Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουαρίου 24, 2010

Τράπεζα συναισθημάτων

Εικόνα
Το έχω κάνει και εγώ παλαιότερα, γι’ αυτό άλλωστε μεγαλώνουμε για να μαθαίνουμε. Γι’ αυτό και η απώλεια της νιότης περνάει ανώδυνα. «Τι ωραία που μεγαλώνουμε» και το «ωραία» κολλάει σ’ αυτό που προσθέτει γνώση και αφαιρεί κακές συνήθειες του παρελθόντος. Δεν ξέρω αν αυτό είναι κανόνας, έχω την αίσθηση όμως, ότι με τα χρόνια μεγαλώνει και η ψυχή μας.
Μπορώ να κοιτάζω το ταβάνι για ώρες και όταν χρειαστώ βοήθεια, μπορώ από το ταβάνι να κοιτάζω το πάτωμα, αυτό σήμερα, γιατί παλαιοτέρα, πλήρωνα την επιβεβαίωση με κάθε τίμημα. Και λίγα ψίχουλα, ήταν αρκετά για να ικανοποιήσω την ανάγκη μου.
Χθες με πήρε μια ξεχασμένη φίλη μου τηλέφωνο, για να ακριβολογήσω, πρώην γκόμενα μου. Κάποιο ζόρι τραβούσε, τσακώθηκε με τον φίλο της, χώρισε και με θυμήθηκε. Το έκανα και εγώ παλιότερα για να δικαιολογήσω την αρχή. Την αδυναμία της ήθελε να νικήσει. Τα χρόνια της, δεν της έμαθαν ακόμα να κοιτάζει το ταβάνι, τα χρόνια της, δεν της έδωσαν ακόμα τα φτερά να πετάξει στο ταβάνι και να βλέπει από ψηλά.

Ο τόπος που γίνεται κατάρα

Εικόνα
Σήμερα ένα παλαιότερο για τον τόπο, που μας επαναφέρει. Για τον τόπο που κατά βάθος όλοι αγαπάμε αλλά αυτήν την αγάπη δεν την μοιραζόμαστε.
Είμαστε ένας μικρός τόπος με ανθρώπους ανασφαλείς, κληρονομιά αιώνων σκλαβιάς, επιδρομών και καταπίεσης. Η έλλειψη σιγουριάς οδηγεί σε μια υπερβολική και αναγκαστική υπερτροφία του εγώ. Το εγώ νιώθει διαρκώς πως κινδυνεύει, οι μηχανισμοί αυτοπροστασίας θριαμβεύουν, ο εγωισμός γίνεται μέθοδος επιβίωσης.
Όσους κύκλους και να κάνουμε, όσο και να προσπαθούμε να απομακρυνθούμε νοερά, από τον μικρόκοσμο μας, η δίνη της καθημερινότητας, μας ρίχνει στην βαθιά λακκούβα της βάσης μας.
Ο Πεσόα δεν το είχε κουνήσει από την Λισσαβόνα και το αντιλαμβάνεται κανείς από τα απλά παραδείγματα, που χρησιμοποιούσε στα έργα του για να μπορέσει να υποστηρίξει τις φιλοσοφικές του ανησυχίες.
Στο λάκκο, γατί όσο και αν προσπαθούμε, όσο και να κλείνουμε τα μάτια, για να ταξιδέψουμε στο παραμύθι, ο τόπος μας επαναφέρει.
Ακόμα και σήμερα, που έχουμε δικτυωθεί με τον κόσμο όλ…

Τα κεφάλια μέσα

Εικόνα
Μπορεί το τέλος του δικομματισμού, που ελπίζαμε να μην ήρθε ποτέ, η παρούσα κρίση όμως, σε όλα τα επίπεδα της ελληνικής κοινωνίας, η σφοδρότερη από την μεταπολίτευση, αποτελεί τον προάγγελο του τέλους ενός μοντέλου οργάνωσης του δημόσιου βίου και του τρόπου διαβίωσης.
Μέσα σε ένα καινούργιο περιβάλλον, αυτός ο δικομματισμός που ζήσαμε δεν έχει θέση. Μπορεί να σταθεροποίησε την δημοκρατική λειτουργία της χώρας μας, στα δύσκολα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, στην συνεχεία όμως κυριάρχησε ο λαϊκισμός, προκείμενου να αποφευχθεί το πολιτικό κόστος, το πολιτικό κόστος που έμπαινε φραγμός σε όποιες επωφελείς αποφάσεις για τον τόπο και το λαό μας.
Το πολιτικό κόστος που έγινε αβάσταχτο δημόσιο χρέος και απειλή, για τις γενιές που έρχονται. Αμφιβάλει κανείς σήμερα ότι τα δυο κόμματα που συνεχίζουμε να ψηφίζουμε, για να εναλλάσσονται στην εξουσία, οδήγησαν τη χώρα σ’ αυτήν την τραγική κατάσταση;
Μπορεί το τέλος του δικομματισμού να μην ήρθε όταν το περιμέναμε, το παιγνίδι της πλειοδοσί…

Να ζήσουμε καλά, όχι καλύτερα

Εικόνα
Αλήθεια, που ήταν όλοι αυτοί που σήμερα μιλούν για χρεοκοπία, όταν η χώρα χρεοκοπούσε σε όλα τα επίπεδα; Διαφήμιζαν δάνεια και πιστωτικές κάρτες. Η οικονομική χρεοκοπία, που βρίσκεται προ των πυλών αποτελεί φυσική εξέλιξη, μιας αυτοκαταστροφικής στάσης που προηγήθηκε.
Η χρεοκοπία είχε επέλθει προ πολλού, είχε πλήξει τον δημόσιο βίο, πολιτικά, ηθικά, πολιτιστικά.Υποκρισία, ανομία και σπατάλη, με δανεικό και μαύρο χρήμα.
Τώρα πληρώνουμε το χρηματιστήριο, τις φούσκες, τους ολυμπιακούς του 2004, τα σκάνδαλα, τα παχιά λόγια για την ισχυρή Ελλάδα. Τώρα πληρώνουμε «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα». Πληρώνουμε τη χρεοκοπία της πολιτικής. Την εικονική πραγματικότητα των κυβερνήσεων Σημίτη και την συνέχεια της, από την «Νέα Δημοκρατία», για την σημερινή του Γεωργίου Παπανδρέου ακόμα δεν έχω καταλήξει, οι πρώτες ενδείξεις πάντως δεν είναι ενθαρρυντικές. Το μέλλον δεν μπορεί να κτισθεί σε ένα σωρό ερειπίων, όσο και να δανειστούμε, όσο και να ξεπουλήσουμε, η κατάληξη θα είναι ίδια.
Παρ’ όλα…

Όπου φτωχός και η μοίρα του

Εικόνα
Η Φυσική καταστροφή που έπληξε την Αϊτή χαρακτηρίστηκε ως η χειρότερη καταγεγραμμένη καταστροφή και απώλεια ανθρώπων σε μια μόνο ημέρα. Περισσότεροι από 120.000 νεκροί, 18 κυβερνητικά κτίρια κατεστραμμένα, καταστροφή του δικτύου ύδρευσης και αποχέτευσης στην πρωτεύουσα. Πείνα και επιδημίες απειλούν τον ήδη εξουθενωμένο λαό. Πόσο «φυσική» όμως είναι μια φυσική καταστροφή. Σύμφωνα με τον Εντουάντο Γκαλεάνο «Οι φτωχοί συνήθως γίνονται πρώτο θέμα των ειδήσεων ως δράστες στυγερών εγκλημάτων ή θύματα φυσικών καταστροφών». Η Αϊτή είχε την ατυχία να είναι το πλησιέστερο μεγάλο νησί των Αντιλλών προς την Ευρώπη. Πέρασε διαδοχικά σε χέρια Ισπανών, πειρατών, Γάλλων, Αμερικάνων, ντόπιων ολιγαρχών και δικτατόρων. Το 1804 οι εξεγερμένοι μαύροι σκλάβοι – οι οποίοι αποτελούσαν το 90% του πληθυσμού – κατέκτησαν την ανεξαρτησία τους και έγιναν το πρώτο ελεύθερο κράτος του δυτικού ημισφαιρίου, η πρώτη μαύρη δημοκρατία και η πρώτη χώρα που κατήργησε επίσημα τη δουλεία.
Οι αποικιοκρατικές δυνάμεις …