Τελευταία σελίδα αριστερά

  Υπάρχουν δεσμοί που δεν τους εξηγείς εύκολα. Σε πληγώνουν, σε ανεβάζουν, σε γυρίζουν πίσω στον εαυτό σου. Δεν είναι κείμενο για ποδόσφαιρο. Είναι για το πώς δένεις τη ζωή σου με κάτι που δεν ελέγχεις. Για το πώς αντέχεις την απογοήτευση, πώς συνεχίζεις να μένεις, ακόμα κι όταν πονά. Αν έχεις αγαπήσει κάτι που σε πλήγωσε και παρ’ όλα αυτά έμεινες, διάβασέ το. Δεν τελειώνει στα 90 λεπτά. Δεν τα έχω με την ΑΕΚ. Με εμένα τα έχω. Με εκείνον τον εαυτό που επιμένει να μετράει τη διάθεσή του με σκορ, να ρυθμίζει τον ψυχισμό του με νίκες και ήττες, σαν να μην έμαθε ποτέ να στέκεται μόνος του. Τις προηγούμενες μέρες η ΑΕΚ με ανέβασε στον ουρανό. Χθες, με τον ΟΦΗ, μέσα στο γήπεδό της, με κατέβασε στα Τάρταρα. Όχι γιατί αποκλείστηκε από το κύπελλο. Αλλά γιατί εγώ αποκλείστηκα από την ηρεμία, από εκείνη τη σιωπηλή συμφωνία ότι η ζωή συνεχίζεται κανονικά.

Δεν ζούμε κρίση, ζούμε απόφαση. Η απανθρωπιά δεν προέκυψε, επιλέχθηκε. Σχεδιάστηκε σε γραφεία, νομιμοποιήθηκε με νόμους, βαφτίστηκε αναγκαιότητα. Η πολιτική δεν απουσιάζει, λειτουργεί εναντίον της κοινωνίας. Δεν αποτυγχάνει, εκτελεί. Ο ακραίος φιλελευθερισμός δεν είναι οικονομική θεωρία, είναι ηθικό δόγμα. Υποστηρίζει ότι η ανισότητα είναι φυσική, η ανασφάλεια παιδαγωγική και ο φόβος εργαλείο πειθάρχησης. Όποιος δεν τα καταφέρνει, φταίει. Όποιος αποκλείεται, το άξιζε. Έτσι εξαφανίζεται η ευθύνη του συλλογικού και απομένει μόνο η ενοχή του αδύναμου. Το διεθνές δίκαιο, άλλοτε ανάχωμα, σήμερα λειτουργεί ως υποσημείωση. Ενεργοποιείται επιλεκτικά, αναστέλλεται σιωπηλά, ακυρώνεται στην πράξη. Οι ισχυροί δεν το παραβιάζουν, το ερμηνεύουν. Οι πόλεμοι βαφτίζονται επιχειρήσεις, οι νεκροί αριθμοί, τα εγκλήματα ισορροπίες. Η δημοκρατία περιορίστηκε στη διαδικασία. Ψηφίζουμε χωρίς να αποφασίζουμε, ενημερωνόμαστε χωρίς να γνωρίζουμε, μιλάμε χωρίς να ακουγόμαστε. Η πολιτική έγινε τεχνική, η εξουσία α...

  Πριν μερικές δεκαετίες, οι πρωτοχρονιάτικες πίτες είχαν μια αθωότητα. Ένα μαχαίρι, ένα φλουρί, ένα χαμόγελο που δεν όφειλε τίποτα σε κανέναν. Σήμερα είναι απλώς η αφορμή. Κόβονται μέχρι τον Μάρτη, όχι από καθυστέρηση, αλλά από επαγγελματισμό. Έτσι λειτουργεί πια το τελετουργικό, παρατείνεται, ανακυκλώνεται, επαναλαμβάνεται μέχρι να αδειάσει από νόημα. Η χρονιά δεν ξεκινά, τεμαχίζεται. Το φλουρί βρίσκει σχεδόν πάντα τον σωστό αποδέκτη και οι ευχές κυκλοφορούν ως ασφαλές νόμισμα κοινωνικής συναλλαγής. Αίθουσες, γραφεία, σύλλογοι, επιτροπές, σωματεία, όλα σε μια παράταξη ευχών, φτηνής κατανάλωσης. Καλή χρονιά με καθυστέρηση, υγεία με ημερομηνία λήξης, επιτυχίες γενικής χρήσεως. Δεν είναι η πίτα που ενοχλεί. Είναι το φαινόμενο. Η γενικευμένη λατρεία της τελετής, ανεξαρτήτως περιεχομένου. Η ανάγκη να υπάρχουμε μόνο ως παρουσία, όχι ως άνθρωποι. Από μια βασιλόπιτα μέχρι έναν γάμο ή μια κηδεία, η απόσταση έχει μικρύνει επικίνδυνα. Ίδιες χειραψίες, ίδια χαμόγελα, ίδια βλέμματα που μετρού...

Όταν η ντροπή παραιτήθηκε, το συναίσθημα βαφτίστηκε αδυναμία και η πολιτική παρέδωσε τα κλειδιά στους αναίσθητους. Όχι σε όσους διαφωνούν, αλλά σε όσους δεν νιώθουν. Σε εκείνους που δεν κοκκινίζουν, δεν θυμούνται και δεν διστάζουν. Το τίμημα, όπως πάντα, το πλήρωσαν άλλοι, αυτοί που βρέθηκαν στο λάθος σημείο, τη λάθος στιγμή, με τη λάθος ελπίδα. Υπάρχει ένα είδος ανθρώπου που δεν προδίδει από ανάγκη. Προδίδει από άνεση. Δεν αλλάζει στρατόπεδο γιατί πείστηκε, αλλά γιατί βολεύτηκε. Δεν συγκρούεται, δεν ρισκάρει, δεν εκτίθεται. Προσαρμόζεται. Και μετά ζητά να τον χειροκροτήσουμε για την προσαρμογή του. Λένε πως το συναίσθημα θολώνει την πολιτική κρίση. Ψέμα. Αυτό που τη διαλύει είναι η απουσία του. Όταν κυβερνούν άνθρωποι που δεν ντρέπονται, δεν πονάνε και δεν θυμούνται, η πολιτική καταντά καθαρή διαχείριση, χωρίς ανθρώπινο υπόλοιπο. Κάπως έτσι οι αθώοι βρίσκονται πάντα στη λάθος πλευρά της ιστορίας, χωρίς να φταίνε. Στο ποδόσφαιρο, ακόμη και οι επαγγελματίες ξέρουν τι σημαίνει να ανήκεις...

Ξημερώνει Κυριακή. Το φως μπαίνει διστακτικά, σαν να ζητά άδεια από έναν κόσμο κουρασμένο να ξυπνήσει. Λίγο πριν ανοίξω τα μάτια, μένω ακόμη στην άκρη του ονείρου, εκεί όπου το άγνωστο μοιάζει οικείο και το γνώριμο αλλάζει πρόσωπο. Είναι η στιγμή που δεν ξέρεις αν ζεις ή αν θυμάσαι ότι έζησες. Όλα σιωπηλά, εκτός από εκείνη τη χαμηλή φωνή της καρδιάς που μετρά τον χρόνο ανάμεσα σε όσα χάθηκαν και σε όσα επιμένουν. Στέκομαι για λίγο ακίνητος, ανάμεσα στο πριν και στο τώρα, εκεί όπου η σκέψη δεν έχει ακόμη πάρει θέση. Δεν είναι όνειρο, δεν είναι μνήμη. Είναι ένα κενό που ζητά να γεμίσει με αλήθεια. Οι Κυριακές έχουν πάντα κάτι από παύση. Όχι ανάπαυση, παύση. Στην επαρχία οι δρόμοι αδειάζουν νωρίς και ο χρόνος απλώνεται άβολος. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες, ούτε ρόλοι. Οι άνθρωποι κυκλοφορούν χωρίς πρόγραμμα και οι πόλεις μοιάζουν να αποσύρονται από τον εαυτό τους. Η μοναξιά περπατά στα πεζοδρόμια χωρίς βιασύνη, όχι απειλητική, σχεδόν οικεία, σαν παλιός γνωστός που δεν χρειάζεται συστάσεις. Μ...