Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Δεκεμβρίου 9, 2012

H τελευταία αλήθεια

Εικόνα
Τι κάνουμε σε τέτοιες ώρες;Τον εαυτό μας ψάχνουμε, όχι για να το δικαιώσουμε αλλά για να τον πατήσουμε. Έτσι πολεμάω το παράπονο, που κάθε τόσο βρίσκει αφορμές, γιανα αποτινάξει από πάνω μου, από τα βαριά εγκλήματα, μέχρι ακόμα και αυτά τα τελευταία πταίσματα. Απολογίζομαι με λέξεις χωρίς αριθμούς. Από ό,τι έμεινε. Από ό,τι άντεξα, σε ένα χρόνο που δεν κατάφερα να χωρέσω. Όσα και να έχω, λίγα φαίνονται. Κι όσο και να κοιτούσα από κείνο το παράθυρο…Πουθενά. Μηνύματα στάχτες. Η τελευταία αλήθεια, όπως το τελευταίο ψέμα. Ένοιωσα σαν πειραματόζωο. Σώθηκες, τουλάχιστον; Έβαλα ψηλά τον πήχη, τόσο, που και τα όνειρα δυσκολεύονται.
Ούτε ανάσα δε θα πάρει αυτό το διάστημα. Μπορεί οι μέρες να τον ευνοούν,και οι αντοχές να χαλαρώνουν, καμία λέξη όμως απ’ αυτές που σέβομαι δεν θα του επιτρέψει να σηκώσει κεφάλι. Για τον εαυτό μου πάντα ο λόγος. Το κόκκινο προτιμούσα για το τέλος, αυτό της φωτιάς το αληθινό, στη θέση του ένα ξέπλυμα, με λέξεις που δεν τιμώ. Οι λέξεις είναι αυτές που τιμούν την ζω…

Τι είχαμε πει... «μονιμότητα διαθέτει μόνο ο Θάνατος»

Εικόνα
Είναι οι μέρες που περισσεύουν οι ευχές. Δεν ζητήσαμετον ουρανό με τ’ άστρα απ’ αυτή τη ζωή, απλά πράγματα ευχόμαστε να ζήσουμε. Τηνελευθερία,την ειρήνη και μια ανθρώπινη ζωή. Δυστυχώς λύσαμε τα δύσκολα και κολλήσαμε στα απλά. Τώρα θα μου πείτε, τα δύσκολα τα λύσανε άνθρωποι προσηλωμένοι στην επιστήμη τους και στην κοινωνία, τα απλά τα ανέλαβαν εργολαβικά οι πολιτικοί,κάνοντας κύκλους,γύρω από τον εαυτό τους και το μικρόκοσμο τους.Το αποτέλεσμα; Πάντα μια τρύπαστο νερό.Και πάλι απεργία σήμερα, οι εργαζόμενοι στους Δήμους για άλλη μια μέρα στους δρόμους,αντιδρώντας στο μέτρο τηςεφεδρείας- διαθεσιμότητας- κινητικότητας- απόλυσης. Τελεία και Παύλα. Αυτή η ομάδα των εργαζομένων αορίστου χρόνου,που εκτελείται  πρώτη,  είναι ίσως η πιο ταλαιπωρημένη ομάδα εργαζομένων του δημοσίου. Έχουν ζήσει την απόλυτη παράνοιατης εξουσίας, κεντρικής και τοπικής, που για πολλά χρόνια τους είχαν ομήρους υπό τον φόβο της δαμόκλειου σπάθης της απόλυσης. Όταν τελικάμε νόμο του κράτους πέρασαν το κατώφλι της μ…

Το γράμμα που λείπει

Εικόνα

«Και των ανθρώπων τα κακά κουράζοντα»

Εικόνα
Μετο παράπονο δεν θα ξεμπερδέψουμε. Όσο και να πολεμάς με τον εαυτό σου, έρχεται ητραγωδία μιας κοινωνίας να σου υπενθυμίσει ότι είσαι και εσύ μέλος της. Ειδικά αυτές τις μέρες… Είναι τόση η πίκρα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, που τα όνειρα αντικαταστάθηκαν από τις αναμνήσειςκαι αυτό ισοδυναμεί με θάνατο. Εκεί που νομίζω, πως έχω κερδίσει την προσωπικήμου μάχη, βλέπω ανθρώπουςμε σπασμένες φτερούγες, ναυάγια μιας ζωής, που αλλιώς την ονειρεύτηκαν. Το κοινωνικό δίνει τη θέση του στο προσωπικό και το παράπονο γίνεται ακόμα πιο πικρό. Μπορεί οι τηλεοράσεις να απέκτησαν υψηλές αναλύσεις χρωμάτων, η ζωή μας όμως έγινε ασπρόμαυρη.«Και των ανθρώπων όμως τα κακά κουράζονται και των ανέμων οι πνοές δεν έχουν πάντοτε την ίδια δύναμη. ‘Όσοι ευτυχούν, δεν μένουν ως το τέλος πάντοτε ευτυχείς. Στον κόσμο όλα αλλάζουνε, γι’ αυτό εκείνος πάει πιο καλά που έχει για στήριγμα του την ελπίδα. Δειλού ανθρώπου γνώρισμα είναι το ν’ απελπίζεται ( Ευριπίδου Ηρακλ, Μαινόμ. 101).Και να θέλουμε δεν μπορούμε να κάν…