Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιουλίου 30, 2017

Η πόλη άλλαξε χέρια

Εικόνα
Όταν το 2007 η Παλιά Πόλη της Κέρκυρας, με την σφραγίδα της UNESCOεντασσότανστον κατάλογο  Μνημείων Παγκόσμιας  Κληρονομιάς, υπήρχε μια διάχυτη ευφορία. Χαρές και πανηγύρια για όλους εμάς τους κληρονόμους, αλλά και υποχρεώσεις να διατηρήσουμε και να προστατεύσουμε αυτήν την πόλη, που κληρονομήσαμε.
Πολλαπλά τα οφέλη που θα μπορούσαν να  υπάρξουν για το νησί μας, με την προϋπόθεση βέβαια, να είμαστε πιστοί στο Σχέδιο Διαχείρισης που συμφωνήσαμε να ακολουθήσουμε.
Η ένταξη αποτελούσε δικαίωση, κυρίως για τους προγόνους μας, αλλά και όλους αυτούς, που κατά περιόδους είχαν υπό την κυριαρχία τους, την ιδιαίτερη πατρίδα μας.
Τότε αφελώς πιστέψαμε ότι η Παλιά Πόλη δεν κινδυνεύει από την σύγχρονη λαίλαπα, έχει προστάτες που ξεπερνούν τα στενά χωρικά ύδατα. Σήμερα ύστερα από δέκα χρόνια,  η εικόνα μας διαψεύδει, η Πόλη άλλαξε χέρια. Η Κυβέρνηση, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, οι φορείς και πρωτίστως η ίδια η κοινωνία,  δείχνουν ανήμποροι να την προστατεύσουν από συμφέροντα που την λεηλατούν.…

Χαλασμένη παρτίδα και με σφραγίδα

Εικόνα
Θα μπορούσε να είναι μία αντίδραση της στιγμής, ύστερα από την πρώτη απογοήτευση της πρώτης φοράς αριστεράς. Ο χρόνος που ακολούθησε επιβεβαίωσε πλήρως τις πρώτες εκτιμήσεις. Δυστυχώς, για άλλη μια φορά είμαι υποχρεωμένος να το υπενθυμίσω. “Χαλασμένη Παρτίδα” με σφραγίδα του υγειονομικού. Αν η συμμετοχή  στην προεκλογική περίοδο,  δίνει την ευκαιρία να παρακολουθήσει  κανείς ανθρώπινες συμπεριφορές, τη μετεκλογική, αν είναι μάλιστα από την πλευρά των νικητών, έχει στα χέρια του τις γενικές εξετάσεις, αίματος, ούρων και μαγνητικής. 
Είμαι προσεκτικός με τις διαγνώσεις, δύσκολα ξεγράφω ανθρώπους. Πάντα ελπίζω σε ένα θαύμα, μέχρι που μου φανερώνεται η αλήθεια βέβαιη και ξεκάθαρη. Και αν δεν το είχαμε δει στο διάολο. Κρεμούσε το κουστούμι, κακοχυμένο, σε ένα σώμα κρυμμένο, πίσω από ψεύτικες ταμπέλες που έδειχναν αριστερά. Δυστυχώς, όσο και να προσπαθεί κανείς, στο δια ταύτα, πάντα ανακαλύπτει μια χαλασμένη παρτίδα για την οποία δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Και δεν μιλάμε για φρ…

Γιατί η ανάγκη το θέλει…

Εικόνα
«Όλοι γυρίζουν κάποτε σε ένα νησί σε μια γυναίκα, στο ανέφικτο… στην κοιλιά της μάνας τους, στα σπλάχνα της γης, στην μόνη αληθινή μοναξιά τους …» , έγραφε στο υστερόγραφο ενός παλαιοτέρου κειμένου, η παντοτινή μου φίλη Ελένη.
«Η ανάγκη το θέλει να έχουμε διπλή ζωή μες στη ζωή μας, διπλό αίμα μέσα στις καρδιές μας, η χαρά χέρι χέρι με τον πόνο, το γέλιο χέρι χέρι με τους ίσκιους, δυο άλογα στον ίδιο ζυγό, τραβώντας καθένα κατά τη μεριά του, καλπάζοντας ξέφρενα». Κάτω από τον ίδιο ζυγό τα άλογα εξυπηρετούν εν τέλει τον ίδιο σκοπό με αποτέλεσμα Δύση και Ανατολή να κρατούν ανέπαφες τις θέσεις τους. «Η ανάγκη το θέλει…»
Κι άντε εσύ μες στην ανάγκη σου, να καταλάβεις την ανάγκη. Το μόνο που καταλαβαίνεις είναι ότι όταν τον άλλον τον χρειάζεσαι αυτός λείπει.
Γι αυτό τα αισθάνεσαι συνεχώς εκείνα τα ξέφρενα άλογα που τρέχουν συνήθως το ένα στην ανατολή, το άλλο στη δύση. Στην ανατολή η αποδοχή των άλλων, η ηθική και τα πρέπει σου, οι εντολές κι η χαρά των γονιών σου. Στη δύση οι αγάπες σου κα…