Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026

Άκοπη Αλήθεια


Δεν ξέρω αν την είδα σε φωτογραφία ή αν στάθηκε απέναντί μου. Αν ήρθε από τον ύπνο ή από το φως της μέρας. Ξέρω μόνο πως, όταν εμφανίστηκε, το σώμα μου κατάλαβε πριν από μένα. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που η ομορφιά σε τυφλώνει τόσο δυνατά, που συνεχίζεις να τη βλέπεις ακόμα και με κλειστά βλέφαρα.
Ας αφήσουμε τις ευγένειες και τις πολιτικά ορθές ηθικολογίες. Είναι η ομορφιά μια μορφή ρατσισμού; Ίσως. Γιατί η ομορφιά είναι τυραννική, μια ωμή επιβολή που δεν ζητά άδεια και δεν δίνει εξηγήσεις. Αρνούμαι να την εξορίσω πίσω από τη «μεγαλωσύνη της ψυχής» ή την «ευφυΐα». Η ψυχή είναι καταφύγιο των ηττημένων, αλλά η σάρκα είναι η αρένα των ζωντανών, όπου κρίνονται οι πιο πρωτόγονες αλήθειες μας.
Όποτε γράφω για την ομορφιά, το μυαλό φτάνει δεύτερο. Η ομορφιά προηγείται. Περνά από το δέρμα, από την αναπνοή, από εκείνη τη μικρή αθέλητη σύσπαση που δεν διορθώνεται. Δεν ρωτά αν επιτρέπεται. Δεν ζητά άφεση. Ακουμπά και μένει.
Δεν μπορώ να την απαξιώσω. Δεν μπορώ να την μετατρέψω σε θεωρία. Η ομορφιά έχει θερμοκρασία, βάρος, απόσταση. Σε φέρνει πιο κοντά απ’ όσο είχες υπολογίσει. Σε εκθέτει. Σε αναγκάζει να σταθείς χωρίς άμυνα.
Έμαθα πως το άγγιγμα δεν είναι κίνηση αλλά ρίσκο. Όποιος ακουμπά, παραδίδεται. Το σώμα θυμάται πριν αποφασίσει. Δεν υπάρχει γνώση πιο ακριβής από εκείνη που γράφεται στη σάρκα, χωρίς λέξεις, χωρίς υπεκφυγές.
Η «ομορφιά του ανθρώπου», όπως λέει ο Οδυσσέας Ιωάννου, κερδίζεται με τον καιρό. Όμως η άλλη, η «χαρισμένη», η άκοπη, η αντικειμενική ομορφιά, έχει δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω μας. Σε μετατρέπει σε αξιοθρήνητο ικέτη, έναν αδύναμο σακάτη που αλλαξοπιστεί μπροστά στο δέος.
Είναι ρατσισμός να σε τραβάει η ομορφιά; Όχι. Ρατσισμός είναι να αρνείσαι την ανθρώπινη αξία. Να βλέπεις και να μειώνεις. Η έλξη δεν αφαιρεί δικαιώματα. Η περιφρόνηση το κάνει.
ο μυαλό θα μπερδευτεί ξανά. Η ομορφιά όμως δεν δίνει χρόνο. Το αρπάζει από το γιακά, το φέρνει πρόσωπο με το σώμα και ψιθυρίζει: η χαρισμένη ομορφιά δεν είναι αθώα, δίκαιη ή ηθική. Είναι εξουσία. Και όποιος τη συναντήσει αληθινά, είτε θα γονατίσει είτε θα πει ψέματα ότι δεν την είδε.

Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026

Πριν Ανθίσει ο Χρόνος

Υπάρχουν κείμενα που δεν τα ξαναδιαβάζεις, σε ξαναδιαβάζουν εκείνα. Εμφανίζονται απρόσκλητα, σαν αρώματα μέσα στη νύχτα, και σε κοιτούν με το βλέμμα εκείνου που γνωρίζει για σένα περισσότερα απ’ όσα αντέχεις να θυμάσαι. Είναι τα κείμενα που γράφτηκαν όταν δεν ήξερες ακόμη τι χάνεται και επιστρέφουν για να σου το υπενθυμίσουν.



Λίγο πριν την άνοιξη, σε αυτή την παράξενη εποχή δίχως ταυτότητα, αποσύρομαι από τον θόρυβο της επικαιρότητας. Όχι για να σωπάσω, αλλά για να ακούσω. Εκεί που υμνώ την τεχνολογία, την αποστρέφομαι. Μας δίδαξε να επικοινωνούμε δίχως να συναντιόμαστε, να αγαπάμε δίχως να αγγίζουμε, να θυμόμαστε δίχως να πονάμε. Μας στέρησε εκείνη την ηλεκτρική επαφή, όπου το σώμα του άλλου γινόταν ο μόνος αληθινός χάρτης του κόσμου. Οι φιλίες έγιναν μηνύματα που διαβάζονται βιαστικά και ξεχνιούνται εύκολα. Έχουμε περισσότερους τρόπους να μιλάμε και λιγότερα πράγματα να πούμε.

Κάποτε πιστεύαμε ότι η πρόοδος είναι άθροισμα. Τώρα μοιάζει περισσότερο με αφαίρεση. Κερδίσαμε χρόνο, χάσαμε παρουσία. Κερδίσαμε ευκολία, χάσαμε βάθος. Το αποτέλεσμα δεν βγαίνει ποτέ στο χαρτί, βγαίνει μόνο τις νύχτες, σε εκείνες τις μονοψήφιες ώρες που σε στριμώχνουν απέναντι στον εαυτό σου και σου ζητούν αποδείξεις ζωής. Εκεί το πρόσημο είναι καθαρό. Μείον.

Αυτό που νιώθω λίγο πριν την άνοιξη δεν είναι νοσταλγία. Είναι η ανάγνωση της τρίτης επιστολής, εκείνης που στείλαμε οι ίδιοι στον εαυτό μας. Η πρώτη έγραφε «μεγάλωσε», σαν υπόσχεση. Η δεύτερη ρωτούσε «μεγάλωσες;», σαν αγωνία. Η τρίτη δηλώνει «μεγάλωσες», χωρίς περιθώρια παρερμηνείας. Η άνοιξη μπορεί να επαναλαμβάνεται, ο χρόνος όμως ποτέ.

Μείναμε τελικά παραλήπτες αυτής της επιστολής. Και ευτυχώς που υπάρχουν οι παλιές φωτογραφίες. Όχι για να θυμόμαστε τα πρόσωπα, αλλά για να μετράμε με ακρίβεια όσα δεν θα ξανασυναντήσουμε. Από εκείνα τα βλέμματα που μας υποσχέθηκαν την αιωνιότητα μέσα σε μια στιγμή, πριν η άνοιξη γίνει απλώς μια ημερολογιακή υπενθύμιση. Γιατί μεγαλώνεις στ’ αλήθεια μόνο όταν καταλάβεις τι δεν προλαβαίνεις πια. 
Δείτε λιγότερα

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη

Γίνετε ο πρώτος που θα προσθέσει κάποιο σχόλιο.

Η πόλη του ενικού

Δεν περιμένουμε τις αμυγδαλιές για να καταλάβουμε πότε αλλάζει ο καιρός.

Σε τούτο τον τόπο τίποτα δεν καταρρέει ξαφνικά. Όλα υποχωρούν αργά, μεθοδικά, σχεδόν ευγενικά. Οι πέτρες μένουν. Οι άνθρωποι αλλάζουν ρόλους. Η άνοιξη έρχεται κάθε χρόνο, αλλά δεν φέρνει αλλαγή. Η φθορά εδώ δεν κάνει θόρυβο, γίνεται συνήθεια



Είμαι στη κόντρα και θα μείνω.
Γιατί το πολιτικό πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη λύσεων. Είναι η άρνηση της ευθύνης. Ένα απέραντο «εγώ» κυβερνά όσους ζητούν εξουσία και το ίδιο «εγώ» κυβερνά όσους ανέχονται να τους κυβερνούν. Τους βολεμένους. Τους ήσυχους. Τους τακτοποιημένους στο μικρό τους σύμπαν. Καθένας για τον εαυτό του. Άντε και για τους δικούς του.

Έτσι η πόλη, ενώ ασφυκτιά από τα προβλήματα, βομβαρδίζεται από εξαγγελίες λύσεων. Χωρίς προσωπικό αλλά με υπογραφές. Χωρίς σχέδιο αλλά με ημερίδες. Τα προβλήματα μετακινούνται, δεν λύνονται. Η ευθύνη αναβάλλεται μέχρι να ξεχαστεί.

Ο χορός στήνεται πάνω στα ερείπια.
Όχι για να αποτραπεί η κατάρρευση, αλλά για να βαφτιστεί κανονικότητα. Έχασες εσύ για να κερδίσω εγώ. Ποτέ «χάσαμε». Ο πρώτος πληθυντικός αντιμετωπίζεται σαν απειλή.

Θα μείνω εντός όσο χρειαστεί.
Γατί στους μικρούς τόπους οι ίδιοι άνθρωποι επιστρέφουν με νέους τίτλους και παλιά αντανακλαστικά. Σώζουν τον εαυτό τους, αφήνουν την πόλη ακάλυπτη και ύστερα μιλούν για μιζέρια, λες και έπεσε από τον ουρανό.

Δεν φταίει το νησί.
Φταίει η ανοχή. Η συνήθεια. Η σιωπή που βαφτίστηκε ωριμότητα και η ανεπάρκεια που βαφτίστηκε ρεαλισμός.

Ο καιρός μουντός. Να πάμε κόντρα.
Όχι για να ξεσπάσουμε, αλλά για να σταθούμε. Να γίνουμε ξανά επικίνδυνοι για τη βολή μας. Γιατί αλλιώς, εδώ θα συνεχίσουμε να ζούμε δημοκρατικά, χωρίς δημοκρατία.

Και πάντα, με καμία ευθύνη διαθέσιμη.
Μέχρι τη μέρα που ο λογαριασμός θα έρθει και δεν θα υπάρχει πια κανείς να τον υπογράψει.

Στην φωτογραφία της Αλίκης Κατσαρού, μόλις τελείωσα το κείμενο 
Δείτε λιγότερα

Σχόλια

Μαγδα Παπανικολοπουλου
Τα είπατε όλα..και με βρίσκουν σύμφωνη...καλή συνέχεια!!!
  • Απάντηση
  • Απόκρυψη
Sissy Akontidou
Να γινουμε επικινδυνοι για την βολη μας . Φραση περιληψη ολου του κειμενου . Κι η φωτογραφια υπεροχη .
  • Απάντηση
  • Απόκρυψη
Niki Giovani
Ανοχή,συνήθεια,σιωπή, ανεπάρκεια ,αδιαφορία .
  • Απάντηση
  • Απόκρυψη
Andromachi Pouliasi
Όμορφα τα λές
  • Απάντηση
  • Απόκρυψη
Eleni Handrinou
Μπράβο
  • Απάντηση
  • Απόκρυψη
Zakelina Alexaki
Τα είπατε όλα!!! Έτσι ακρηβως!!! 🌹👌
  • Απάντηση
  • Απόκρυψη

Τα παιδιά που δεν έγιναν ταινία

Υπάρχουν τραγωδίες που γίνονται ταινίες και άλλες που μένουν σιωπή. Το Ολοκαύτωμα έγινε βιβλία, μνημεία, κινηματογράφος. Και σωστά. Η μνήμ...