Τελευταία σελίδα αριστερά

Κοιτάζω το πρωινό φως να πέφτει πάνω στις στέγες της παλιάς πόλης και αναρωτιέμαι, με εκείνη την πικρή γεύση που αφήνει η εποχή μας, «Γαμώτο, πώς γίναμε έτσι;» Πώς καταφέραμε να μεταβολίσουμε το ιερό δάκρυ σε πολιτικό λόγο και να μετατρέψουμε το αρχέτυπο της Αντιγόνης σε αρχηγό κόμματος; Δεν πρόκειται απλώς για την προσωπική οδύνη μιας χαροκαμένης μάνας. Η Μαρία Καρυστιανού, μέσα στην απόλυτη απώλεια, μετεξελίχθηκε σε σύμβολο, γιατί τόλμησε να δώσει φωνή στη σιωπή των πολλών και στην ηχηρή απουσία των απόντων. Δημιούργησε ρωγμές στο τείχος της λήθης, φέρνοντας στο φως ερωτήματα που το σύστημα εξουσίας προτιμούσε να κρατήσει θαμμένα στα μπαζωμένα συντρίμμια των Τεμπών. Αυτή η στάση έχει ήδη καταγραφεί ανεξίτηλα στη συλλογική συνείδηση και δεν αναιρείται. Όμως η ανακοίνωση ίδρυσης κόμματος μοιάζει με άλμα στην άβυσσο χωρίς δίχτυ προστασίας. Η πολιτική δεν είναι μόνο κραυγή διαμαρτυρίας, είναι η τέχνη της σύνθεσης και η ισορροπία σε ένα διαρκώς τεντωμένο σχοινί. Το σύστημα δεν συγκινείται...

Η αφορμή ήταν μικρή, ένα παιχνίδι μνήμης. Ορισμένες στιγμές όμως δεν σβήνονται, γιατί γράφτηκαν πριν μάθουμε να μετράμε την ηλικία μας. Ένα πανηγύρι, μια παιδική ματιά, χρώματα αλλοιωμένα από την αθωότητα. Τότε που ο κόσμος δεν ζητούσε αποδείξεις. Είχε μια γλύκα που τα σκέπαζε όλα. Αυτό το παλιό, σήμερα επιστρέφει όταν ανταλλάσσονται νοσταλγίες, όχι για παρηγοριά, αλλά για έλεγχο απωλειών. Κι έτσι ξαναπαίρνω τον δρόμο, την Οδό Ονείρων, γνωρίζοντας ότι οι λέξεις δεν φτάνουν, όμως αν σωπάσεις χάνεις οριστικά. Ο δρόμος μου είχε πόρτες ανοιχτές και φωνές χωρίς φόβο. Γέλια που δεν απολογούνταν. Έναν παγωτατζή με ποδήλατο, τον Αλέκο. Μυρωδιές από ψωμί ζεστό και χώμα καθαρό, από νεραντζιές και γιασεμιά. Γυναίκες στα πεζούλια να πλέκουν χρόνο. Καραγκιόζη πίσω από άσπρο σεντόνι. Παιδιά που έπαιζαν χωρίς παιχνίδια, γιατί είχαν ακόμη φαντασία. Γλέντια, χορούς, μουσική, πολλή μουσική. Από εκείνη που δεν παίζει πια, αλλά επιμένει. Κατά τύχη, ή όχι, ήταν η ίδια μουσική της Οδού Ονείρων. Υπήρχαν και ...

Ξημερώνει Κυριακή. Το όνειρο ήρθε χωρίς προειδοποίηση, σαν κάτι που είχε παλιά εκκρεμότητα μαζί μου. Δεν είχε αρχή ούτε τέλος, μόνο ένταση. Έναν χώρο όπου όλα λειτουργούσαν χωρίς οδηγίες χρήσης, χωρίς υποχρεωτικές ερμηνείες. Δεν ξέρω πού βρέθηκα. Παράδεισος ή κόλαση δεν έχει πια σημασία. Εκεί οι αισθήσεις δούλευαν στο όριο. Η εικόνα καθαρή, το σώμα υπάκουο, η μνήμη χωρίς βάρος. Ακόμα και τα μάτια, κουρασμένα πια από τα χρόνια, έβλεπαν χωρίς προσπάθεια. Για λίγο μου επιστράφηκε μια εκδοχή του εαυτού μου, που δεν χωρά στην καθημερινή τάξη πραγμάτων. Έξω απ’ αυτόν τον χώρο, η πραγματικότητα περίμενε, ανυπόμονη, έτοιμη να σκάσει από ζήλια. Το όνειρο έσβησε γρήγορα. Όχι όμως και ό,τι άφησε. Τα συναισθήματα δεν υπακούν σε ωράρια. Δεν μεταφράζονται εύκολα, ούτε χωρούν σε φόρμες. Σε ακολουθούν, την ώρα που η ζωή απαιτεί να συνεχίσεις κανονικά, παραγωγικά, προβλέψιμα. Υπάρχουν άνθρωποι που στον ύπνο τους ξεκουράζονται. Άλλοι κατεβαίνουν βαθιά. Μπαίνουν στα υπόγεια της μνήμης, δοκιμάζουν να πετά...