Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2009

Ας προσπαθήσουμε πάλι

Η μελαγχολία αναπόφευκτη και το παρελθόν σύμμαχος για αυτές τις ώρες, αυτό έμεινε, κάποιες μυρωδιές και κάποιες μουσικές, να μας θυμίζουν, εποχές ένδοξες.
Είναι μέρες λογαριασμών, περνάει ο χρόνος και κλείνουμε ταμείο. Μας πιάνουν και οι ευαισθησίες, για τους φτωχούς, τους άστεγους, τους απανταχού κατατρεγμένους. Η τηλεόραση στο κλίμα των ημερών, στο διάλειμμα του βομβαρδισμού της κατανάλωσης και της λωρίδας της Γαζας, σκελετωμένα παιδιά από τον τρίτο κόσμο, να μας εκλιπαρούν από το περίσσευμά μας, λίγα ψιχία για να ζήσουν. Ο φαρισαϊσμός σε όλο του το μεγαλείο.
Όπως μας πληροφορεί η Unicef, 11.000.000 παιδιά πεθαίνουν το χρόνο από πείνα στον πλανήτη! 916.667 παιδιά πεθαίνουν το μήνα! 30.137 παιδιά την ημέρα! 1.256 παιδιά την ώρα! 21 παιδιά το λεπτό! Δηλαδή ένα παιδάκι κάθε τρία δευτερόλεπτα. Και αναρωτιέται. Δεν ξέρω αν υπάρχει Θεός, σίγουρα όμως υπάρχει καπιταλισμός (Θεού θέλοντος)… Διότι, αν αυτό δεν είναι κατόρθωμα του καπιταλισμού, ποιανού είναι; Ή μήπως έχει και επ’ αυτού ισχύ το επιχείρημα των νεοφιλελεύθερων (των ευαγγελικών κι άλλων παιδιών ανώτερων θεών) ότι για την φτώχεια τους υπεύθυνοι είναι οι φτωχοί;
Οι αριθμοί της καταστροφής όλο και μεγαλώνουν. Η αλήθεια είναι ότι αφού πεθάνουν όλοι αυτοί, που ο πολιτισμένος κόσμος τους έχει για σκουπίδια, θα έρθει και η σειρά του, ο καπιταλισμός δεν πρόκειται να σταματήσει θα φάει και τις σάρκες του.
Ας αναπαυθούμε για την ώρα στη μαλακοσιά του καναπέ, το τελευταίο μοντέλο κινητού τηλεφώνου, τα ρούχα τα επώνυμα και τα αγαθά που θα αγοράσουμε αλλά που δεν θα καταναλώσουμε, στη στροφή μας περιμένουν τα κοράκια.
……………………………………………………………………………..
Ένας χρόνος παραπάνω. Τώρα να κρατάω σημειώσεις, Τώρα που ο χρόνος σιγά - σιγά αρχίζει να με βαραίνει. Παλιότερα δεν σημείωνα σχεδόν τίποτα, τα πάντα βασίζονταν στην μνήμη. Κακώς, κομμάτια μεγάλα της ζωής μου είχαν σβηστεί.
Για να ξαναβρεθώ στην ατμόσφαιρα έπρεπε πλέον να μου έρθει μια ξύλινη μυρωδιά, ένα τραγούδι που το έβαζα επί δέκα στο τζου - μποξ. Εκεί γύρω στα σαράντα, άρχισα πλέον να εκτιμάω πράγματα που πέρασαν απαρατήρητα στα χρόνια της επανάστασης.
Ξαναδιάβασα Παπαδιαμάντη, Βρήκα ενδιαφέρον στα αρχαία κείμενα. Ήταν σαν να διαβάζω Πλάτωνα για πρώτη φορά. Άρχισα να εκτιμάω τα αγυάλιστα μπακίρια.
Και τώρα εκεί ρίχνω το βάρος μου.
Στην εποχή της ωριμότητας έχω πλέον όλες τις προϋποθέσεις για να εκτιμήσω. Να γευτώ λεπτές γεύσεις, να μυρίσω μυρωδιές και να διακρίνω το είδος του ξύλου που τις παράγει.
Τώρα οι αισθήσεις του βρίσκονται στην καλύτερη φυσική κατάσταση, γυμνασμένες μέσα στο χρόνο μου δείχνουν την πραγματική διάσταση.
Τώρα μπορώ να διαβάσω, να καταλάβω, να ερωτευθώ και να κάνω έρωτα. Τώρα μπορώ να δώσω ότι μάζεψα τα χρόνια που πέρασαν.
Κι ας μην κρατούσα σημειώσεις.

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2008

Ωραίο πράγμα οι προϋπολογισμοί

Ωραία φεύγουν τα χρόνια και σε λευτερώνουν από το βάρος τους. Πως αλλιώς θα μπορούσαμε να αντέξουμε τα πενήντα που χτυπούν την πόρτα μας, αν δεν είχαμε την αίσθηση του αυτοσαρκασμού. Η παραπάνω ευχή είναι ότι καλύτερο για όλους εμάς που, περάσαμε τα μισά της διαδρομής.

Κάθε φορά αυτές τις μέρες, που ο χρόνος μας αποχαιρετά ο μίζερος λογιστής που κρύβεται μέσα µου, ζητά απολογισμό πεπραγμένων. Ποτέ δεν ανταποκρίθηκα με συνέπεια, απεναντίας το μόνο που μου απομένει είναι ένα τσούρμο ενοχές, ενοχές που με προσγειώνουν και με βάζουν στην διαδικασία να συντάξω με τις καλλίτερες των προθέσεις τον καινούργιο προϋπολογισμό
Ωραίο πράγμα οι προϋπολογισμοί. Ακόμα και οι πιο σφιχτοί έχουν την άπλα τους. Αν βάλουμε και λίγο παραπάνω δεν χάθηκε και ο κόσμος. Τώρα για τις ενοχές, για όλα αυτά που έτσι και αλλιώς δεν θα πραγματοποιηθούν, έχουμε δώδεκα μήνες μπροστά μας.
Θα κλείσουμε με ένα περσυνό Στάθη, αλλά πάντα επίκαιρο
«Με τους κτίτορες, ποτέ με τους κτήτορες, αγόρι μου. Πάντα νέος, πάντα στην αγέλη, πάντα απ’ την αρχή στην αγωγή. Είναι οι στίχοι που σε περιμένουν να τους διαβείς Ιλιάδα – κι όταν πέσει ο Αχιλλέας, αγόρι μου στο ντου εσύ! Γίνε Οδυσσέας, να ξεπλύνεις τα κρίματα της μεγάλης σκιάς, να ξαναγίνεις άνθρωπος, όχι πια ο κανένας, αλλά ο Αινείας. Όνειρα και παραμύθια θα μου πεις, πες μου κι άλλα.
Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος! Οπλισμένος πιτσιρικάς! Φρεσκοπλυμένος, τσιφ απ’ την κολυμβήθρα του. Να στάζει το στόμα του στίχους και το χέρι του μάχαιραν…»
Καλή χρόνια

Αν δε μπορεί η Κέρκυρα να διαχειριστεί τα απορρίμματά της .. δε μπορεί τίποτα...

Για πρώτη φορά στην ιστορία της Κέρκυρας, από την παλαιολιθική εποχή,    που έχουν βρεθεί τεκμήρια ανθρώπινης παρουσίας, οι κάτοικοι αυτ...