Επικίνδυνος αριθμός

Το άκουσα σε μια ραδιοφωνική εκπομπή. «Ο πιο επικίνδυνος αριθμός είναι το δύο».

Ακολούθησε μια μικρή παύση και μετά ήρθε η εξήγηση.
«Το τέλειο άλλοθι της εποχής είναι το "δεν έχω ιδέα". "Δεν ξέρω τι μου λες". "Πώς το ερμήνευσες έτσι;". Μια βόλτα στο πουθενά κάναμε, εσύ γιατί ζωγράφισες δεσμούς;»

Ίσως γιατί μέσα σε λίγες λέξεις περιέγραφε μια ολόκληρη εποχή. Μια εποχή που διψά για συντροφιά αλλά τρομάζει στη θέα της ευθύνης. Που επιθυμεί την εγγύτητα, αρκεί να μη ζητά συνέχεια. Που θέλει το συναίσθημα ελαφρύ, χωρίς βάρος, χωρίς συνέπειες, χωρίς αύριο.

Το ένα είναι ασφαλές. Δεν απολογείται. Δεν εξηγεί. Δεν χρωστά χρόνο σε κανέναν.
Το δύο όμως είναι μια δύσκολη υπόθεση.
Το δύο ζητά χώρο μέσα στη ζωή σου. Ζητά να μοιραστείς χρόνο, συνήθειες, σιωπές. Ζητά να παραδεχθείς ότι κάποιος άλλος απέκτησε θέση στις σκέψεις σου.
Και αυτό φαίνεται πως γίνεται όλο και πιο τρομακτικό.

Πέρασαν εξήντα και πλέον χρόνια από τότε που πέθανε ο Αϊνστάιν, άκουσα να λέει η φωνή του ραδιοφώνου, κι όμως το άτομο εξακολουθεί να διασπάται.
Χαμογέλασα.
Όχι για τη φυσική. Για τους ανθρώπους.
Για τις σχέσεις που διαλύονται πριν προλάβουν να αποκτήσουν όνομα. Για τις αποστάσεις που βαφτίζονται ελευθερία. Για τις συναντήσεις που ζητούν όλα τα προνόμια της οικειότητας, αλλά καμία από τις ευθύνες της.

Κι όμως, η ζωή δεν προχωρά με τη λογική. Αν προχωρούσε, κανείς δεν θα ερωτευόταν, κανείς δεν θα εμπιστευόταν, κανείς δεν θα άφηνε μια ηλιόλουστη μέρα του Ιούνη να του ανατρέψει τα σχέδια.

Προχωρά με εκείνη την παράξενη απειρία που επιμένουμε να κουβαλάμε, ακόμη κι όταν τα χρόνια μάς διδάσκουν το αντίθετο. Με την ελπίδα ότι αυτή τη φορά η διαδρομή δεν θα είναι μια βόλτα στο πουθενά.
Κι έτσι συνεχίζουμε.
Να συναντιόμαστε.
Να παρεξηγούμαστε.
Να φεύγουμε.
Να επιστρέφουμε.
Να ορκιζόμαστε πως δεν θα ξανακάνουμε το ίδιο λάθος και ύστερα να το επαναλαμβάνουμε με αξιοθαύμαστη συνέπεια.

Γιατί βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε κάτι που η λογική αδυνατεί να εξηγήσει.
Πως η ζωή μπορεί να αντέξει το ένα.
Αλλά μόνο στο δύο αποκτά ιστορία.