Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Δεκεμβρίου 27, 2015

Τα επόμενα «θέλω» Ένα πεζό που ήθελε να γίνει ποίημα

Εικόνα
Το καράβι ήταν χάρτινο. Καμία αμφιβολία. Καταστρέφω κύκλους, και κάθε πλαίσιο εμπόδιο στην πνοή μου. Το χθες δεν υποστήριξε το χρόνο του. Σε χρόνο άχρονο έμεινε να υπερασπίζεται τον ενεστώτα. Είχα χαθεί στις λέξεις και ζήτησα τη βοήθεια των αριθμών. Τι θέλω θαλασσινός άνθρωπος στην τρύπα του ηφαιστείου; Τι θέλω; Τη θέλω ντυμένη με το άσπρο του πάγου και το κόκκινο της φωτιάς. Τη θέλω για μια ζωή Ύμνο στην Ελευθερία. Φεύγω συνέχεια. Η σιωπή δεν έφυγε. Τι θέλω; Τη θέλω να μην κοιτάει με τα μάτια των άλλων. Να μην είναι δική μου. Χθεσινή η φωτογραφία. Ένα ώριμο  «γιατί» ήρθε να σφραγίσει το παράπονο. Ο χρόνος έριξε τα γκάζια του  στις μεγάλες ανηφόρες. Η σιωπή δεν έφυγε, επιμένει να επιδεικνύει την ηλικία μου. Τα υπόλοιπα τα κλείνω μέσα. Μόνο εγώ μπορώ να τ’ ακούσω. Οι ρυτίδες στο λαιμό γεμάτες άρνηση. Σε κάποιες πιο ψηλά, όλες οι μνήμες συγκεντρωμένες, που δεν κατάφεραν να γίνουν λήθη. Εκτίθεμαι . Τι θέλω; Τη θέλω χαρά γεμάτη. Θέλω να δω την αλήθεια της, που τη βασανίζει ακόμα σε λίγα τετραγωνι…

Θα μας αντέξει το σχοινί!

Εικόνα
Πρώτη φορά έν καιρώ ειρήνης οι άνθρωποι στην Ελλάδα έχουν τέτοια αντιμετώπιση. Πρώτη φορά τέτοια απαξίωση. Τα χρόνια της προετοιμασίας, μας οδήγησαν στο μονόδρομο της αποθέωσης του χρήματος. Σήμερα με τα ίδια μέτρα μας μετρούν. Με τα ίδια μεγέθη, πέρα από ανάγκες, πέρα από αισθήματα πέρα από αξίες.. Και αυτή η Κυβέρνηση της αριστεράς, που θα περίμενε κανείς έστω και σε επίπεδο συμβολισμών, να απαλύνει τον πόνο, συνεχίζει να υποθηκεύει τον μέλλον και να δημιουργεί κάθε μέρα οικογενειακές τραγωδίες. Εκεί που περιμένεις κάτι να γίνει για να κοπεί αυτή η πορεία προς την καταστροφή, ακούς μια λέξη που αντιπροσωπεύει την πλειοψηφία των θυμάτων και η απάντηση στο «από ποιους», σε γεμίζει απογοήτευση και απαισιοδοξία. Δυστυχώς έχει προηγηθεί εκπαίδευση μέχρι ανωτάτου βαθμού. Πες, πες, κάθε μέρα το συνηθίσαμε το έγκλημα. Το συνηθίσαμε το αίμα. Μας είχαν προετοιμάσει, τα χρόνια που προηγήθηκαν για να μη μας πιάνει πόνος. Μας περιόρισαν στα στενά όρια του ατομικού. Μας κατακερμάτισαν. Μας έ…

Στο εκεί ελπίζω και γράφοντας το διαβάζω

Εικόνα
Μπορεί οι εκβολές του χρόνου που μας αποχαιρετά να γεμίζουν επικίνδυνα τις πηγές του νέου. Μπορεί το μεταφερόμενο υπόλοιπο να γεννά βουνά και να αποτρέπει προσδοκίες. Μπορεί οι ευχές, να πέρασαν στην εθιμοτυπία… Δεν μπορεί, όμως κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, να γράφουμε ανούσιες λέξεις, βγαλμένες από τα κλισέ του «πρέπει». Δεν μπορεί και δεν πρέπει, να βιάζουμε τις λέξεις., Κυνηγός ο χρόνος μας παίρνει τα χρόνια και μας λευτερώνει από το βάρος τους. Με λέξεις θα κλείσουμε και τις τελευταίες λεπτομέρειες. Με λέξεις, θα παλέψουμε το χρόνο. Με τα αισθήματα που μας γεννά μια μνήμη, επικυρωμένη και υπογεγραμμένη. Ίσως μονάχα έτσι να δίνονται εξηγήσεις στη μόνη σταθερά, που είναι οι δικοί μας άνθρωποι, μέσα στον άπειρο χώρο και χρόνο, που μας τρομοκρατεί και μας σκορπά.
«Γράφω για τον εαυτό μου και τους φίλους μου. Γράφω ακόμα, για να κάνω ευκολότερο το πέρασμα του χρόνου», μας λέει ο Μπόρχες.. Ο χρόνος καίτοι αθώος, μας θανατώνει από τις δικές μας υποψίες. Διότι εμείς ούτε αθώοι είμαστε ού…