Τελευταία σελίδα αριστερά

Σε λίγες μέρες κλείνει και το τρίτο κύτταρο του   Χ.Υ.Τ.Α στο Τεμπλόνι.   Τι θα γίνει μετά; Ένας Θεός ξέρει. Εκείνο που ξέρουμε   εμείς, είναι ότι το πρόβλημα της εναπόθεσης απορριμμάτων,   θα κυριαρχήσει στην τοπική επικαιρότητα.   Με αφορμή λοιπόν   το παραπάνω, ένα επίκαιρο κείμενο, που   δείχνει, ότι   σκουπίδια για κάποιους   αποτελούν πηγή ενεργείας. Δημοσιεύτηκε  παλαιότερα  στο «Βήμα», «η Δανία είναι η χώρα που ζει από τα σκουπίδια της», σε αντίθεση βέβαια με τη χώρα μας που ζει μέσα στα σκουπίδια.  Η οικονομική κρίση που τόσος λόγος γίνεται, θα μπορούσε να ξεπεραστεί, αν ήταν μόνο αυτή. Η κρίση είναι κυρίως πολιτισμική. Η Ελλάδα δεν είναι Ευρώπη, ποτέ δεν ήθελε να μοιάσει της Ευρώπης, ποτέ δεν την ακολούθησε. Αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό η κακό, για το θέμα όμως που γίνεται λόγος, πριν φτάσουμε σε αδιέξοδα καλό είναι να δούμε, πως μια χώρα το πρόβλημα το μετέτρεψε σε πλεονέκτημα. Όταν άλλοι θεωρούν τα σκουπίδια ...

Αυτά τα τερατουργήματα του καπιταλισμού, ανέκαθεν μου προξενούσαν τρόμο. Γίγαντες ανώνυμες εταιρίες, εργοστάσια ολόκληρες πόλεις, καραβιά σαν τον Τιτανικό, αυτοκινητοβιομηχανίες ρομπότ. Πλωτά ξενοδοχειακά συγκροτήματα. Ακόμα και οι δρόμοι τύπου "Εγνατίας" με ζαλίζουν. Τεράστιες αγορές, πολυκαταστήματα , σχολικά συγκροτήματα τύπου Γκράβας , ουρανοξύστες δίδυμοι. Χρηματιστήρια, τράπεζες σούπερ μάρκετ. Η τελευταία φωτογραφία που πρόσφατα αντίκρισα μου δημιουργεί εφιάλτες, μια θάλασσα κοντέινερς κάπου στη Κίνα. Ο τρόμος είναι ακόμα μεγαλύτερος όταν βλέπεις αυτούς τους γίγαντες να καταρρέουν. Ποτέ αναίμακτα. Τι πρέπει να γίνει δηλαδή να λιώσουν οι πάγοι να μολυνθεί εντελώς αέρας, να τρελαθούμε στις μεγαλουπόλεις, να χάσουν την αξία τους τα αντικείμενα από την υπερπαραγωγή, να γίνουν οι ντομάτες καρπούζια, τα ψάρια κοτόπουλα, η θάλασσα στεριά και η στεριά θάλασσα. Τα δάση πεδιάδες οι ποταμοί ξεροπόταμοι, οι δρόμοι ακίνητα αυτοκίνητα. Να μεταλλαχτεί ο  πλανήτης, για να αποφασίσο...

Δευτέρα μετά από τριήμερο.   Γκρίνια.   Ένα κείμενο   ασορτί με την διάθεση,   γράφτηκε ένα χρόνο πριν την οικονομική κρίση. Περάσανε έξι   σκληρά χρόνια, που θα περιμένει κανείς να το διαψεύσουν. Δυστυχώς κρατάει ακόμα…      Το έχουμε παρατηρήσει στα ψάρια, ανάλογα με το θαλάσσιο περιβάλλον που ζουν και μεγαλώνουν, διαμορφώνεται και το χρώμα τους. Όταν έγραφα πρόσφατα ότι υπάρχει μια γενιά, που ακόμα κοιμάται στο παιδικό δωμάτιο και ας έχει φτάσει τα σαράντα, παιδιά της «ένδοξης γενιάς του πολυτεχνείου», είναι γιατί δεν διακρίνω πάνω τους χρώμα. Άχρωμοι και άοσμοι και αναρωτιέται κανείς, το περιβάλλον της γυάλας που τους επιβλήθηκε είναι η αιτία; Μεγαλώσανε άκαπνοι, με χρήματα πολλά, αλλά και εφόδια, που κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να τους διασφαλίσουν το μέλλον. Μπορεί οι περισσότεροι να «διασφάλισαν» τον εαυτό τους, το μέλλον αυτού τόπου του όμως, το έκαψαν. Για πιο μέλλον να μιλήσουμε, όταν στην άκρη του τούνελ, εμφανίζοντ...