτηματικά. Ο κόσμος αισθάνεται απογοητευμένος, ταπεινωμένος και εξαπατημένος απ’ όλες τις μεριές. Μια ανυπόφορη ψευδολογία που δεν ξεγελά πια κανένα. Η εξουσία, όπως η Αγια τριάδα. Πατήρ, Υιός και Άγιο Νεύμα. Εμπλεκόμενα ή καλύτερα διαπλεκόμενα
Για άλλη μια φορά θα μαζέψω τα κατεστραμμένα σκηνικά της φαντασίας μου και θα προσαρμόσω το όνειρο επάνω σε κρανίου τόπο
Έχω ανάγκη να πιαστώ από κάποια φαντασίωση. Δεν μπορώ να παραδεχτώ πως τούτη η φτηνή και ηλίθια πραγματικότητα είναι η τελική μου μοίρα. Δεν μπορεί να εξαντλήθηκαν τα όρια μου πρέπει πάλι, έστω με κάποιο ψέμα να κινήσω την προσοχή μου, να ερεθιστώ. Γι’ αυτό σας χρειάζομαι, μάρτυρες στις σκηνές, της φαν…

Ποιος θα μας πιστέψει;

Θα συνεχίσω, με ανώδυνα κείμενα, που είναι προτιμότερα, από όλα αυτά που μας έχουν κιτρινίσει την ζωή. Τουλάχιστο αυτά τα γενικά όλο και κάποια ψυχή θα αγγίξουν ειδικά. Όλο και κάποιο μυαλό θα ξυπνήσουν, να ξεκουμπιστεί από τον ύπνο του δικαίου. Τα άλλα τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, που ενδιαφέρουν το μικρόκοσμο μας και αναπαραγάγουν τα Πινόκιο, θα τα συνεχίσουν οι άλλοι, που έχουν αναλάβει την εργολαβία της αποχαύνωσης.
…………………………………………………………………………………………..
Ακόμα δεν έχω περάσει απέναντι, όμως θαυμάζω, εκείνους που τα κατάφεραν, τους ποιητές και αυτούς που ελαφρά την καρδία αποκαλούμε τρελούς. Αυτούς δηλαδή που δεν άντεξαν την μάταια φθορά της ψυχής τους.
Όταν ήμουνα μικρός, θυμάμαι τις διηγήσεις των γονιών μου. Ο πατέρας μου το πρωί πριν πάει σχολείο είχε υποχρέωση να μαζέψει ένα κοφίνι ελιές από ένα κοντινό κτήμα. Οι αναφορές για την κατοχή, την πείνα τον εμφύλιο, ήταν στην ημερήσια διάταξη. Εμείς σήμερα επί της ουσίας δεν έχουμε να επικαλεστούμε τέτοιες τραγικές καταστάσεις επιβίωσης…

Του Μάκη που του άρεσε τότε και ακόμα περισσότερο σήμερα

Είμαι πολύ χαρούμενος, που «Τα κορίτσια του Σίτυ μπουμ – μπουμ» του Βασίλη Αλεξάκη, παρά τα 32 χρόνια που φορτώθηκαν στην πλάτη τους, από την πρώτη έκδοση, όχι μόνο διατηρούν την νεανική του φρεσκάδα, αλλά προσελκύουν ακόμα περισσότερους θαυμαστές. Τα κορίτσια του Βασίλη, ξαναβγήκαν στη σκηνή και τράβηξαν όλα τα φώτα της δημοσιότητας πάνω τους. Τα βλέπω πως χορεύουν και καμαρώνω, που όταν πρωτοδιάβασα αυτό το βιβλίο με τις εικοσάρες πρωταγωνίστριες ένοιωσα το ίδιο πάθος και σήμερα που το ξαναδιάβασα και ας έχουν πενηνταρίσει. Θα μεταφέρω μερικά αποσπάσματα από την σελίδα της Αλεφ «Γράφοντας σκηνοθετώ τη ζωή μου» είναι ο τίτλος και κάτω από τον Πύργο του Αιφελ, νάτα πάλι τα κορίτσια του Σίτυ μπουμ – μπουμ. Και πιο κάτω, η αφιέρωση
«Του Μάκη που του άρεσε πάντοτε»
Στα «Κορίτσια του Σίτυ Μπουμ - Μπουμ» σε τόνο ανάλαφρο και αφόρητα χιουμοριστικό, το ίδιο κουβάρι. Η άβυσσος, ακριβώς, της ίδιας ψυχής που επιδιώκει διακαώς την πτώση της. Βγαίνοντας μετά από έναν ελπιδοφόρο Μάη ’68 και πιστεύον…

Φθινόπωρο και Κυριακή

Κυριακή απόγευμα Βρέχει, βρέχει συνεχώς. Να τες πάλι οι Κυριακές μετά το μεσημέρι, ώρες - λαιμητόμοι. Να τες πάλι οι Κυριακές και πριν και τώρα ίδιες σκληρές και αδυσώπητες. Πάλι Κυριακή πριν λίγα χρόνια έγραφα ότι θα έγραφα και σήμερα
«Κυριακή απόγευμα. Ο ουρανός είναι βαθύγκριζος και σε μεριές – μεριές έχει κόκκινες θαμπάδες. Ο χρόνος σε μια απεριόριστη διαδρομή γεμάτος αγωνία. Δεν είχα τύψεις, γυρνούσα πίσω αναζητώντας σταθερές. Μ’ αυτά και μ’ αυτά άντεχα.. Όταν δεν φαίνεται διέξοδος, ο πόνος φώτιζε σαν βεγγαλικό. Γράφω για να ξορκίσω το κακό. Ο υπαρξιακός προβληματισμός σε συνέχεια, . βάλθηκα μέσα από μια στήλη να στοιχειώσω την εικόνα μου. Γράφω την πάσα αλήθεια σαν ψέμα. Κανείς δεν πιστεύει.
Πολύ θα ήθελα να είχα την απαραίτητη ανθεκτικότητα και να ξανάρχιζα. Έχω μπει σε ένα ρόλο και χρησιμοποιώ όλη μου την ενέργεια για να σκοτώσω τον καιρό μου. Υπαινίσσομαι την απογοήτευση μου, μέσα σε κοινές φράσεις, «δεν γίνεται τίποτα» η «τώρα είναι αργά». Μια αόριστη επιπόλαιη δυσαρέσκεια, πο…