Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουαρίου 23, 2011

Τι σχέση έχει το ΠΑΣΟΚ; Απόλυτη

Εικόνα
Είναι μαρτύριο να γράφω κάθε μέρα, αυτά που έχω στο μυαλό μου. Επηρεάζομαι. Ξύνω πληγές, και διχασμούς με τον ίδιο μου τον εαυτό. Είμαι με τις βαλίτσες στο χέρι περιμένοντας την στιγμή που θα εξοστρακιστώ απ’ αυτή την βαρετή κυκλική πορεία, αλλά το τρένο δεν φαίνεται πουθενά. Στην ομαλή πορεία για άλλη μια μέρα. Πόσους γύρους θα κάνω βρε αδελφέ;
Η εποχή μας θέλει καθιστούς και ακίνητους, μπροστά στην τηλεόραση μας θέλει αραχνιασμένους και κλινικά νεκρούς να δουλεύουμε να πληρώνουμε να ψηφίζουμε. Μας θέλει με τις λιγότερο δυνατόν κινήσεις. Νίκη και ήττα, ένα βήμα απόσταση, αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι εμείς δεν θα περπατήσουμε. Αυτό το σκέφτονται όποιοι βαριούνται ή είναι κουρασμένοι. Εμείς πάντα την νίκη θα σκεφτόμαστε.
Να σηκωθούμε επιτέλους όρθιοι να περπατήσουμε, αυτό από μόνο του σήμερα αποτελεί πράξη αντίστασης, μπορεί βέβαια να μην είναι κατά της αρχής, σίγουρα όμως είναι κατά του τέλους μας.
Είναι μαρτύριο να γράφω κάθε μέρα αυτό που δεν μπορώ να κάνω. Είναι μαρτύριο να πε…

Το ΠΑΣΟΚ με έχει κλέψει

Εικόνα
«Αφού δεν είσαι ΠΑΣΟΚ γιατί τόσο ενδιαφέρον;» Αρκετά τα μηνύματα των αναγνωστών. Είναι δικαιολογημένο να με απασχολεί αγαπητοί άγνωστες, ένα κόμμα που αισθάνομαι να με έχει κλέψει. Και με έκλεψε σε μια εποχή που έκανα όνειρα. Τα όνειρα μου έκλεψε και την τιμή της πολιτικής, που την είχα σε υπόληψη.
Έχω υποστηρίξει και παλαιότερα ότι το ΠΑΣΟΚ, αποτελεί τον πιο ενδιαφέροντα πολιτικό χώρο, ένα κόμμα που κατόρθωσε στην αρχή με συνθήματα και στη συνεχεία με την εξουσία που διαχειρίζεται μέχρι σήμερα, να εγκλωβίσει δυνάμεις από την δεξιά μέχρι και την αριστερά.
Όσο η λέξη «σοσιαλιστικό» θα επιβεβαιώνει την απατή, μιας κοινωνίας που πίστεψε, εγώ θα γράφω για το ΠΑΣΟΚ με το δικαίωμα που έχει ο κάθε προδομένος πολίτης, αυτής της χώρας, που έζησε και ζει ένα καθεστώς. Αλλά και γι’ αυτούς που βρίσκονται στις τάξεις του και αποφεύγουν να κοιταχτούν στον καθρέπτη. Το κίνημα τους που δεν έγινε ποτέ κόμμα, έκανε τις συγκρούσεις συναλλαγές, στρογγυλοποίησε τις γωνίες και αγίασε τα μέσα με τον σκ…

Θέλω να ξεχνάω

Εικόνα
«Συνειδητοποιώ πως αυτήν την εποχή εκείνα που με βοηθάνε να συνεχίζω είναι αυτά που ξεχνάω», γράφει ο Οδυσσέας Ιωάννου, - εξαιρετική γραφή - όχι τα άλλα. Οι ευτυχισμένες στιγμές, οι εύκολες νίκες, τα γκολ από θέση οφσάιντ που δεν μου ακύρωσαν. Δεν θέλω να θυμάμαι αν κάποτε ζούσα καλύτερα. Τι σημαίνει καλύτερα; Το μόνο μέτρο σύγκρισής μου είναι το παρόν και η μόνη ιστορία μου το μέλλον. Τα υπόλοιπα –αναφορές, καταγωγές, βιώματα- έτσι κι αλλιώς κάπου υπάρχουν, τι νόημα έχει να κάνω καταμέτρηση και να βάλω τάξη στην αποθήκη;»

Να έρθουμε στα δικά μας. Τι αμαρτίες πληρώνουμε σ’ αυτό τον ιστορικό τόπο που ζούμε. Έχω την εντύπωση ότι η πιο αγαπημένη λέξη των ελλήνων είναι η Ιστορία, πιθανόν και η περισσότερο χρησιμοποιημένη. Ακουμπάμε στην ιστορία μας και δεν διστάζουμε να την κολλάμε μπροστά από κάθε γεγονός, για να του προσθέτουμε βαρύτητα.
«Ιστορικό χωριό», «ιστορική συμφωνία», «ιστορικό σωματείο», «ιστορικό καφενείο», «ιστορική στιγμή», «ιστορική νίκη, «Ιστορική ήττα», «ιστορία μου αμαρτ…

Δεν μπορώ να ζήσω με τους μασκαράδες

Εικόνα
Φτερό στο άνεμο η στήλη, διχασμένη ανάμεσα στο χρόνο, στον τόπο, στο παρελθόν, στο σήμερα και στο μέλλον. Οι «Μασκαράδες» που ασχολήθηκαν με το μικρόκοσμο μας, έσπασαν τα μηχανάκια της AGB , δεν μπορώ όμως να ζήσω με τους μασκαράδες, «Είναι» όπως γράφει και ο Οδυσσέας Ιωάννου, σαν να μου ζητάς να ζήσω μόνο με εφημερίδες, χωρίς λογοτεχνία, μόνο με το δελτίο ειδήσεων του Mega, δίχως τις ταινίες του Χάνεκε. Ε, μετά πήγαινε με και μια βόλτα εκεί που στειρώνουν τα σκυλιά».
Σήμερα επισκέφτηκα τον Σπύρο Αλαμάνο, για να δω την τελευταία του δουλειά. Με ταξίδεψε στον κόσμο του το Μέγα…
«Όταν με γέννησε η μάννα μου», μου είπε, «οι μοίρες είχαν μεθύσει με αψέντι και με ρούμι. Τους ξέφυγα. Γι’ αυτό στη ζωή μου, τη μοίρα μου, την έφτιαξα εγώ, μέσα σε μια πόλη γεμάτη στενά καντούνια, που μου έλεγαν συνέχεια την ιστορία τους. Οι δρόμοι μου έλεγαν την ιστορία τους, τα τοπία αλλάζουν όψη όταν τα κοιτάζω. Οι κούκλες στις βιτρίνες των νεωτερισμών γίνονται αγίες. Στις λιτανείες αντί να κοιτάζω τους…

Και τίποτα δεν άλλαξε

Εικόνα
Δεν αφορά το ΠΑΣΟΚ το παρακάτω κείμενο, αφορά μια κοινωνία που έχει μείνει στάσιμη και εναποθέτει τις ελπίδες της σε συνθήματα και λέξεις, που κάθε τόσο εμφανίζονται για να ισχυροποιήσουν την ακινησία. Ένα παλαιότερο κείμενο διέξοδος σε ένα αδιέξοδο μιας χθεσινής συζήτησης. Από την «Αλλαγή», το κεντρικό σύνθημα του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80, περάσαμε στο «Γιώργο άλλαξε τα όλα». Τι ωραία τα παιγνίδια με τις λέξεις. Από αλλαγή σε αλλαγή, βαδίζουμε σημειωτόν και το μόνο που εισπράττουμε είναι η αντήχηση των προσδοκιών και των ανέξοδων διαβεβαιώσεων.
Προκαλούν θυμηδία οι απαιτήσεις μιας πλειοψηφίας που παραμένει στάσιμη και προσδοκά την αλλαγή.
Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει σε μια κοινωνία, που κατά βάθος δεν θέλει να το κουνήσει από τη θέση της. Σε μια κοινωνία που παραμένει πιστή στο δικομματισμό που δεν έχει δυο, αλλά ένα κόμμα.
Ζητάμε αλλαγή αλλά και ρουσφέτι, ζητάμε ότι δεν πρόκειται να βλάψει το ατομικό μας συμφέρον, αδιαφορώντας συνειδητά για τους άλλους. Τίποτα δεν μπορ…