Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιουνίου 28, 2009

Κακό χωριό τα λίγα σπίτια

Προσπαθώ να κρατάω μια συνέχεια στις εκρήξεις των περιλήψεων της σιωπής. Μάταια. Ότι και να γράψω αυτός εδώ ο τόπος πάντα μου υπενθυμίζει το στοιχείο της υπερβολής. Είναι η μιζέρια της επαρχίας, που σου χαμηλώνει τον πήχη και σου κλείνει τον ορίζοντα. Είναι η θάλασσα που σε περικυκλώνει, σου κόβει τη στεριά στα δύο, σου παίρνει μέρος του αέρα και η αναπνοή μένει ημιτελής. Πόσες φορές χρειάστηκε να προκαλέσω τεχνητό χασμουρητό για να εισπνεύσω μεγαλύτερη δόση αέρα φτάνοντας έτσι την ανάσα εκεί που το ααα σε ησυχάζει.
«Κακό χωριό τα λίγα σπίτια», μπερδεύονται, ανακυκλώνονται, παραγνωρίζονται, οι άνθρωποι και στο τέλος πεθαίνουν αμίλητοι. Γι’ αυτό σας λέω μια περίληψη και πολύ, κάτι σαν υπενθύμιση, επιβεβαίωση της παρατεταμένης σιωπής, απόδειξη, ότι είναι ηθελημένη.
Δεν έχει νόημα η συνέχεια, υπερτίμηση χωρίς αντίκρισμα. Και η οργή, που πολλές φορές με παρασέρνει εξανεμίζεται την επόμενη, όταν το μέγεθος φαντάζει δυσανάλογο.
Ευτυχώς έφυγα νωρίς από το επάγγελμα, επάγγελμα ο λόγος το λέει, …

Το κόκκινο δεν τους πλησιάζει

Για τραγωδία σας έγραφα χθες. Για τον Ιούλιο δεν έχω να σας γράψω. Μήνας λαιμητόμος ο Ιούλιος ο θεριστής, πώς να εμπνεύσει…
Από περιέργεια ανέτρεξα ένα χρόνο πίσω, αρχές Ιουλίου. Τι έγραφα τότε; Δεν θα το πιστέψετε ο τίτλος του πρώτου κειμένου το μήνα Ιούλιο, «Κωμωδία - Τραγωδία» για του λόγου το αληθές τον φανερώνω, συνοδευόμενο με δυο γέρα φάσκελα, με τις συμπτώσεις δεν τα πάω καλά…
Τίποτα δεν υπήρξε χθες. Κανείς δεν αμφιβάλει για την ταχύτητα που όλα κινούνται, αυτό όμως δεν προϋποθέτει και την απόλυτη λήθη.
Έχω την αίσθηση ότι όλα έχουν σβηστεί. Τα υπερφορτωμένα εγκεφαλικά μας κύτταρα, για να αντέξουν αφαιρούν με απίστευτη ταχύτητα. Λες και δεν είχε συμβεί ποτέ. Αντιμετωπίζουν το σήμερα, σαν αποτέλεσμα παρθενογέννησης.
Τα αποκόμματα παλαιών εφημερίδων ξεθωριάζουν, όχι από το χρόνο, άλλωστε χρειάζεται αρκετός για να συμβεί αυτό. Το σήμερα, βαριά ταφόπλακα, το καταπλακώνει και το εξαφανίζει. Το τι έλεγε τότε, τι έκανε τότε, τι υποστήριζε τότε, ποιοι ήταν οι εχθροί και ποιο οι…

Να σταματήσει η τραγωδία

Ενίοτε η στήλη, αλλάζει χαρακτήρα. Μπορεί ο χώρος να μην προσφέρεται και οι τριακόσιες λέξεις, να μην αρκούν για να περιγράψουν προβλήματα - όπως αυτό που βιώνουν σχεδόν δυο δεκαετίες οι εργαζόμενοι των πρώην «αναθέσεων», των πρώην «προγραμματικών» και σήμερα του πουθενά, που συνεχίζουν να εργάζονται στον Δήμο Κερκυραίων, εξυπηρετώντας «πάγιες και διαρκείς ανάγκες» όπως κομψά αναφέρεται - επιβάλλεται όμως να προστεθεί μια φωνή στο γενικότερο προβληματισμό για να ενισχύσει την προσπάθεια, ώστε να δοθεί επιτέλους λύση εδώ και τώρα, σ’ αυτή την περιπέτεια.
Ενίοτε η στήλη απόκτα χαρακτήρα παρέμβασης, γιατί χρειάζονται πιο ξεκάθαρα λόγια, για να περιγράψει κανείς μια τραγωδία, ή καλλίτερα πολλές μικρές τραγωδίες . Αλλάζουμε ύφος σήμερα, όπως ταιριάζει στην περίπτωση, γιατί μπορεί το χρονογράφημα να έχει διαχρονική ισχύ, το δια ταύτα όμως δεν μας αφήνει να παίζουμε με τις λέξεις.
Έχω γράψει πολλές φορές για αυτό το θέμα και επειδή το ζω, θα μπορούσα εύκολα να περάσω το συναισθηματικό σ…

Δεν ξέρουν τι θέλουν

Όπως, κάποιοι εργάζονται από πλήξη, μερικές φορές γράφω γιατί δεν έχω τι να πω… Και τι να πω; Πόσες φορές ποια να τα πω και να τα γράψω. Ξεκινάω καλοπροαίρετα, χωρίς υποψίες και σχεδόν πάντα συναντάω μικρές νοθείες. Ψέματα καλυπτόμενα με αλλά ψέματα, και πορείες χωρίς κανένα προσανατολισμό. Το χειρότερο; Δεν ξέρουν τι θέλουν Δεν έχουν όνειρα δεν έχουν σχέδιο, δεν έχουν συναίσθημα. Μια συνήθεια ακολουθούν. Τους είπαν ότι είναι σπουδαίο πράγμα η εξουσία και αυτοί γαντζώθηκαν, για να καλύψουν τις αδυναμίες τους, να σκεπάσουν τα κόμπλεξ τους και την ανεπάρκεια τους.
«Τίποτα δεν μου προκαλεί τόση αηδία όση οι λέξεις της κοινωνικής ηθικής, από μόνη της η λέξη πρέπει είναι για μένα δυσάρεστη, οι όροι όπως «καθήκον του πολίτη», «αλληλεγγύη» «ανθρωπιστικός» και άλλοι της ίδιας εμβέλειας με αηδιάζουν σαν ήταν βρωμιές που μου πέταξαν πάνω μου, από κάποιο παράθυρο. Νοιώθω προσβεβλημένος στην ιδέα ότι κατά τύχη αυτές οι εκφράσεις μπορεί να με αφορούν, ότι μπορεί να αναγνωρίζω πως έχουν όχι…

Και ποια θυσία έχει κάνει αυτή για μένα;

Σήμερα Δευτέρα, ύστερα από ένα σαββατοκύριακο που νοικιάσαμε το νησί μας για την σύνοδο του ΟΑΣΕ. Οι δρόμοι γέμισαν από χιλιάδες αστυνομικούς, και έκλεισαν για τους πολίτες. Μόνο μια φράση ταιριάζει για την περίσταση «το παραχέσανε». Η κυβέρνηση εξήγγειλε και άλλη δέσμη εισπρακτικών μέτρων, θα ακολουθήσει και άλλη το Φθινόπωρο φημολογείται, όχι για να καλύψει το έλλειμμα, να το πάρουμε απόφαση δεν πρόκειται να καλυφτεί ποτέ, απλώς για να δείξουμε χαρακτήρα στο διευθυντήριο της Ευρώπης. Εμείς θα συνεχίσουμε τις θυσίες, τραγουδώντας, με παράπονα «και ποια θυσία ποια θυσία, έχει κάνει αυτή για μένα…»
Ένα κείμενο μου, από παλαιότερες ανώφελες θυσίες υπό τον τίτλο «Ήτανε ένα μικρό καράβι…»
Σύμφωνα με το μύθο, η θυσία της Ιφιγένειας έγινε στο ναό της Αυλιδείας Αρτέμιδος, στους πρόποδες του λόφου. Η θεά Άρτεμις, ενοχλημένη επειδή ο αρχιστράτηγος Αγαμέμνων σκότωσε το ιερό ελάφι της, δημιούργησε άπνοια. Προκειμένου να επιτρέψει στα πλοία να ξεκινήσουν, ζήτησε τη θυσία της κόρης του αρχισ…