Τελευταία σελίδα αριστερά

Για ακόμα   μια φορά. Μετά το Παρίσι, την Άγκυρα, την Κωνσταντινούπολη, η επίθεση αυτοκτονίας στο Αεροδρόμιο και στο Μετρό των Βρυξελών. Η ιστορία βλέπουμε να επαναλαμβάνεται και μάλιστα  σε χρόνους που   δεν επιτρέπουν στον πόνο να κρυώσει . Εικόνες φρίκης. Για ακόμη μια φορά   αθώα θύματα πλήρωσαν με την ζωή τους,   για να μπουν στο πλάνο ενός συμβολικού χτυπήματος, συμβάλλοντας έτσι στην ενίσχυση του τρόμου. Αθώα θύματα δυο κόσμων, που οι ισχυροί μέσα από την ασφάλεια τους, επιμένουν να κρατούν απέναντι.   Τη Γαλλική σημαία που έντυσε πρόσφατα τα διαδικτυακά προφίλ, αντικατέστησε η σημαία   του Βελγίου. Κάπως έτσι απαθείς συμμετέχουμε. Στην απέραντη   όχθη,   στη Συρία,  στη Γάζα, στη Λιβύη, στην Αίγυπτο,  στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν. Χιλιάδες αθώα θύματα , που δεν μπαίνουν σε πρώτο πλάνο. Ειδήσεις που περνούν στα ψ ι λά. Δεν είναι άνθρωποι αυτοί, δεν «γράφουν» στην τηλεόραση. Ας   στρέψουμε λίγο το βλέμμα μας   ...

Ίσως να   χρειάζομαι κι άλλο χρόνο.   Πώς να συνεχίσω να γράφω σε μια στήλη στην «τελευταία σελίδα»   και μάλιστα αριστερά,    σβήνοντας ότι προηγήθηκε; Ήρθαν όλα τόσο γρήγορα, ανατράπηκαν όλα τόσο ξαφνικά. Με ξεπέρασαν. Και το κυριότερο, αυτό το διάστημα της απουσίας, δεν υπήρξε μια αλήθεια, να με πάρει από το χέρι.   Μέσα σε ένα σύννεφο αμφιβολιών τι να γράψεις και   τι να πεις. Γύρισα πίσω, ξαναδιάβασα όλα τα προηγούμενα   «της πρώτης φοράς αριστερά». Το κόκκινο της φωτιάς που χαρακτήριζε τις φωτογραφίες που τα     συνόδευαν, κόκκινο της φωτιάς έμεινε. Κόκκινο το ποτάμι,   και το καράβι,   και το τραίνο και το ηφαίστειο και   το φουστάνι που φορούσε κόκκινο .   Και η αριστερά,   που τόσο υμνήθηκε λίγο πριν αναλάβει την εξουσία,   «αριστερά»   όπως η καρδιά. Ύστερα ήρθε η σιωπή   και η απαίτηση κάποιου χρόνου, που θα μας επιτρέψει να βρούμε πάλι κάποιες σταθερές,   άλλωστε όταν...