Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτωβρίου 30, 2011

Πόσες βόλτες πια

Εικόνα
Σήμερα, δεν έχω τι να γράψω, μόνο τη βαθιά μου λύπη μπορώ να καταθέσω. Με ρωτάτε να προβλέψω αν θα πάρει απόψε ψήφο εμπιστοσύνης η κυβέρνηση; Δεν ξέρω και μου είναι αδιάφορο. Το ίδιο αδιαφορώ και για σχηματισμό κυβέρνησης, εθνικής ενότητας, εθνικής σωτηρίας, εθνικής ευθύνης, έκτακτης ανάγκης, προσωρινής, μεταβατικής. Δεν περιμένω τίποτα πλέον από δυο πολιτικούς αρχηγούς, που αθετούν τις κατ’ ιδίαν συζητήσεις και εν συνεχεία ξεκατινιάζονται στην τηλεόραση. Είναι τραγικό για τη χώρα και μάλιστα σε μια κρίσιμη περίοδο, να περιμένει βοήθεια, από τέτοιου μικρού αναστήματος πολιτικούς.

Παρακολουθώντας χθες, αυτές τις σουρεαλιστικές εικόνες της κεντρικής πολιτικής σκηνής, θυμήθηκα ένα τραγούδι του Σαββόπουλου.
«Ολαρί - α, ο λα ρά, χιόνι πέφτει από ψηλά χιόνι πέφτει και σκεπάζει την αυλή μας, το μυαλό μου φτερουγίζει μακριά χιόνι πέφτει και σκεπάζει τη σκεπή μας και το άρρωστο σκυλί μας ξεψυχά Ολαρία - ολαρά, μαύρο τύμπανο χτυπά τα παιδιά που αγαπούν τα στρατιωτάκια, τ’ αλογάκια και…

Τίτλοι τέλους

Εικόνα
Ήταν επόμενο. Αυτή η κυβέρνηση να έχει το άδοξο τέλος, που της ταιριάζει. Ο «σοφός λαός», όπως τον επικαλέστηκε στους εταίρους του ο πρωθυπουργός, κάποια στιγμή, θα έπρεπε να πει και αυτός μια λέξη, όχι για να απαντήσει στα εκβιαστικά διλήμματα του δημοψηφίσματος, με ένα Ναι η ένα Όχι, αλλά για να στείλει στο σπίτι της, αυτήν την επικίνδυνη κυβέρνηση, που τον οδήγησε στην εξαθλίωση, γιατί μπορεί να θέλουν το Ευρω οι πολίτες, το ΠΑΣΟΚ όμως με τίποτα δε το θέλουν.
Και ο «σοφός λαός», έχει να θυμάται πολλά από την βραχεία διακυβέρνηση της χώρας από ένα κόμμα, που έκανε το ψέμα επιστήμη. Έχει να θυμάται πολλά, εκτός του τελευταίου εκβιασμού με το δημοψήφισμα. Πολλούς ωμούς εκβιασμούς, ακόμα και για λίγο χρόνο εξουσίας.

Και «στα εκβιαστικά διλήμματα, στις παγίδες, στις ίντριγκες, στη νόθευση της λαϊκής βούλησης με μύρια τεχνάσματα έχει παρελθόν το ΠΑΣΟΚ», γράφει σήμερα ο Παντελής Μπουκάλας «από τον καιρό τού «ή εμείς ή η Δεξιά». Από τη δοξαζόμενη χαρισματικότητα του πατέρα του, ο…

Μονόδρομος οι εκλογές

Εικόνα
Από το «Καραμανλής ή Τανκ», στις πρώτες μεταπολιτευτικές εκλογές, φτάσαμε στις εξυπνάδες του σημερινού πρωθυπουργού. 37 χρόνια τα κόμματα που κυριάρχησαν στην Ελλάδα κα την οδήγησαν στην χρεοκοπία, ακόμα επιμένουν σε εκβιαστικά διλήμματα. Το τελευταίο, δεν έχει προηγούμενο. Με ένα Ναι ή ένα Όχι, καλείτε ο Έλληνας πολίτης, να επιλέξει τον τρόπο αφανισμού του.
«Πώς μπορεί να διεξαχθεί υπό αυτούς τους εκβιαστικούς όρους η απολύτως αναγκαία συζήτηση για το πώς και προς τα πού θέλουμε να πορευτούμε σαν κοινωνία και χώρα, από δω και στο εξής;», αναρωτιέται ο Νίκος Ξυδάκης. Πάνω στην κόψη του καιρού, του πιο πυκνού και δραματικού ιστορικού χρόνου που έχουν ζήσει οι Έλληνες εδώ και δύο γενεές, ο Γ. Α. Παπανδρέου, συρόμενος πίσω από εξελίξεις που ο ίδιος πυροδότησε αλλά τον ξεπέρασαν, ρίχνει μια προσωπική ζαριά, ιδιοτελή…Το παίγνιο αυτό εγκυμονεί τον διχασμό του λαού και την περαιτέρω φθορά της κλονισμένης χώρας. Το δημοψήφισμα θα φέρει διχασμό…»

Παρόλα αυτά, το σημερινό Υπουργικό Συ…

Κι άλλο δημοψήφισμα;

Εικόνα
Πόσες φορές να ψηφίσει ΟΧΙ αυτός ο Λαός, για να καταλάβει ο πρωθυπουργός την αντίθεση του; Δεν φτάνουν οι εκβιασμοί, όλο αυτό το χρόνο που προσπάθησε να κυβερνήσει; Δεν φτάνουν, φαίνεται για τον ανυποψίαστο Παπανδρέου το νεότερο. Τελευταία πράξη του δράματος, η εξαγγελία δημοψηφίσματος, για να κλείσει η σεμνή τελετή με ένα ακόμα δίλημμα. Δεν αντιλαμβάνεται ότι αυτή τη φορά, τα διλήμματα δεν έχουν αντίκρισμα, ο ίδιος φρόντισε, η πλειοψηφία του Λαού να μην έχει πλέον τίποτα να χάσει. Μόνο συσσωρευμένη οργή θα μετρήσει ο πρωθυπουργός, αν τελικά πραγματοποιήσει την τελευταία του επιθυμία.
Αλήθεια, που ήταν στην επέτειο του ΟΧΙ. Κι άλλο δημοψήφισμα! δεν είδε την οργή των πολιτών, απέναντι στους επισήμους;

Ο Λαός έστειλε ένα μήνυμα πριν λίγες μέρες σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Όσο μπορούσε πιο ξεκάθαρα. Έδιωξε τους επισήμους απ’ τις εξέδρες, ματαίωσε παρελάσεις και έβαλε ως όφειλε τα μεγάλα προβλήματα της χώρας στην πρώτη γραμμή. Μέσα σε όλα, αναδεί…

Πως θα αντιδράσει;

Εικόνα
Αυτά που λέγαμε και γράφαμε, τα προηγούμενα χρόνια, φαίνονται μιας άλλης μακρινής εποχής, τότε που ο καπιταλισμός ήταν ορατός, ακόμα και κρυμμένος πίσω από τις ανώνυμες πολυεθνικές εταιρείες. Τι να γράψουμε σήμερα; Ο κόσμος περιμένει ν’ ακούσει κάτι, κάπου ν’ ακουμπήσει, κάπου να ελπίσει. Μια ολόκληρη εποχή σβήνει βίαια τα σημάδια της και δυσκολεύει το ξεκίνημα της νέας. Και όμως δεν είναι φυσικό φαινόμενο η κρίση, δεν είναι σεισμός, να μας ενώσει όλους πάνω από τα συντρίμμια που αφήνει. Η κρίση κρύβει πίσω της «ανθρώπους». Κρύβει την τελευταία γενιά τεράτων – παρανοϊκών καπιταλιστών, απέναντι από την κοινωνία, έτοιμους να την κατασπαράξουν, φουσκώνοντας την κοιλιά τους σε σημείο τέτοιο λίγο πριν να σκάσουν.

Ο χρόνος πριν το μεγάλο μπουμ που ζούμε τώρα, με πρωτόγνωρα φαινόμενα, που δεν επιδέχονται ερμηνεία, με το παλιό οπλοστάσιο των επιχειρημάτων μας, δυσκολεύει και όλους εμάς, που προσπαθούμε να περιγράψουμε την κατάσταση και να δώσουμε απαντήσεις στα πολλά ερ…