Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011

Να σηκωθούμε

Η ανεργία θα ξεπεράσει το 14% το 2011. Όλοι οι δείκτες της ημιθανούς Ελλάδος, δείχνουν ότι οι «γιατροί», που μας κυβερνούν, δεν μπορούν να ανταποκριθούν στην κρισιμότητα της κατάστασης. Η δραματική μείωση των μισθών, η ληστρική φορολογία, η αύξηση του Φ.Π.Α, μπορεί από τη μία να αυξάνουν τα κρατικά έσοδα και εξυπηρετούν τους τοκογλύφους, από την άλλη όμως, φράζουν κάθε διέξοδο για το ξεπέρασμα της κρίσης και αποκλείουν κάθε προοπτική για να σταθεί, έστω και μακροπρόθεσμα, η ελληνική οικονομία στα πόδια της.
Όχι δεν έχουμε Πόλεμο, στον πόλεμο, ζούμε ή πεθαίνουμε, αλλά παλεύουμε, ενεργούμε. Σήμερα περιμένουμε το αναπόφευκτο και αυτό είναι πιο οδυνηρό.
Η εικόνα των κλειστών καταστημάτων - 300 περίπτερα και 400 ψιλικατζίδικα έκλεισαν την περασμένη χρονιά στην Θεσσαλονίκη - δείχνει ανάγλυφα την παρακμή, πέρα από τους δείκτες, πέρα από τους καθησυχασμούς.
Η Ελλάδα «ενοικιάζεται» ή πωλείται», μόνο το κόκκινο ξεγελάει για να ταυτίσουμε τα πωλητήρια ή τα ενοικιαστήρια με τα αγγελτήρια θανάτου. Η Ελλάδα Πεθαίνει.
Τι κάνουμε; Ηλεκτροσόκ. Με εντριβές και ασπιρίνες, δεν πρόκειται να σηκωθεί. Χρόνο κερδίζουν οι κυβερνώντες, θητείες αγοράζουν, εξυπηρετώντας τους δανειστές τους. Το χρέος, που έτσι και αλλιώς, όσο και να σφιχτούν δεν μπορεί να πληρώσουν οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι επαγγελματίες, ο απλός Λαός, δημιουργήθηκε από τις συναλλαγές των εκάστοτε κυβερνήσεων. Ε! αυτές οι κυβερνήσεις είναι ανίκανες για παραπέρα διαπραγματεύσεις.

Τι κάνουμε; Να απαντήσουμε στο Πως. Εμείς, ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί. Είμαστε εδώ και είναι όλα εδώ. Εδώ είναι πλούτος που μας κράτησε αιώνες και όχι στα δανεικά και στις φούσκες. Εδώ να δώσουμε τη μάχη βουλώνοντας τ’ αυτιά στους ρήτορες και λωποδύτες, για να δούμε τα καφενεία όλα ανοιχτά, που λέει και τον Σαββόπουλος. Για να δούμε τις αμυγδαλιές να ανθίσουν, τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο και τη θάλασσα να κυματίζει, που γράφει και ο Σεφέρης.
Να διώξουμε την άγια απάθεια και να σηκωθούμε…

Τετάρτη, 5 Ιανουαρίου 2011

Για μια Μαρία Νεφέλη

Τα ξημερώματα το διάβασα ξυπνώντας από έναν εφιάλτη. Ο εφιάλτης; Είδα να ανατινάζονται κομμάτια του σπιτιού, όχι το σπίτι. Ένα παράθυρο πέταξε στο διπλανό οικόπεδο, το τραπέζι έγινε πύραυλος και ο θερμοσίφωνας έκανε φτερά. Ξύπνησα. Ήταν όλα στη θέση τους. 03: 56 έγραφε το κινητό και το μήνυμα 02:36
«Περπατώ μες στ’ αγκάθια μες στα σκοτεινά
σ’ αυτά που ’ναι να γίνουν και στ’ αλλοτινά
κι έχω για μόνο μου όπλο μόνη μου άμυνα
τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα»
Μια Μαρία Νεφέλη ήταν και πριν καλά καλά συνέλθω αντιφώνησα…
Παντού την είδα να κρατάει ένα κουτάκι μπύρα, να κοιτάζει στο κενό, ν’ ακούει μουσική. Να περπατάει στο δρόμο με ένα μαύρο παλτό μέχρι τα νύχια. Να κλοτσάει πεζοδρομία και να καπνίζει αμέτρητα στριφτά τσιγάρα. «… Είναι χλωμή και ωραία, μ’ αν της μιλάς ούτε που ακούει καθόλου, σαν να γίνεται κάτι αλλού – που μόνο αυτή τ’ ακούει και τρομάζει. Κρατάει το χέρι σου σφικτά, δακρύζει, αλλά δεν είναι εκεί. Δεν την έπιασα ποτέ και δεν της πήρα τίποτα...»
Γιατί νομίζετε είναι εύκολη μια επανακίνηση. Γιατί στο λογισμικό του, ο σκληρός μας δίσκος , όλων εμάς των παλαιών των ημερών, έχει τους ποιητές της καρδιάς μας, έχει στη μνήμη, τη μνήμη μας, που αντιστέκεται στη λήθη.
Άργησα να κοιμηθώ. Και τι κατάλαβα με τις περαστικές αγάπες; πόλη λεηλατημένη κατέληξα.

Η συνέχεια επί ραδιόφωνου «Η μουσική δεν θ' αρχίσει αν δεν σταματήσεις τις μάταιες διαδρομές, αν δεν κάτσεις μια στιγμή ν’ ακούσεις να δεις να πάρεις. Όσο τρόμο και να κουβαλάς δεν αδειάζει με νύχτες νοικιασμένες στο τίποτα και στο περίπου. Τα σώματα είναι φυγή το καταλαβαίνω αλλά αν κάτσεις μια στιγμή να κάνεις ένα τσιγάρο και ξεθολώσει το μυαλό σου θα δεις ότι οι καρδιές είναι σπίτια. Και ζητούν ένοικο… Έτσι είμαστε εμείς οι παλαιοί των ημερών. Ανάβουμε σκοτεινές φωτιές να έρχονται ένα γύρω οι άνθρωποι να κάθονται να τραγουδούν να κλαίνε να γέρνει ο ένας το κεφάλι του στον ώμο του διπλανού του μέχρι να σχηματιστεί ο τέλειος κύκλος. Επικίνδυνα πράγματα, δε λέω, αλλά πάλι πώς αλλιώς να ζήσεις; Πάντα θα κινδυνεύεις ν ακουμπήσεις κάπου το κεφάλι σου για λίγο και… να σου το επιτρέψουν…»

Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

Μια επανεκκίνηση

Πως συνεχίζουμε; Εδώ είναι ο τόπος, βουνά και θάλασσες. Σ’ αυτόν τον τόπο που πέρασε περιπέτειες και είναι εδώ για να μας θυμίζει την πορεία ενός Λαού που δεν διστάζει να πατά το κουμπί της επανεκκίνησης. Η περιπέτεια που ζούμε, δεν είναι η πιο τρομερή. Ο περασμένος αιώνας, έφερε καταστροφές, λιμούς, πολέμους και εμφυλίους, ηρωισμούς, ταπεινώσεις. Κάθε καταστροφή και ένα νέο ξεκίνημα.
«Μια επανεκκίνηση της κοινωνίας λοιπόν» γράφει μεταξύ άλλων ο Νίκος Ξυδάκης. «Που θα είναι οδυνηρή όμως: η επανεκκίνηση θα τελεσθεί επί των ερειπίων του παλαιού.
Ακριβώς αυτά τα ερείπια πρέπει να είναι το πρώτο μέλημα: πώς θα είναι λιγότερα, αφενός, πώς θα τα αξιοποιήσουμε, αφετέρου. Πώς θα πάρουμε στα χέρια μας προσεκτικά τα όστρακα, τα θραύσματα, για να τα συντηρήσουμε, να τα συγκολλήσουμε, να ανατάξουμε ό,τι αξίζει να σωθεί: το σχήμα των προσώπων. Σαν αρχαιολόγοι του μέλλοντός μας, σαν ιστορικοί άνθρωποι, σαν κληρονόμοι βαριάς κληρονομιάς, σαν τυχεροί κάτοικοι τόπου ευλογημένου, ταγμένοι να συνομιλούμε με νεκρούς, με φαντάσματα εμφυλίων, ακούγοντας διαρκώς φωνές ποιητών και φιλοσόφων, πολεμιστών και ταξιδευτών, γνωρίζοντας διαρκώς ότι το ποτάμι δεν γυρνάει πίσω, μ’ εμάς ή χωρίς εμάς. Ας πάρουμε απόφαση λοιπόν ότι το ποτάμι θα μας περιέχει, θα μας φέρει προς τους νέους καιρούς• κι ας επιπλεύσουμε, σώοι, ανάμεσα σε κορμούς και πτώματα. Επιπλέοντας, ας υφαίνουμε το μέλλον μες στο παρόν».
Πως συνεχίζουμε; Όπως κάθε φορά που χρειάστηκε, μια επανεκκίνηση της μηχανής, που τόσες φορές έχουμε κάνει…

Δευτέρα, 3 Ιανουαρίου 2011

Παράδοση παραλαβή

Οι Περιφέρειες και οι Δήμοι παραδίδονται στην μεγάλη αγκαλιά του Καλλικράτη. Εκδηλώσεις που επιβάλει η εθιμοτυπία σε όλη την επικράτεια, σηματοδοτηθούν την αρχή μιας νέας εποχής. Παράδοση του παλαιού στο νέο. Τι παραδίδεται και τι παραλαμβάνεται; Η απάντηση βρίσκεται στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Σε ευχές και φράσεις που δεν έχουν καμία σημασία, σε αριθμούς που έπονται από το σημείο της αφαίρεσης. Σε ακόμα ένα ανακάτεμα της τράπουλας, που πατάει στη σιγουριά του φακίρη. Όλα τα φύλλα της, είναι ίδια.
Πρώτες μέρες του χρόνου, του χρόνου που τρέχει, πιο γρήγορα για τους μεγάλους και τους αναγκάζει σε τεχνάσματα. Φέτος πρόσθεσα στην ηλικία μου τρία χρόνια. Για τρία χρόνια θα έχω το κεφάλι μου ήσυχο, δεν πάει να τρέχει αυτός, εγώ δεν κουνιέμαι ρούπι.
Για ποιον κεφαλικό φόρο μου μιλάτε. Αν δεν πληρώσεις προκαταβολικά τα τέλη κυκλοφορίας οχημάτων, μέχρι την καταληκτική ημερομηνία. ο φόρος διπλασιάζεται. Αυτό θα πει δίκαιο φορολογικό σύστημα.
Πρώτες μέρες του χρόνου και η επικαιρότητα, βρωμάει από τα λερωμένα τα άπλυτα του δημοσίου. Αλήθεια πόσες ιδιωτικές αμαρτίες ξεπλένουν μια δημόσια; Το δόγμα της δημοσιότητας όλα στο φως καταπίνει τη βασική αρχή της δημοκρατίας, τη συμμετοχή των πολιτών στις δημόσιες υποθέσεις. Και αν συνεχίσουμε να παρακολουθούμε μη περιμένουμε οι ευχές, που συνηθίζονται τις πρώτες μέρες του χρόνου να πιάσουν τόπο. Άλλος ένα χρόνος με εμάς θεατές δειγματοληψίας σκανδάλων. Άλλος ένας χρόνος, με τους πολιτικούς να μην έχουν καμία σχέση με τους πολίτες. Με τους πολιτικός, που είναι ξεκομμένοι από τα λαϊκά προβλήματα, που το ενδιαφέρον τους εστιάζεται στις προσωπικές φιλοδοξίες και στην οικονομική ισχύ. Έτσι, για να απαντήσουμε και στο ερώτημα οι δημόσιες αμαρτίες εμφανίζονται ως μοιραίες, αναγκαίες και αναπότρεπτες.

Αυτές τις πρώτες μέρες του χρόνου, αντί για ευχές θα συνεχίσουμε με ένα ακόμα απόσπασμα από το βραβευμένο κείμενο της Ιφιγένειας «Κι η χώρα ηρέμησε, όχι τόσο απ' τα λόγια, μα γιατί είδε πως οι κάμερες δούλευαν κανονικά κι έτσι το μεσημεριανό σίριαλ ήταν εξασφαλισμένο. Αλλά το επόμενο πρωί αποκαλύφθηκε πως ένας μεγάλος σκηνοθέτης νοσηλευόταν στο νοσοκομείο με τρομερά εγκαύματα κι όταν μπόρεσε να μιλήσει δήλωσε πως ξύπνησε πολύ νωρίς, πλησίασε στο παράθυρο κι ο ήλιος ίσα που φαινόταν κι άρπαξε την κάμερα να αιχμαλωτίσει, ως άνθρωπος της τέχνης, την τόση ομορφιά κι όλα πήγαιναν καλά, ο ήλιος ανέβαινε αργά και ξαφνικά άρχισε να φλέγεται κι ο σκηνοθέτης έβγαλε μικρές κραυγές, χρόνια είχε να δει κάτι τόσο μαγευτικό, μόνο που τελικά ήταν η κάμερα που είχε πάρει φωτιά κι ο σκηνοθέτης μόλις το κατάλαβε έβγαλε κραυγές κανονικές και σύντομα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.
Κι από τότε όλοι φοβόμαστε, αναγκαστήκαμε να ξεφορτωθούμε όλα τα επικίνδυνα αντικείμενα, φυσαρμόνικες γυαλίζουν στις χωματερές, τα πιάνα έγιναν ντουλάπες κι όσοι είχαν βιολιά τα έκαψαν στα τζάκια, εξάλλου κι αν δεν είναι επικίνδυνα πια δε χρησιμεύουν πουθενά κι έχει πιάσει ένας βαρύς χειμώνας φέτος. Κι έτσι μάθαμε να ζούμε λίγο πιο μόνοι, λίγο πιο γκρίζα κι όσο περνάει ο καιρός δεν προσέχουμε πια τα χρώματα και μερικοί λένε μήπως είναι καλύτερα, πάνε τρεις μήνες τώρα που δουλεύουμε πιο σκληρά, η χώρα ευημερεί κι οι δείκτες όλο ανεβαίνουν».

Αν δε μπορεί η Κέρκυρα να διαχειριστεί τα απορρίμματά της .. δε μπορεί τίποτα...

Για πρώτη φορά στην ιστορία της Κέρκυρας, από την παλαιολιθική εποχή,    που έχουν βρεθεί τεκμήρια ανθρώπινης παρουσίας, οι κάτοικοι αυτ...