Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιουλίου 6, 2008

Ποιος Θεός και ποιος Λαός

Μ’ αυτούς του χρησμούς της Πυθίας, που χρησιμοποιώ στα τελευταία μου κείμενα, προσπαθώ να μορφοποιήσω κάτι, που με απασχολεί σοβαρά το τελευταίο διάστημα. Κάτι θέλω να πω, αλλά ακόμα δεν έχω καταφέρει, να βρω τις λέξεις, να βρω τον βηματισμό.
Είναι κι’ αυτό που πολλές φορές λέμε « δεν θέλω να το πιστέψω» ή ακόμα και αν το πιστεύω μου πέφτει βαρύ να το ξεστομίσω
Μου έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι όλα κινούνται με σκοπιμότητα που δεν έχει καμία διάθεση να υπηρετήσει αξίες, να δώσει, ένα χέρι βοήθειας δηλαδή. Να κρατάει το λόγο που λέγαμε παλιά, να κεράσει ένα ποτήρι κρασί από καρδιάς
Έχω την εντύπωση, που μέρα με τη μέρα διαμορφώνεται μια πλειοψηφία – για να συνδεθούμε και με το χθεσινό – με έναν ορισμό καταναλωτών και με μια δυνατότητα αναλώσιμων.
Μια πλειοψηφία χωρίς καμία διάθεση για προσφορά, για δράση, για συμμετοχή.
Μια πλειοψηφία τηλεθεατών που χωρίζεται σε οπαδούς αστείων τηλεοπτικών προγραμμάτων. Που δέχεται χωρίς δεύτερη κουβέντα ότι της προσφέρεται, που αποκτάει καινούργιες διατ…

Χωρίς τους κομπάρσους…

Μια τραγωδία έγραφα στο χθεσινό και για να διευκρινίσω, δεν μου φταίνε κάποιοι γι’ αυτό.
Σ’ αυτόν το θίασο ο καθένας έχει ένα ρόλο. Εντάξει υπάρχουν οι πρωταγωνιστές, αλλά χωρίς τους κομπάρσους…
Αντιλαμβάνομαι ότι θέλετε διευθύνσεις και ονόματα, το κουτσομπολιό πολύ εμίσησαν, δεν παύουν όμως να γίνονται οπαδοί της κλειδαρότρυπας.
………………………………………………………………………………………….
Για να μη το ξεχάσω, από το χθεσινό κείμενο άρχισα να γράφω πάλι στο χαρτί, ύστερα το αντιγράφω στον υπολογιστή. Φοβήθηκα, ότι θ’ άρχιζα να σβήνω και εγώ, φοβήθηκα την ακτινοβολία, μήπως και μου προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη στον εγκέφαλο και αρχίσω να χειροκροτώ αυτούς τους άνθρωπος που είναι άλλοι.
Ξανά στο χειρόγραφο, όπως παλιά, για να γράφουμε και να ξαναγράφουμε, για να βλέπουμε και να ξαναβλέπουμε, για να μειώσουμε την απόσταση υπέρ της μνήμης και εις βάρος της λήθης.
…………………………………………………………………………………………..
Μιας και ο λόγος σήμερα για τις πλειοψηφίες, αξίζει το παρακάτω:
«Ίσως να είναι μια λύση. Να επιστρέψουν οι ήρωες με νυστέ…

Κωμωδία – Τραγωδία

Τίποτα δεν υπήρξε χθες. Κανείς δεν αμφιβάλει για την ταχύτητα που όλα κινούνται, αυτό όμως δεν προϋποθέτει και την απόλυτη λήθη.
Έχω την αίσθηση ότι όλα έχουν σβηστεί. Τα υπερφορτωμένα εγκεφαλικά μας κύτταρα, για να αντέξουν σβήνουν με απίστευτη ταχύτητα. Λες και δεν είχε συμβεί ποτέ. Αντιμετωπίζουν το σήμερα, σαν αποτέλεσμα παρθενογέννησης.
Τα αποκόμματα παλαιών εφημερίδων ξεθωριάζουν, όχι από το χρόνο, άλλωστε χρειάζεται αρκετός για να συμβεί αυτό. Το σήμερα, βαριά ταφόπλακα το καταπλακώνει και το εξαφανίζει. Το τι έλεγε τότε, τι έκανε τότε, τι υποστήριζε τότε, ποιοι ήταν οι εχθροί και ποιο οι φίλοι, δεν έχει καμία άξια.
Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά, παρακολουθώντας πρόσωπα και πράγματα, εδώ στην μικρή μας κοινωνία, βλέπουμε τους ίδιους ανθρώπους, άλλους.
Χωρίς αιδώ, αυτοδιαψεύδονται, αυτοαναιρούνται, αυτόξεφτιλίζονται και μόνο τα πρόσωπα μένουν ίδια, στο χρώμα της ώχρας, το κόκκινο δεν τους πλησιάζει. Το δυστύχημα είναι ότι δεν μας προκαλεί πλέον καμία εντύπωση, λες και ο βομβαρδισμός…

Συμβασιούχοι: εκφράζουμε τη θλίψη μας

Με αφορμή τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι απανταχού συμβασιούχοι ανά την Ελλάδα, ημέρα του συμβασιούχου σήμερα.. Εντάξει αυθαιρετώ αλλά πως θα μάθουν οι επόμενες γενιές γι’ αυτήν την χιλιοβασανισμένη ομάδα της χώρας μας; Αξίζει νομίζω να καθιερώσουμε μια μέρα προς τιμήν τους, εδώ για ασήμαντα πράγματα, η εξουσία φοράει τα μαύρα κουστουμιά της και εκφωνεί λογύδρια, για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεώτεροι.
Ας γυρίσουμε το ρολόι του χρόνου μπροστά, πολύ μπροστά, γιατί δεν βλέπω να ξεμπλέκουμε σύντομα. Μπροστά στο άγαλμα του άγνωστου συμβασιούχου, μας έρχονται μνήμες από εκείνη τη σκοτεινή εποχή που τα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα, κρατούσαν ομήρους χιλιάδες εργαζόμενους. Οι τύπος της εποχής έγραφε:
«Μόλις 32.000 θεωρούνται ότι κάλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και μονιμοποιήθηκαν. Και οι υπόλοιποι; Με μια “κατ’ εντολή” απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου δεν θα πάρουν ούτε καν τα δεδουλευμένα. Η δε “νέα διακυβέρνηση”, δια του Προκόπη Παυλόπουλου, παραπέμπει το θέμα …

Καλό Χειμώνα

Λίγο πριν την διακοπές, ή καλύτερα τη διακοπή απ’ αυτήν εδώ την στήλη, σας είχα αφήσει στο χρόνο που μου λείπει. Τελείωσε το διάλειμμα και ο εκκωφαντικός ήχος του κουδουνιού με καλεί στην τάξη. Φαντάζομαι που δεν έχετε καμία όρεξη να σας διηγηθώ πως πέρασα, σημασία έχει πως ένα μικρό διάλειμμα εκτός συνήθους ροής αποκαθιστά την κυκλοφορία του αίματος στον εγκέφαλο. Πως άλλωστε θα μπορούσε να βάλει το κεφάλι μας σε μια τάξη, όλα αυτά που μας συμβαίνουν. Και δεν είναι λίγα.
Να μην προσθέσω στην φλυαρία των ημερών κάτι για το σκάνδαλο της SIEMENS, με αυτά έχουμε μάθει πλέον να πορνευόμαστε, με το φάσμα της φτώχειας που μας κτυπάει την πόρτα δεν ξέρω πως θα την βγάλουμε καθαρή.
Και η φτώχεια φέρνει γρίνια, αυτό νομίζω είναι και το κλίμα που κυριαρχεί εδώ στη μικρή μας κοινωνία, που κάθε χρόνο μετρά απώλειες, τόσες, που δυσκολεύεται πλέον να σταθεί στα πόδια της.
Αλλά να μην ξεκινήσουμε, ακόμα δεν ήρθαμε, αναμασώντας όλα αυτά τα θλιβερά. «Η ζωή μας έτσι κι αλλιώς», όπως μου ψιθυρίζει μια σιγα…