Η γεύση της τρικυμίας

«Έχεις τη γεύση της τρικυμίας στα χείλη», έγραψε ο Ελύτης.
Υπάρχουν στίχοι που δεν διαβάζονται, σε διαβάζουν εκείνοι. Έρχονται από μακριά και βρίσκουν μέσα σου κάτι που νόμιζες πως είχε καταλαγιάσει. Μια θάλασσα, μια ανάμνηση, μια επιθυμία που δεν πρόλαβε να γίνει ιστορία.

Το Ιόνιο ξέρει από τέτοια πράγματα. Ξέρει να ηρεμεί και να αγριεύει μέσα στην ίδια μέρα. Να σε πείθει πως όλα είναι ασφαλή και, λίγο αργότερα, να σου θυμίζει ότι τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή δεν υπακούν σε κανέναν κανόνα. Ούτε οι θάλασσες ούτε οι καρδιές.

πάρχουν γυναίκες που περνούν από τη ζωή μας σαν μια σύντομη είδηση της ημέρας και χάνονται. Και υπάρχουν άλλες που αφήνουν πίσω τους έναν ολόκληρο κόσμο χωρίς ποτέ να έχουν βρεθεί πραγματικά δίπλα μας. Λίγες λέξεις αρκούν. Μια φωτογραφία ίσως. Μια έκφραση του προσώπου, ένα βλέμμα που παγιδεύτηκε στον χρόνο.
Το υπόλοιπο το αναλαμβάνει η φαντασία. Χτίζει σπίτια δίπλα στη θάλασσα, εφευρίσκει διαλόγους, δανείζει χρώμα στα δειλινά και γεύση αλατιού σε φιλιά που ακόμη περιμένουν το κύμα να τα φέρει στην ακτή.

Και τότε αρχίζει ένα παράξενο θαύμα. Όχι αυτό που συμβαίνει ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, αλλά εκείνο που συμβαίνει μέσα στον καθένα μας. Η σκέψη αποκτά δική της παλίρροια. Πλάθει βλέμματα που δεν συνάντησε ποτέ, χαμόγελα που δεν είδε, στιγμές που δεν έζησε. Όχι από ανάγκη να εξαπατήσει την πραγματικότητα, αλλά από τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να ονειρευτεί.

Ίσως αυτό να είναι το πιο γοητευτικό είδος επιθυμίας. Εκείνο που δεν βιάζεται να εκπληρωθεί. Που ζει μέσα στην πιθανότητα. Στην προσδοκία. Στην αδιόρατη αίσθηση ότι κάπου υπάρχει ένας άνθρωπος ικανός να ταράξει τα νερά της ψυχής μας χωρίς καν να το γνωρίζει.

Κι έτσι η γεύση της τρικυμίας δεν βρίσκεται πάντα στα χείλη ενός φιλιού. Βρίσκεται καμιά φορά σε μια σκέψη που επιστρέφει, σε μια παρουσία που επιμένει, σε μια φαντασία που αρνείται να σβήσει. Σαν το αλάτι που μένει στο δέρμα πολύ μετά τη θάλασσα.

Ίσως τελικά αυτό να αναζητούμε όλοι. Όχι κάποιον να μας σώσει από τις φουρτούνες, αλλά κάποια που να αξίζει να τη σκεφτόμαστε όταν η θάλασσα γαληνεύει.
Κάποια που να αφήνει μέσα μας τη γεύση της τρικυμίας.
Και τον λόγο να την αγαπήσουμε.