Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2010

Άχρονος ο χρόνος

Εικόνα
Ούτε απολογισμούς, ούτε προϋπολογισμούς τι 10 τι 11. Μπορεί οι εκβολές του χρόνου που μας αποχαιρετά να γεμίζουν επικίνδυνα τις πηγές του νέου χρόνου. Μπορεί το μεταφερόμενο υπόλοιπο να γεννά βουνά και να αποτρέπει προσδοκίες. Μπορεί οι ευχές, να πέρασαν στην εθιμοτυπία… Δεν μπορεί, όμως κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, να γράφουμε ανούσιες λέξεις, βγαλμένες από τα κλισέ του «πρέπει».
Δεν μπορεί και δεν πρέπει, να βιάζουμε τις λέξεις, τοποθετώντας τες στη σειρά σαν στρατιωτάκια για να υπηρετήσουν αυτά που μας υπαγορεύονται. Είναι προτιμότερο να τις αφήσουμε να ψάξουν μόνες τους σ’ αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς, βλέπουν και στο σκοτάδι.
Άχρονος ο χρόνος από πάντα του με πολεμά. Πήγα ίσως να κλέψω κάποιες του στιγμές, αλλά μ’ έπιασαν. Ίσα που πρόλαβα κάποια ανεπαίσθητα αρώματα, κάποιες θαμπές αχτίδες, ένα παλιό κονιάκ και λίγο Μότσαρτ. Α! να μην ξεχάσω και εκείνο το άγγιγμα που κουβαλάω ακόμα σφιχτά στο δεξί μου χέρι…
Βλέπετε οι λέξεις όταν τις αφήσουμε ελεύθερες, πως συναντάνε …

Το ψευδός που μας στήριξε

Εικόνα
Γιατί να γιορτάσουμε; Ας είναι καλά το ψεύδος του παραμυθιού, που το κουβαλάμε από εκείνες τις μονοψήφιες ηλικίες. Αυτό το ψευδός μας στήριξε και μας στηρίζει ακόμα, αυτό το παραμύθι μας κράτησε σε ισορροπία.
Αν δεν υπήρχαν τα Χριστούγεννα του παραμυθιού, δεν ξέρω τι νόημα θα είχε η γιορτή. Γιορτή σημαίνει ανάμνηση, για όλους εμάς που έχουμε παρελθόν. Για τα παιδιά είναι διαφορετικά, ζουν το ζωντανό παρόν και το μέλλον ευτυχώς δεν το γνωρίζουν.
Όμως θα τα γιορτάσουμε και φέτος τα Χριστούγεννα, θα εξαντλήσουμε όλα τα όρια της ελπίδας, όσο και αν η προσδοκία μας έχει κουράσει. Η αλήθεια είναι ότι τίποτα δεν προδικάζει την αισιοδοξία. Δεν ξέρω πως τα έχουν καταφέρει και κάθε χρόνο προσθέτουν ένα μεσοδιάστημα άγονο για ελπίδες. Κάπως έτσι περνούν τα χρόνια όμως και επειδή πλέον είμαστε υποψιασμένοι, δεν θα αφήσουμε να μας πάρει από κάτω

«Και των ανθρώπων όμως τα κακά κουράζονται και των ανέμων οι πνοές δεν έχουν πάντοτε την ίδια δύναμη. ‘Όσοι ευτυχούν, δεν μένουν ως το τέλος πάντοτε ε…

Τα καταφέραμε και φέτος

Εικόνα
Δεν είναι η κρίση σημερινή. Πάντα σε κρίση βρισκόμαστε, βιώνοντας το παρόν και αδιαφορώντας για το μέλλον. Αυτό κάνουμε και σήμερα, το παρόν βιώνουμε δανειζόμενοι, παραχώνοντας ως εγγύηση την εθνική μας κυριαρχία, κάτω από τη σκληρή επιτήρηση των δανειστών μας, όχι βεβαίως για να εξασφαλίσουν το μέλλον μας, αλλά τα χρήματα που μας δάνεισαν.
Από όσο θυμάμαι μια ζωή αυτός Λαός, θυσίες κάνει, χωρίς ακόμα να κατορθώσει να έχει την εύνοια των θεών.
Δεν είναι η απαισιοδοξία που με οδηγεί σ’ αυτήν την διαπίστωση, είναι η πραγματικότητα που τη βιώνουμε αισιόδοξα. «Έχει θεός», για το αύριο και κάπως έτσι περνάμε τις μέρες, τσιμπολογώντας.
Η ανακύκλωση των προβλημάτων, η μάχη της καθημερινότητας, οι προσωρινές λύσεις, μας έχουν καταδικάσει σε μια διαχείριση του σήμερα, χωρίς επιπλέον δυνάμεις και δυνατότητες.
Ένα οικοδόμημα χωρίς θεμέλια, που μοιάζει περισσότερο με ημιυπαίθριο, που να στηρίξει το μέλλον, πώς να σταθεί αλληλέγγυο στις γενιές που έρχονται.

Έληξε η απεργία των εργαζόμενων του Δήμου…

Να ξεπεράσουμε το δίλημμα

Εικόνα
Μπορεί να υπάρξουν χειρότερα γι’ αυτή τη χώρα; Η επιβολή του μνημονίου και η σοβαρή κρίση που βιώνει η ελληνική κοινωνία ωχριούν μπροστά στο διχασμό της ίδιας της κοινωνίας με αφορμή το γεγονός. Η ιστορία μας έχει διδάξει αρκετές φορές από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, που έχουν οδηγήσει οι διχασμοί. Το υπέρ και το κατά του μνημονίου, δημιουργεί για την ώρα στρατόπεδα υποστηρικτών και κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί αν κάποια στιγμή δεν οδηγηθούν σε θέση μάχης.
Το δίλημμα κατά ή υπέρ του μνημονίου, ετέθη ξεκάθαρα και στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές. Ο λαός άλλοτε υπέκυψε στο δίλημμα, με πολωτική εκδήλωση ψήφου, και άλλοτε το υπερέβη, είτε δια της αποχής και της λευκής ψήφου, είτε δια της εκλογής ανεξάρτητων ή πολυσυλλεκτικών αρχόντων. Ο διχασμός όμως παραμένει, κυρίως σαν διχογνωμία, σαν διχοστασία, αλλά και σαν βασανιστικό ερώτημα αναχρονισμού: Μπορούσε να γίνει αλλιώς; Τι άλλο μπορούσε να γίνει; Ορθά σε παλαιότερο άρθρο του ο Νίκος Ξυδάκης προτείνει να υπερβούμε το γ…

Λύση προσωρινή

Εικόνα
Δεν είναι η πρώτη φορά, δεν είναι η μοναδική πόλη. Κάτω από τα χριστουγεννιάτικα φώτα, που επιμένουν να μας θυμίζουν μέρες γιορτινές, τους δρόμους «στολίζουν» τόνοι σκουπιδιών. Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι απεργούν και κανένα επιχείρημα, δεν μπορεί να σταθεί απέναντι τους. Σύνηθες φαινόμενο σ’ αυτή την χώρα σ’ αυτόν τόπο. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις, με όλα τα επακόλουθα, επιβεβαιώνουν την ανεπάρκεια ενός κράτους που όλα αυτά τα χρόνια δεν κατάφερε να δώσει μια οριστική λύση σε κανένα πρόβλημα στο χώρο που έχει την ευθύνη.
Η προσωρινή λύση έγινε σημαία της κάθε κυβέρνησης, από την περίοδο της μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα και καθήλωσε τη χώρα μόνιμα σε αναπηρικό καροτσάκι.

Παιδεία, σχεδόν κάθε χρόνο καταλήψεις, απεργίες δασκάλων και καθηγητών. Πανεπιστήμια, πόσες χαμένες εξεταστικές; Τα πλοία δεμένα στα λιμάνια και οι άνεμοι το επιτρέπουν. Νοσοκομεία με προσωπικό ασφαλείας, συγκοινωνίες χειρόφρενα ταλαιπωρίας. Αερομεταφορές άλλο δράμα. Αγρότες μπλόκα σε κεντρικές αρτηρίες και η μόνη λύσ…

Μετράμε απώλειες

Εικόνα
«Βαρύς» έγραφα πριν ένα χρόνο «ο Δεκέμβρης». Ασήκωτος φέτος και έχουμε ακόμα δρόμο.
Η βαρυθυμία αυξάνει καθώς πλησιάζουμε στις γιορτές. Η οικονομική κρίση ήρθε να ενισχύσει την συνεχιζόμενη πολιτική κρίση, να οξύνει την κοινωνική και να επιβεβαιώσει την κρίση θεσμών και αξιών. Το ξέσπασμα των νέων του Δεκέμβρη του 2008 φαίνεται που ακόμα δεν έχει ξεσπάσει… Σπίθα ήταν η εξέγερση εκείνου του Δεκέμβρη, το μέγεθος της φωτιάς που ακολουθεί, κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί.
Χριστούγεννα και πάλι. Τελευταίες μέρες και αυτού του χρόνου, που φεύγει, χωρίς δυστυχώς να μας απελευθερώνει. Οι χρόνοι είναι κάθετες γραμμές που περικλείουν ότι θυμόμαστε και ότι μας αρέσει, ακόμα και αυτά που μας πληγώνουν αλλά που χρειάζεται που και που να μπαίνουν στα έξοδα για να βγαίνει το υπόλοιπο χωρίς χρέη. Κάπως έτσι είναι η λογική σειρά, κάπως έτσι συνέβαινε, σήμερα μέσα σε αυτόν τον παραλογισμό, η μεταφορά υπολοίπου μας έχει δεσμεύσει, όχι μόνο για τον χρόνο που έρχεται, αλλά για μια ζωή.

«Αυτό που…

οι κρυφές μας ιστορίες

Εικόνα
Αυτές τις μέρες, είναι αλήθεια, δύσκολα μου βγαίνουν οι λέξεις. Ακόμα και τα παραμύθια ημιτελή τα παρατάω.
Τα δάκρυα έπονται, προηγούνται οι συμβιβασμοί οι ταπεινώσεις, οι εκποιήσεις οι αλλοτριώσεις, οι εκρήξεις, η φρίκη, έτσι που και με τον άνθρωπό σου γίνεσαι εχθρός και με τον εαυτό σου ξένος.
«Πάντα υπάρχει μια ιστορία που δεν τη λέμε ποτέ. Σε κανέναν…» σχολιάζει για το επόμενο τραγούδι η αγαπημένη μου φωνή στην μεταμεσονύχτια εκπομπή της. «Στοιχειώνει μέσα μας μέχρι το τέλος που η ψυχή θα πάρει το κέρμα της και θα φύγει γι’ απέναντι. Οι δικοί μας γονείς - δεν ξέρω για τους σημερινούς - μας λέγανε: μην τα δίνεις όλα, κράτα κάτι για τον εαυτό σου. Αλλά νομίζω δεν εννοούμε το ίδιο πράγμα. Αυτή η αμίλητη ιστορία δεν είναι κατ' ανάγκην κακές πράξεις ή σκέψεις που μας κατοίκησαν.
Ίσως να μην είναι καν του κόσμου τούτου απτές αποδείξεις. Είναι σαν παραμύθια ημιτελή που ο καθένας θα βάλει τον επίλογο της αρεσκείας του ή απόηχοι από ζωές προηγούμενων ανθρώπων που αόρατοι περπατάνε δί…

Στα δικά μας παραμύθια

Εικόνα
Στα δικά μας παραμύθια και πάλι, μόνο που αυτά τα παραμύθια είναι καλό να μην τα διηγούμαστε στα παιδιά. Είναι τα παραμύθια αυτής της δήθεν πόλης, αυτών των δήθεν που πρωταγωνιστούν. Στα δικά μας παραμύθια με τους «καλικάτζαρους». Επιμελώς αποφεύγω τα τοπικά συμβαίνοντα. Καμία διάθεση σνομπισμού, αγάπης θα έλεγα που έγινε δίκοπο μαχαίρι. Μέχρι τώρα μου συνέβαινε αποσπασματικά, για πρόσωπα, για μέρη αγαπημένα, για στιγμές, για μήνες και για χρόνια. Τελευταία ο τόπος έγινε πόλη και νησί, και ο χρόνος είναι λίγο πριν λίγο μετά, όπως και οι άνθρωποι λίγο πριν, λίγο μετά…

Η άρνηση γενικεύτηκε, αυτός ο τόπος ο ευλογημένος τελικά είναι καταραμένος.
Τόσα χρόνια «στο γύρω γύρω όλοι», ζαλίστηκα. Τόσα χρόνια, οι ίδιοι και οι ίδιοι, τα ίδια και τα ίδια, κουράστηκα. Τόσα χρόνια ψελλίζουν πεθαμένα λέξεις, όπως
«ανάπτυξη», «συνεργασία», «πρόοδος», «συλλογικότητα», «συντροφικότητα», «διαφάνεια». Απογυμνωμένοι από αξίες, στερημένοι από οράματα, με ανεπάρκεια πνευματική και θράσος που περισσεύει, αποτυ…

Έγινε κάτι σοβαρό όσο έλειπα…

Εικόνα
Χαθήκαμε λίγο. Έγινε τίποτα σοβαρό όσο έλειπα; Όλα καλά; Είπα να ξεκολλήσω απ’ όλα αυτά τα μικρά της τοπικής πραγματικότητας. Πέταξα τους μεγεθυντικούς φακούς από τα μάτια μου και απέδρασα εκεί, που τα μεγέθη είναι πολύ μεγάλα, τόσο που τα μάτια αρνούνται τόση ομορφιά. Τόσο που συνθλίβουν στην μνήμη τη μιζέρια που μας βασάνιζε στα στενά των οριζόντων.
Ένας φίλος με συμβούλευσε. «Φύγε για λίγο. Μπορεί ο Πεσσόα να μην το κούνησε από την Λισσαβόνα, η Λισσαβόνα όμως δεν είναι Κέρκυρα. Πριν φύγω φρόντισα να θυμηθώ τις εντυπώσεις της φίλης μου της Ελένης, από την πόλη του Πέτρου του Μέγα.
Είναι ο τόπος τελικά, είναι η αύρα που τον διαπερνάει, ο χρόνος που τον σέβεται και τον αντέχει. Πάνε πολλά χρόνια που κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Με την ασφάλεια του χρόνου, του το έχω υποσχεθεί πολλές φορές, το δώρο δεν έφτασε ποτέ στα χέρια του.
Ήρθε ξαφνικά σε μια περίοδο δύσκολη, με στοιχεία ντοστογεφσκικά για μένα. Πού καλλίτερα από την πατρίδα του μεγάλου ταπεινού ρώσου συγγραφέα.
Αγία Πετρούπ…

Για άλλη μια φορά θα ξεχάσουμε…

Εικόνα
Την τελευταία εβδομάδα, επιβεβαιώθηκε, ότι οι επικείμενες εκλογές δεν γίνονται για την αυτοδιοίκηση. Ο δικομματισμός φρόντισε να δώσει χαρακτήρα εθνικών εκλογών και εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε.
«Αν θυμάσαι ότι αυτά που ακούς τα έχεις ξανακούσει καμπόσες φορές, μην ανησυχείς μέχρι την κάλπη θα έχεις ξεχάσει»
Καταληκτική ημερομηνία η 7η Νοέμβριου, για να ξεχάσουμε το μνημόνιο, την ανεργία, την ακρίβεια τη φτώχεια. Για να ξεχάσουμε την επιτήρηση, την παράδοση άνευ όρων της χώρας στο Δ.Ν.Τ. Για να ξεχάσουμε τα ψέματα. Για να ξεχάσει η ελληνική κοινωνία που για τριανταπέντε χρόνια βολοδέρνει ανεμίζοντας ποτέ μπλε και πότε πράσινες σημαίες.
Το εκλογικό σώμα για άλλη μια φορά θα συνταχθεί στη μεγάλη του πλειοψηφία με τους ισχυρούς, για να συνεχίσει το κομματικό κράτος να ζει και να βασιλεύει.
Δυστυχώς έχει δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση ότι η εναλλαγή κάθε τέσσερα ή οκτώ χρόνια των κομμάτων εξουσίας, φέρνει και την αλλαγή στην κοινωνία. Δυστυχώς η μνήμη μας σβήνει πολύ εύ…

Δοκιμάζοντας τις αντοχές μου

Εικόνα
Κανονικά, αυτό το διάστημα θα έπρεπε να έχω σταματήσει να γράφω. To κάνω στοιχηματίζοντας με τον εαυτό μου, ότι δεν θα θυμώσει με όλα αυτά τα δήθεν. Τι τύχη μπορεί να έχει μια στήλη, που κάνει ότι είναι δυνατόν για να ξεφύγει από τον προεκλογικό πυρετό; Τι τύχη μπορεί να έχει μια στήλη όταν έχει να συναγωνισθεί, τους περισσότερους υποψήφιους, που αυτές τις μέρες έχουν βαλθεί να αποδείξουν την ικανότητα τους στην αρθρογραφία; Είμαι εκτός κλίματος, συνειδητά, γιατί δεν μπορώ να παρακολουθήσω, τις υποσχέσεις που θα μείνουν υποσχέσεις, και το μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος, που αυτές τις μέρες με κάποιο τρόπο μαγικό, προσβάλλεται από αμνησία. Καημό το έχω, να διαβάσω κάτι διαφορετικό, που θα εμπεριέχει όνειρο και φαντασία, που θα βγάζει ψυχή και συναίσθημα. Δεν μπορεί η πολιτική, να ανακτήσει την χαμένη της τιμή και αξιοπιστία, με όλα τούτα τα κλισέ που παπαγαλίζουν οι υποψήφιοι.
Επειδή η κάθε εκλογική μάχη είναι διαφορετική αλλά με πολλά κοινά στοιχεία με τις προηγούμενες, δεν β…

Πάντα φθινόπωρο

Εικόνα
Πάντα φθινόπωρο μου συμβαίνουν. Ρήξεις, μετακομίσεις, τέλος και αρχή. Πάντα φθινόπωρο αυτές οι επώδυνες επαναλήψεις. Δεν θυμάμαι πόσες μετακομίσεις έχω κάνει, εκείνο που θυμάμαι, είναι ένα μεγάλο κομμάτι του παρελθόντος να έχει χαθεί στο δρόμο. Το σίγουρο: ακόμα είμαι αρτιμελής.
Όπως και να ‘χει, η ήττα είναι σαν τον έρωτα. Σχεδόν κεραυνοβόλα. Κι ας ετοιμάζεσαι και για τα δύο, χρόνια πολλά πριν για να τα συναντήσεις. Θα φτάσει μονάχα ένα τίναγμα του προσώπου σου ή μια σύσπαση του ματιού για να σε συνεπάρει η μέθη και ένα «όχι τώρα» λες και βγαίνει από στόμα ρομπότ για να σχηματιστεί το ρήγμα. Σαν σε γυαλί. Δίχως καμία πιθανότητα επανασυγκόλλησης .
Η ρωγμή είναι σε μένα είχε πει ηρωικά ο συγγραφέας Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ. Και δεν αρκέστηκε μονάχα σ’ αυτό, αλλά διακινδύνευσε και το ‘γραψε, παραδεχόμενος μετά παρρησίας ότι:
«Βεβαίως και ολόκληρη η ζωή είναι μια διαδικασία αποσύνθεσης, αλλά τα χτυπήματα που κάνουνε τη φανερή ζημιά - τα δυνατά ξαφνικά χτυπήματα που έρχονται, η τουλ…

Κυάμων απέχεσθε

Εικόνα
Ένα παλαιότερο επίκαιρο κείμενο, που θέτει σοβαρά ερωτητικά για την λαϊκή κυριαρχία. Υπάρχουν πλειοψηφίες ή διαμορφώνονται;
Κατά καιρούς απ’ αυτήν εδώ τη στήλη έχω εκφράσει το προβληματισμό μου για πόσο τελικά συμμετέχει ο λαός στην λήψη των αποφάσεων. Για το πόσο η πλειοψηφία επιβάλει τις απόψεις της ή για το πόσο χρησιμοποιείται για να συναινέσουν οι πάντες στους σχεδιασμούς της μειοψηφίας. Δημοσιεύω παρακάτω ένα εξαιρετικό κείμενο του Κωστή Παπαγιώργη, που δίνει καίριες απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω.
Παρότι η ψήφος είναι πανάρχαια υπόθεση «όπως η συμβουλή « κυάμων απέχεσθε»), αφότου στις ευρωπαϊκές κοινωνίες προτάθηκε το εθνοσωτήριο μέτρο της γενικής ψηφοφορίας, νέα εποχή φάνηκε ότι ανατέλλει για τον πολίτη και τα δικαιώματα του. Η ελπίδα ήταν σαφής, η κοινωνία μπορεί κάλλιστα να μην ανήκει σε μια δράκα – οικονομικά και στρατιωτικά - ισχυρών, αλλά η διαχείριση της τουλάχιστον να συναρτάται με την συναίνεση πάντων.
Η πολυφωνία και όλα τα συμπαρομαρτούντα της «διαφωνία, ομοφωνία, μ…

Ούτε να γελάσουμε δεν μπορούμε

Εικόνα
Σε αυτές τις εκλογές ούτε να γελάσουμε δεν μπορούμε. Δεν είναι ούτε σοβαρά ούτε αστεία αυτά που παρακολουθούμε, είναι βαρετά, από την πολλοστή επανάληψη και την έλλειψη φαντασίας. Μόνο σε αποστροφή οδηγεί μια τέτοια εικόνα.
Όπως σας έχω ξαναγράψει το ΠΑΣΟΚ αποτελεί εδώ και χρόνια τον πιο ενδιαφέροντα πολιτικό χώρο για διερεύνηση. Εκεί λοιπόν στο μακρινό Πασοκ όμως θα λέγαμε στο μακρινό Κονγκό, έχουν μπλέξει τα σώβρακα κα με τις γραβάτες, δεν ξέρεις από που να φυλαχτείς, γίνονται φίλοι για μια μέρα και την άλλη είναι εχθροί. Το χειρότερο δεν σέβονται την ιστορία τους, δεν σέβονται τους ανθρώπους τους. Στην προσπάθεια τους να αλλάξουν κάποια πράγματα τα καίνε όλα, πλήρης ισοπέδωση, χωρίς ωστόσο όλο αυτό το διάστημα να έχουν τιμωρήσει όλους αυτούς, που έβλαψαν την ελληνική κοινωνία στα χρόνια της διακυβέρνησης.
Τα φαινόμενα της διαπλοκής, των «πάρε δώσε», των εκδουλεύσεων, του ρουσφετιού και της διαφθοράς, ήταν τόσο έντονα που αναισθητοποίησαν τα αντανακλαστικά της κοινωνίας, κα…

Αργά και βασανιστικά

Εικόνα
Αυτά που γράφω σήμερα για το ΠΑΣΟΚ, αποτελούν μια συνέχεια χρόνων, κανονικά δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν, ο χρόνος που έχει περάσει ήταν αρκετός για να δώσει ένα τέλος. Δυστυχώς η αρρώστια τραβάει, αργά και βασανιστικά, με τραγικές επιπτώσεις για ολόκληρη την κοινωνία. Ένα παλαιότερο κείμενο, για να δικαιολογήσουμε το χρόνο, τίτλος «Καλπάζουσα σχιζοφρένεια»

Είναι βαθιά άρρωστο το ΠΑΣΟΚ στην Κέρκυρα, τόσο που οποιαδήποτε προσπάθεια για ανασυγκρότηση, ακόμα και σοσιαλιστική, όπως ονομάζεται η νέα τάση, δεν έχει καμία τύχη. Η βλάβη είναι ανήκεστη.
Η ανησυχία που εκφράζεται από πολλά στελέχη, μέλη και φίλους του ΠΑΣΟΚ, επιβεβαιώνει την παραπάνω διάγνωση. «Καλπάζουσα σχιζοφρένεια».
Η ιστορική διαδρομή, κάτω από τις σημερινές συνθήκες αποτελεί μειονέκτημα. Η ανασυγκρότηση δεν μπορεί να γίνει με φθαρμένα υλικά, θα ήταν προτιμότερη, η ολοκληρωτική ισοπέδωση, η κατάρρευση και η εκ νέου κατασκευή. Πώς να μπαλώσεις ετούτο το κατεστραμμένο σαρκίο;. Θυμάσαι τον τάδε, που σήμερα είναι υπέρμαχ…

Να πουλήσουμε ακριβά το τομάρι μας

Εικόνα
Με τρόπο απροκάλυπτο, τα δυο μεγάλα κόμματα μετέφεραν την κεντρική πολιτική σκηνή, στις τοπικές εκλογές. Οι επικείμενες εκλογές δεν έχουν χρώμα αυτοδιοικητικό και αυτό είναι κακό για την αυτοδιοίκηση. Είναι κακό για τις τοπικές κοινωνίες.
Αφού έτσι το θέλουν έτσι πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε. Ο Δικομματισμός για πολλοστή φορά στο μεγαλείο του. Και ο Λαός; Ο Λαός, τιμωρεί τον ένα ενισχύοντας τον άλλον και στην συνεχεία τιμωρεί αυτόν που ενίσχυσε και ενισχύει αυτόν που τιμώρησε. Καμία φαντασία. Κλαίει την μοίρα του, βλαστημάει το γάλα της μάνας του για την επιλογή του, καταριέται και συνεχίζει να κάνει μηχανικές κινήσεις, ποτέ από δω ποτέ από εκεί.
Είναι απορίας άξιο, πως αυτός ο σοφός Λαός, όπως τον αποκαλούν αυτοί που τον κοροϊδεύουν, δεν έχει ξεπεράσει τα διλήμματα. Γιατί δεν είναι μία, δεν είναι δύο, δεν είναι τρεις, είναι σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, που μασάει την ίδια καραμέλα.
Η πιο απλή σκέψη απέναντι σ’ αυτή τη συνεχιζόμενη κοροϊδία είναι να τους αποδυναμώσει και τους δύ…

Τα πλοία δεμένα στα λιμάνια

Εικόνα
Δυνάμεις του καλού προστάτευσαν τον επικεφαλής του συνδυασμού «Κέρκυρα Πολιτών» Χρύσανθο Σαρλή, από τον άχαρο ρόλο να υπερασπίζεται ένα κόμμα που για τα μέτρα του, ήταν πολύ κοντό.
Η «άδικη» απόφαση του Πρωτοδικείου Κέρκυρας, όπως χαρακτηρίστηκε από φίλους και πολιτικούς αντιπάλους, του υποψηφίου Δημάρχου, να αποκλείσει το συνδυασμό
«Κέρκυρα Πολιτών», από τις επικείμενες εκλογές, για μερικά λεπτά καθυστέρησης, αποκαθιστά, χωρίς φυσικά την θέληση των δικαστών, μια μεγαλύτερη αδικία. Δεν είχε θέση αυτό το ΠΑΣΟΚ δίπλα στο μέγεθος του κερκυραίου πολιτικού. Δεν αξίζει αυτό το κόμμα, που κυβέρνησε το μεγαλύτερο διάστημα της μεταπολίτευσης τη χώρα και πολύ περισσότερο το νησί, με τα γνωστά αποτελέσματα, να νομιμοποιείται πίσω από ιστορικά στελέχη του χώρου, που δεν έχουν καμία σχέση με αυτόν το μηχανισμό συμφερόντων, πελατειακών σχέσεων και νομής της εξουσίας.
Πίσω από τα λίγα λεπτά καθυστέρησης, σύμφωνα με την απόφαση του Πρωτοδικείου, κρύβεται ένα κόμμα «καθυστερημένο», που έδωσε τη στ…

Μας έμεινε η υπομονή

Εικόνα
Ένα κουβάρι γίναμε και θα περάσει χρόνος, για να σχηματοποιηθεί μια νέα πραγματικότητα. Συγκλίσεις αποκλίσεις, προσεγγίσεις, η ρευστότητα στο μεγαλείο της.
Έχω διαπιστώσει, ότι το διαμορφούμενο κλίμα δεν έχει να κάνει με την κοινωνία, αυτή έχει τα δικά της κριτήρια, το κλίμα περιορίζεται σε αυτόν, το στενό κύκλο, που συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία, είτε άμεσα σαν υποψήφιοι, είτε σαν προσκολυόμενοι.
Οι μέθοδοι επικοινωνίας είναι τόσο ξεπερασμένοι, που δεν θα επηρεάσουν ότι στο ελάχιστο το εκλογικό σώμα. Λείπει η φαντασία και ο ερωτισμός απαραίτητα συστατικά για να έρθουν κοντά οι άνθρωποι. Τα γυάλινα μάτια της τηλεόρασης δεν δημιουργούν συναισθήματα, αυτά είναι αποτέλεσμα της προσωπικής επαφής. Αρκεί μια ζεστή ματιά για να καταλάβουμε την αλήθεια. Τα χιλιοειπωμένα λόγια τα συνθήματα - κλισέ και τα ποιηματάκια από την τηλεοπτική σκηνή δεν μας αφήνουν τίποτα.
Έχουμε την ψευδαίσθηση, ότι αποτελούμε το κέντρο του κόσμου. Σκιαμαχούμε διαρκώς αγνοώντας τις αιτίες κάθε φορά που δημ…

Κοιτάξτε τους στα μάτια

Εικόνα
Παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, τους υποψηφίους, όχι για να μάθω κάτι καινούργιο, όχι για να ακούσω υποσχέσεις. Εδώ που φτάσαμε τα λόγια είναι περιττά. Το τι θα κάνουμε, είναι ντροπή να δημοσιοποιείται. Το τι θα κάνουμε δεν λέγεται, γίνεται σιωπηλά και χωρίς διθυράμβους και αναφορές.
Παρακολουθώ την εκτέλεση του ρόλου, μιας και το έθιμο επιβάλλει απαγγελία ποιημάτων, περιοδειών καθ’ άπασα την επικράτεια, εθιμοτυπικών επισκέψεων στους αρμόδιους φορείς, παρουσίαση των νέων μεταγραφικών αποκτημάτων, με φωτογραφία κάτω από το έμβλημα της παράταξης, καθώς και ποικίλο μουσικό πρόγραμμα για τόνωση του φρονήματος των αγωνιζομένων.
Βεβαίως και κάποιοι ξεχωρίζουν. Αυτοί που κάνουν τα λιγότερα. Αυτοί που σεμνά και ταπεινά, ακολουθώντας την αισθητική της αφαίρεσης και υπό το βάρος των ενοχών για την πολική κατάντια - και ας μην είναι κατ’ ανάγκη αυτοί οι ένοχοι- απολογούνται.
Απολογούνται, χωρίς να ψάχνουν τις κατάλληλες λέξεις που θα δικαιολογήσουν, και σβήνουν εντελώς από κάθε φράση …

Μετεκλογικά βλέπουμε…

Εικόνα
Το ξέρω, δεν σας έλειψα. Άλλωστε, αυτές τις μέρες, η απουσία περνάει απαρατήρητη. Οι μέρες σας είναι γεμάτες φασαρία του τίποτα. Τα σημαντικά έπονται. Ο σκληρός χειμώνας του ’11 θα ξεκινήσει από τα μέσα Νοέμβριου του ’10 και θα συνεχιστεί άνοιξη και καλοκαίρι.
Σε ένα εξαιρετικό άρθρο του στην καθημερινή ο Νίκος Ξυδάκης, μεταξύ άλλων αναφέρει: «…Ένας ιστορικός αποτόλμησε μια σύγκριση: Ο χειμώνας του 2011, υπό όρους, θα μείνει στις μνήμες των χορτάτων Ελλήνων του 21ου αιώνα, σαν τον σκληρό χειμώνα του ’41, του κατοχικού λιμού. Δεν θα δούμε λιμό, βέβαια. Κινδυνεύουμε να δούμε όμως πάλι το ξεχασμένο και απωθημένο φάσμα της φτώχειας, αυτό που είχε παρέλθει οριστικά από την αυτοσυνείδηση των μεσαίων στρωμάτων, κατά τις δεκαετίες της μεταπολίτευσης.
Το κοινωνικό συμβόλαιο της μεταπολίτευσης, άλλωστε, στηρίχθηκε σε αυτή τη συνομολογία: ποτέ πια φτώχεια, ποτέ πια διχαστικές διακρίσεις, πολιτικές ή ταξικές.
Τώρα, η απειλή της φτώχειας επιστρέφει, συνοδευμένη από υπόδηλες απειλές κοινωνικών…

Και ο ψηφοφόρος άνθρωπος είναι

Εικόνα
Με διαφορά μιας μέρας, Γεώργιος Παπανδρέου, πρωθυπουργός της χώρας και Αντώνης Σαμαράς αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, επισκέφτηκαν την Κέρκυρα. Δεν ξέρω αν έχει ξανασυμβεί παρόμοιο γεγονός. Εκείνο όμως που έχει επαναληφθεί και μάλιστα πολλές φορές στην νεότερη ιστορία αυτού του τόπου, είναι η ανταλλαγή, εξοπλισμού, λέξεων ύφους θέσεων. Όταν έφυγε ο κ. Παπανδρέου έδωσε την ομιλία του στον κ. Σαμαρά να την χρησιμοποιήσει όταν θα γίνει εξουσία, σε ανταπόδοση ο κ. Σαμαράς του έστειλε τη δική του, για όταν έρθει το πλήρωνα του χρόνου και βρεθεί στην θέση του.
Διαβάστε προσεκτικά τις δυο ομιλίες, εντελώς διαφορετικές, από δυο παρατάξεις που υπηρετήσαν με ευλάβεια τα ίδια πράγματα όλα αυτά τα χρόνια και οδήγησαν τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας. Όταν θα γίνει αλλαγή φρουράς, πάλι διαφορετικές θα είναι, με τους πρωταγωνιστές όμως να παίζουν αντιθέτους ρόλους.

Άλλη μια φορά να έρθουν μέχρι τις εκλογές, μάλλον δεν θα χρειαστεί δεύτερος γύρος για τον υποψήφιο που στηρίζεται από ΚΚΕ …

o πιο μεγάλος εχθρός , ο κακός μας εαυτός

Εικόνα
Τα μεγάλα προβλήματα, που αντιμετωπίζει η κερκυραϊκή κοινωνία, ωχριούν μπροστά στην ίδια τη στάση, ενός σημαντικού μέρους της. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα, η άρνηση για συμμετοχή, η παντελής αδιαφορία, η μόνιμη γκρίνια, και η μετάθεση ευθυνών. Αυτές τις μέρες που μετράνε στον προεκλογικό χρόνο, το φαινόμενο γίνεται πιο έντονο και οι εκκλήσεις κάποιων υποψήφιων για συλλογική αντιμετώπιση, προσκρούουν σε τοίχο.
Με εκνευρίζει το γεγονός της ανέξοδης κριτικής στη διάρκεια του πέμπτου καφέ. Λες και περιμένουν το μεγάλο χέρι του Θεού να τους προσφέρει το παράδεισο.
Με εκνευρίζει, η αυθαίρετη κρίση, για δημόσια πρόσωπα, πού μπορεί και εγώ να διαφωνώ μαζί τους, ή να ζητάω περισσότερα, εκτιμώ όμως την προσπάθεια, που ακόμα και αποτυχημένη είναι καλλίτερη από το τίποτα.
Δυστυχώς αυτή η παθητική στάση, επιβαρύνεται ακόμα περισσότερο με την έλλειψη στοιχειωδών γνώσεων. Τα προβλήματα οι σχολιαστές της δεκάρας μόνο σαν τίτλο τα γνωρίζουν, πετάνε ένα κυκλοφοριακό χάος και περιμένουν αφού τελειώσο…

Να μη γυρίσουμε την πλάτη

Εικόνα
Για μας που παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα με μάτια καθαρά, απηλλαγμένοι από το πάθος που συνήθως δημιουργούν οι εκλογικές αναμετρήσεις, έχουμε την ευκαιρία να διακρίνουμε, πέρα από την κάλπη και τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Οι εκλογές ιδιαίτερα αυτές για την τοπική αυτοδιοίκηση, αποτελούν ένα ψυχογράφημα της κοινωνίας. Στην πορεία έχουμε να δούμε πολλά. Εκτός από τα κοινά χαρακτηριστικά των εκλογικών αναμετρήσεων, κάθε τετραετία έχει και τα δικά της. Γι’ αυτό ίσως και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο.
Θυμάμαι όλες τις μεταπολιτευτικές εκλογικές αναμετρήσεις, ακόμα και αυτές που δεν είχα δικαίωμα ψήφου. Μπορεί όλες να είχαν χαρακτηρισθεί κρίσιμες και ας μην ήταν, όλες όμως ήταν ξεχωριστές και των βουλευτικών και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Αυτή η προεκλογική περίοδος που διανύουμε, δεν αποτελεί μια επανάληψη, το εγχείρημα της νέας διοικητικής μεταρρύθμισης την καθιστά πραγματικά κρίσιμη και ξεχωριστή.
Η εκλογική διαδικασία αποτελεί μία από τις πιο σκληρές ασκήσεις ανθρώπινων αντοχών…

Χίλια κομμάτια, μπροστά στα χίλια προβλήματα

Εικόνα
Άρχισε να μετράει και επισήμως ο προεκλογικός χρόνος. Ένας μήνας δύσκολος με τις σχέσεις των ανθρώπων της κάθε τοπικής κοινωνίας να δοκιμάζονται βάναυσα.
Οι χιλιάδες υποψήφιοι που πλαισιώνουν τους συνδυασμούς του Δήμου και της Περιφέρειας, δίνουν τη μάχη της ψήφου, με αντιπάλους όχι μόνο υποψηφίους των άλλων ψηφοδελτίων, αλλά πολλές φορές και τους συνυποψήφιους τους.
Το θέμα έχει εξαντληθεί, με δυσκολία μου βγαίνουν οι λέξεις, που αναφέρονται στις επικείμενες εκλογές. Φοβάμαι, ότι στην προσπάθεια μου να βρίσκομαι, εντός επικαιρότητας, θα περάσω στην παραπολιτική παραφιλολογία, που ανέκαθεν μισούσα.
«Πολλά λόγια αυτές τις μέρες. Λόγια - κέρματα, λόγια - ψιχία, λόγια μετά λόγου γνώσεως ή άνευ λόγου. Ποια θέλεις; Απ’ όλα έχω. Σε διαφορετική τιμή. Αυτά της επίγνωσης τα ανταλλάσσω μόνο με αφοσίωση. Έχεις;»
Η αυτοδιοίκηση από μόνη της, σαν μια συμμετοχική διαδικασία αποδεσμεύεται από τους εναγκαλισμούς και λειτουργεί ανεξάρτητα, γιατί η κάθε τοπική κοινωνία, υπό το βάρος των προβλημάτων…

Τα πρόσωπα κάνουν την διαφορά

Εικόνα
Η χαώδης διαφορά που προκύπτει δημοσκοπικά, μεταξύ των δυο συνδυασμών που υποστηρίζονται από το ΚΚΕ, για την περιφέρεια Ιονίων Νήσων και το Δήμο Κερκυραίων, έρχεται να επιβεβαιώσει, αυτό που έγραφα σε προηγούμενα κείμενα. Η πολιτική είναι απούσα από τους εκλογικούς σχηματισμούς, είναι παρούσα όμως σε πρόσωπα, που με την στάση τους και την πορεία τους, διασώζουν την χαμένη της τιμή.
Οι παλινδρομήσεις ανάμεσα στο «ανεξάρτητο» και το «κομματικό», εξαφάνισαν τις έννοιες. Δεν υπάρχει ανεξάρτητο, ούτε και κομματικό, ανακατεύτηκαν μπερδεύτηκαν, έγιναν αέρας και καπνός. Όλα αυτά τα χρόνια χρησιμοποιήθηκαν κατά περίσταση, εξυπηρέτησαν σκοπιμότητες και σκεπάστηκαν από την αντίφαση.
Οι κερκυραίοι που έδωσαν αυτό το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό στον υποψήφιο του ΚΚΕ για τον Δήμο της Κέρκυρας, αν τους ρωτήσεις δεν λένε ότι ψηφίζουν ΚΚΕ, αλλά «Μπάμπη», αυτό, ακόμα και αν στεναχωρεί τον κ. Χαραλάμπους, που είναι στρατευμένο μέλος του Κόμματος, αποτελεί μια πραγματικότητα. Αλλά και ο υποψήφιος που …

Ήταν πολλά τα λεφτά

Εικόνα
Μπορεί η διοικητική μεταρρύθμιση να διαφοροποιεί τα πράγματα, το 2006 με το 2010 όμως, έχουν πολλά κοινά στοιχεία. «Είναι πολλά τα λεφτά έγραφα τότε» και σήμερα, αυτοί που τα απέκτησαν, από το παρασκήνιο επιχειρούν με νύχια και με δόντια να διαφυλάξουν τα κεκτημένα ή για να ακριβολογούμε τα κλεμμένα…
«Ζούμε ένα νέο παγκόσμιο μεσαίωνα σε όλες του τις εκφάνσεις.
Δεν είναι αποτέλεσμα απαισιοδοξίας η παραπάνω διαπίστωση.
Μεσαίωνας στην πολιτική, στην εργασία, στον πολιτισμό, στην ποιότητα ζωής στην ενημέρωση.
Ο καπιταλισμός δίνει τα ρέστα του, δημιουργώντας όλο και περισσότερες ανάγκες στην κοινωνία και όπου αυτό δεν είναι εφικτό, με την ισχύ των όπλων, γκρεμίζει για να ξαναχτίσει
Ζούμε σε μια πόλη, που υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις, να είμαστε ικανοποιημένοι από την ποιότητα ζωής. Δεν είμαστε όμως.

Ζούμε σε μια πόλη που πλήττεται εδώ και χρόνια από μια άνευ προηγουμένου συναλλαγή. Δέσμια οικονομικών συμφερόντων, που αναδεικνύουν έντονα το φαινόμενο της διαπλοκής. Ζούμε τον μεσαίωνα μας σ…

Ο ψυχίατρος αυτοκτόνησε. Τέλος

Εικόνα
Τι να πούμε σήμερα, αν τότε που είχε γραφτεί το παρακάτω κείμενο ο ψυχίατρος είχε σηκώσει τα χέρια ψηλά; «Ο ψυχίατρος αυτοκτόνησε» αντικρίζοντας ανήμπορος αυτά τα σχιζοφρενικά φαινόμενα που συμβαίνουν στην μικρή μας κοινωνία. Τα εφόδια της επιστήμης αδυνατούν να ερμηνεύσουν τα τεκταινόμενα.
Δίνοντας συνέχεια στο χθεσινό ένα παλαιότερο κείμενο που επιβεβαιώνει την επιδείνωση της νόσου.
Συλλέγοντας τα μαργαριτάρια, από τις προτροπές των υποψηφίων προς τους δημότες, για στήριξη στις προσεχείς εκλογές, αρχίζω πλέον να εμπεδώνω ότι το αμερικάνικο μοντέλο, κατ’ εξοχήν εύπεπτο κυριαρχεί. Η εικόνα που παρουσιάζεται είναι τραγική. Η γελοιότητα είναι το κυρίαρχο στοιχείο. Πλαστικοί Αι Βασίληδες γέμισαν τα κεραμίδια των σπιτιών μας, πολύχρωμα φώτα αντικατέστησαν το κερκυραϊκό φως, φιέστες και βεγγαλικά επιβραβεύουν και θριαμβολογούν για το «τίποτα» και το κιτς επιβάλλεται όχι μόνο στην εξωτερική όψη της πόλης αλλά και στο μυαλό μας.
Ποια είναι τα κίνητρα όλων αυτών των όψιμων σωτήρων; Χωρί…

Προσωπική υπόθεση

Εικόνα
Η αλήθεια είναι ότι η προεκλογική περίοδος, προσφέρει άφθονο υλικό στο ερευνητικό πεδίο. Η ψύχραιμη επιστημονική ματιά ανακαλύπτει πολλά μέσα από τις ανθρώπινες συμπεριφορές που εκδηλώνονται, ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες. Οι επικεφαλείς, οι συμμετέχοντες στους συνδυασμούς, οι οπαδοί, οι φίλοι που ακολουθούν, οι απλοί ψηφοφόροι, οι αναποφάσιστοι, ακόμα και αυτοί που γυρίζουν την πλάτη στην εκλογική διαδικασία, στην συντριπτική τους πλειοψηφία επιβεβαιώνουν ότι οι εκλογές για την αυτοδιοίκηση είναι μια προσωπική υπόθεση. Όλοι το γνωρίζουν και επιμένουν να χρησιμοποιούν λέξεις κατ’ επίφαση, για να προσδιορίσουν τον πληθυντικό. «Η τοπική κοινωνία», «ο τόπος μας», «η Κέρκυρα μας» «το μέλλον μας», «τα παιδιά μας». Ένας σκατοενικός είναι το κίνητρο, τόσο μεγάλος που καθ’ υπερβολή θα έλεγα ότι και «το παιδί μας», δύσκολα χωράει δίπλα του.

Για να συνδέσω και το προηγούμενο, μιλάμε πάντα για την συντριπτική πλειοψηφία, μια ισχνή μειοψηφία, εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κα…

Λάμπει και στο σκοτάδι

Εικόνα
Αν επιχειρήσει κάποιος να τοποθετήσει σε ένα διάγραμμα τους συνδυασμούς και τους υποψηφίους, που θα λάβουν μέρος στις επικείμενες εκλογές, για την Περιφέρεια και τον Δήμο και παραπλεύρως τα κόμματα, τα βουλευτικά γραφεία, καθώς και μια σειρά άλλα κέντρα και αρχίσει με την μέθοδο των συγκοινωνούντων δοχείων να χαράζει γραμμές, η εικόνα που θα προκύψει θα είναι μια τεράστια μουτζούρα. Μεγάλο ενδιαφέρον, όχι για το Δήμο, όχι για την Περιφέρεια, όχι για την Αυτοδιοίκηση. Μια άνευ προηγουμένου επιχείρηση, που στο όνομα φιλοδοξιών, συμφερόντων μικρών και μεγάλων, ντυμένη με ανυπόληπτες λέξεις, επιδιώκει να βάλει συμμέτοχο τον Λαό για να καταλάβει την εξουσία. Μια εξουσία απόντος πάντα του λαού. Ποιος χάνει; Οι δήμοι χάνουν, οι πόλεις χάνουν, οι δημότες χάνουν, η αστική ζωή, η δημοκρατία. Στο τέλος, όλοι χαμένοι είμαστε. Η πολύπλευρη χρεοκοπία που βιώνουμε, κτίστηκε πάνω σε τέτοιες λογικές.
Δεν αξίζει η αυτοδιοίκηση τέτοιες συμπεριφορές, για να λειτουργήσει και να πάει μπροστά ένα…

Δεν χρειάζονται συστάσεις

Εικόνα
Σιγά σιγά αρχίζει να αχνοφαίνεται η εικόνα των δυνάμεων που θα διεκδικήσουν το Δήμο Κερκυραίων, τον έναν μεγάλο δήμο του νησιού. Με δεδομένο ότι τα κόμματα, πλην του ΚΚΕ, δεν μπορούν να επιβάλουν την πολιτική τους, σε αυτούς που δηλώνουν ότι στηρίζουν, η δυναμική και εν τέλει, η αποδοχή του κάθε συνδυασμού, εξαρτάται κατά κύριο λόγο, από την προσωπικότητα του επικεφαλής και το πολιτικό προσωπικό που θα τον πλαισιώσει. Δευτερεύοντος από τις αναγκαίες προγραμματικές δεσμεύσεις που είθισται προεκλογικά να περιτυλίγουν τις δημοτικές παρατάξεις. Για όσους έχουν ενδοιασμούς, ας ανατρέξουν στην ιστορία. Η αυτοδιοίκηση, έχει μια ξεχωριστή λειτουργία, που πηγάζει μέσα από τις ανάγκες της κάθε τοπικής κοινωνίας, και τη στάση των ανθρώπων που θα κληθούν να τις υπηρετήσουν. Δεν είναι τυχαίο ότι τα περισσότερα αυτοδιοικητικά στελέχη, που προέρχονται από τον σκληρό κομματικό πυρήνα, με την πάροδο του χρόνου αποδεσμεύονται από τα τον κομματικό μηχανισμό.
Η παρουσία των κομμάτων …

Πάμε σαν άλλοτε

Εικόνα
Πάμε πάλι. Μερικές φορές ο χρόνος, σε επαναφέρει στο ίδιο σημείο και σου εξαφανίζει όλες τις λέξεις, εκτός από εκείνες που είπες τότε. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, σε άλλο χρόνο και το αποτέλεσμα εξαρτάται ακριβώς απ’ αυτόν. Το Χρονο! Νόμιζα πως είχα τελειώσει τότε, μόνο που ο επίλογος εκείνης της περιόδου έχει και συνεχεία. Θα ακολουθήσουν και άλλοι «επίλογοι» γιατί το παιχνίδι έχει δρόμο ακόμα. «χωρίς ρολόγια τον μετρήσαμε τον χρόνο» ήταν ο τίτλος του και χωρίς ρολόγια μας βρήκε το ξημέρωμα, ο ασφαλέστερος τρόπος για να καθορίσουμε το χρόνο δηλαδή.

«Τι να γράψω σήμερα; Μετά από ένα εξευγενισμένο ξενύχτη και ένα ποταμό κρασί, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να κλείσω μια περίοδο και να την αποθηκεύσω στο χρόνο. Τα βράδια στα «μαγειρέματα», δώσαμε νόημα στην πολιτική. Παίξαμε εξαιρετικές παρτίδες σκάκι, που έκαναν μήνες να τελειώσουν, φάγαμε ήπιαμε και φιλοσοφήσαμε για τον χρόνο τον αδυσώπητο. Να τον κυνηγάμε ή να μας κυνηγάει αυτός; Να τον αφήσουμε να περνάει αγόγγυστα ή να ακούμε…

Εντιμότατοι και δροσεροί

Εικόνα
Με τους εντιμότατους δεν τελείωσα, μια επανάληψη παλαιών επεισοδίων επιχείρησα, για να μπούμε στο κλίμα. Θα μας δοθεί η ευκαιρία στην συνέχεια, να τα ξαναπούμε με τα παιδιά, «τα παιδιά», ο λόγος το λέει. Σήμερα θα θυμηθούμε μια άλλη ομάδα, θύματα των εντιμοτάτων, που αποτελούν απαραίτητοι συστατικό για την δράση τους. Ένα απόσπασμα από παλαιότερο κείμενο εκείνης της εποχής, για να έχουμε πιο σφαιρική εικόνα, του χρόνου και του χώρου που διαδραματίζονται οι ιστορίες
Τα κλασσικά επίθετα δεν αρκούν, χρειάζονται καινούργιες λέξεις για να προσδιορίσουμε τους χαρακτηριστικούς τύπους της εποχής. Οι γιάπηδες, ήταν άγνωστη λέξη εδώ και κάποια χρόνια και τα κουτσαβάκια μας τελείωσαν. «Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια τους πάτησε το τραίνο». Η εποχή μας ξεβράζει τύπους δροσερούς, που μπερδεύονται ανάμεσα μας, και ολοένα, μας αφαιρούν άρωμα, και χρώμα, μας κλέβουν το αυθεντικό και ουδετεροποιούν το τοπίο.
Ο «Δροσερός» είναι λίγο απ’ όλα, δηλαδή τίποτα.
Ξεκίνησα, με τον «Δροσερός», όχι τυχαία. Αυτά …

Η μισή αλήθεια

Εικόνα
Που κρύβεται η αλήθεια; Και είναι καλά κρυμμένη. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη το παραμύθι και αυτή την αδήριτη ανάγκη έρχεται να καλύψει με τον καλύτερο τρόπο, ο βομβαρδισμός πληροφοριών και αποκαλύψεων της μισής πάντοτε αλήθειας, που εκπορεύεται μέσα από μια διαδικασία των ισχυρών, συνεπικουρούμενη από τα ΜΜΕ.
Είναι τόσος όγκος των πληροφοριών που οι αληθινές φωνές χάνονται μέσα στο βουητό, μπερδεύονται στο πλήθος
Οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη όλη την αλήθεια, για να ζήσουν, υποστηρίζει ο ρεαλισμός της «πολιτικής|», αντίθετα η μασκαρεμένη αλήθεια, η κατακερματισμένη πληροφόρηση, η φαλκιδευμένη ανακοίνωση, τους είναι πιο απαραίτητες.
Η ιστορία μας έχει δείξει ότι γεγονότα, που διαδραματίστηκαν κατά τον παρελθόν χρειάστηκαν να περάσουν δεκαετίες για να μπορέσουμε να τα προσεγγίσουμε. Χρόνος ικανός για να σβήσει το πόνο και να αποτρέψει τον λαό να ταυτισθεί μαζί τους.

Έτσι, όπως υποστηρίζει ο Κωστής Παπαγιώργης, «ποτέ ο αμερικανός πολίτης δεν ταυτίσθηκε με τις αγριότητες του Βιετνάμ, …

Προφητικό

Εικόνα
Σήμερα 16 Σεπτεμβρίου, επαναδημοσιεύω ένα κείμενο, που είχε γραφτεί το κάποιο καλοκαίρι, με προοπτική τον χειμώνα. Για φθινόπωρο δεν είχε γίνει καμία αναφορά.
Είχα κάτι στο μυαλό μου, αλλά θα περιμένω. Οι φήμη δεν σου παρέχει την ασφάλεια για εξαγωγή συμπερασμάτων. Όπως σας έχω ξαναγράψει το ΠΑΣΟΚ αποτελεί σήμερα τον πιο ενδιαφέροντα πολιτικό χώρο για διερεύνηση. Εκεί λοιπόν στο μακρινό Πασοκ όμως θα λέγαμε στο μακρινό Κονγκό, έχουν μπλέξει τα σώβρακα με τη γραβάτα, δεν ξέρεις από που να φυλαχτείς γίνονται φίλοι για μέρα και την άλλη είναι εχθροί. Το χειρότερο δεν σέβονται την ιστορία τους, δεν σέβονται τους ανθρώπους τους. Στην προσπάθεια τους να αλλάξουν κάποια πράγματα τα καίνε όλα, πλήρης ισοπέδωση, χωρίς ωστόσο όλο αυτό το διάστημα να έχουν τιμωρήσει όλους αυτούς, που έβλαψαν την ελληνική κοινωνία στα χρόνια της διακυβέρνησης.
Οι κύριοι ζουν και βασιλεύουν και περιμένουν, γιατί αυτοί ποτέ δεν κυνήγησαν το ήλιο, καθισμένους τους βρήκε. Ξέρουν αυτοί, αλλάζουν δέρμα σαν τ…

Αυτά είναι για γέλια

Εικόνα
Δεν είναι για γέλια αυτά που έγραφα στα προηγούμενα κείμενα, για γέλια είναι αυτά που συμβαίνουν στην κατ’ επίφαση πολιτική ζωή του τόπου. Δεν περνάει κρίση η πολική, δεν υπάρχει πολιτική! Φιλοδοξίες και συμφέροντα, που ακυρώνουν τα πάντα είναι το σκηνικό που κυριαρχεί. Κάποτε οι ιδεολογίες, είχαν κάποιο αντίκρισμα.
Σήμερα παίζουν ρόλο υποβοηθητικό στην προσπάθεια, να κλείσουμε μαύρες τρύπες. Οι θυσίες για μια ιδέα ανήκουν πλέον στην ιστορία.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι ιδεολογίες, δεν καθορίζουν το πολιτικό γίγνεσθαι, η αναφορά τους επιβάλλεται για να τυλίξει τις πομπές. Θα έλεγα αποτελούν το άλλοθι για την χαμένη τιμή της πολιτικής.
Οι ιδεολογίες που εφαρμόσθηκαν από τα διάφορα κόμματα τον περασμένο αιώνα είναι βέβαιο ότι καθόρισαν την σημερινή πραγματικότητα, η διαφορά είναι ότι από το γενικό πέρασαν στο ατομικό.
Συνήθως δεν φλυαρώ στη στήλη, αναγκάστηκα, σήμερα για να καταλήξω, ότι οι κομμουνιστές, οι σοσιαλιστές, οι εθνικοσοσιαλιστές, οι σοσιαλδημοκράτες οι φασίστες οι φι…

Καλώς τα παιδιά (Β)

Εικόνα
Μεταφέρω τρία σχόλια, που αναρτήθηκαν στην σελίδα μου, σχετικά με τα «καλώς τα παιδιά». Οι άγνωστοι και γνωστοί αναγνώστες, λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Το πρώτο και το τρίτο από αναγνώστρια, που δεν βάζει φρένο στην περιέργεια της. Επειδή οι γυναίκες για αυτά τα ρεμάλια, έχουν μια ξεχωριστή θέση, στην καλύτερη περίπτωση στο κρεβάτι, και στη χειρότερη, κάτω από το «χριστουγεννιάτικο δένδρο», θα την συμβούλευα ότι δεν είναι και η καλύτερη ιδέα να τους γνωρίσει. Η αλήθεια είναι ότι δεν πρόκειται να πλήξει, δεν πρόκειται όμως και να μείνει για πολύ, όσες προσπάθησαν σήμερα ιδιωτεύουν...
Το μεσαίο, που υπογράφει «ανώνυμος» είναι επώνυμος και μάλιστα στην πρώτη γραμμή κρούσης της ομάδας. Επιδιώκει προκαλώντας με, να ανοίξω περισσότερο το παιγνίδι, εις βάρος φυσικά των συντρόφων του. Να σημειώσω ότι οι πυρήνες της οργάνωσης, παρά της πρόσκαιρες συμμαχίες αποτελούνται αυστηρά από ένα άτομο. Επειδή λοιπόν φίλε, αυτά που κάνεις στα έχω δώσει γραμμένα, ξέρω πολύ καλά τη στάση ζωής που …

Καλώς τα παιδιά...

Εικόνα
Το παρακάτω είναι το δεύτερο κείμενο της σειράς, που μπαίνει και στο ζουμί της ιστορίας. Σήμερα ύστερα από τέσσερα χρόνια παραπάνω στη πλάτη τους, οι εντιμότατοι φίλοι μου, σε μια πορεία αντιστρόφως ανάλογη, το έχουν ξεφτιλίσει…
Για τους νέους ηλικιακά αναγνώστες, που δεν γνωρίζουν την ταινία λίγα λόγια για να μπουν στο κλίμα .
«Μια παρέα 4 (συν έναν που προστίθεται αργότερα) , πενήντα συν, κάθε λίγο παρατάνε οικογένεια, δουλειά και όποια άλλη υποχρέωση για να αλητέψουν, κοινώς όπου τους βγάλει ο δρόμος τους, οργανώνοντας στο ξεφάντωμά τους αυτό, ιδιοφυείς πλάκες σε ανύποπτους ανθρώπους που συναντούν στο δρόμο τους, αλλά και μεταξύ τους. Η ταινία καταγράφει μερικές από τις πλάκες αυτές, αλλά και τον τρόπο ζωής αυτών των μεσήλικων που αρνούνται πεισματικά να μεγαλώσουν.
Σηματοδοτούν μια φωτεινή, ανέμελη οπτική της ζωής, μονίμως αισιόδοξη παρά τις αντιξοότητες, μονίμως «έξω καρδιά», η οποία φαίνεται πολύ προτιμότερη αν τη συγκρίνουμε με τον σοβαρό, κουμπωμένο 30άρη γιάπη γιο του Φιλί…