Τελευταία σελίδα αριστερά

Σήμερα δεν πενθώ, τραγουδάω και χαίρομαι που μεγάλωσα μαζί του. Τραγουδάω τα τραγούδια του, τα τραγούδια, που είναι εκείνος ο καλλίτερος κόσμος που ονειρεύομαι . Σήμερα ανήμερα του θανάτου του τα λόγια περιττεύουν «Είναι πολλές οι μουσικές να τις αντέξεις, όταν το πέλαγος βαλθεί να τραγουδά» Είχα την περιέργεια, να δω σε ποιον αριθμό θα σταματήσω. Να δω, αν η οδύσσεια, για τον Μίκη θα έχει σταθμό και στο νησί της Ναυσικάς. Ήταν η ένατη φορά και η τελευταία που απευθύνθηκα από αυτήν εδώ την στήλη προς κάθε αρμόδιο. “Η Κέρκυρα, το νησί της μουσική , όπως θέλουμε να αποκαλούμαστε, θα πρέπει να τιμήσει εν ζωή τον μεγάλο Μίκη Θεοδωράκη. Ο Δήμος να του απονείμει την ανώτερη διάκριση για την τεράστια προσφορά του στον πολιτισμό” . Η Οδύσσεια του Μίκη δεν είχε δυστυχώς σταθμό στο νησί της Ναυσικάς. Στο νησί μας. Οι μύθοι μεγαλώνουν αλλά μένουν πάντα νέοι. Μίκης Θεοδωράκης. Μπροστά στην μαγεία της δημιουργίας, τα λόγια ωχριούν. Στο ένθετο της «Οδύσσειας», τελευταίο δίσκο του μεγάλου Έλληνα σύνθ...

Θα σας μελαγχολήσω λίγο, είθισται την πρώτη μέρα του φθινοπώρου. Όσο μπορούμε να αναθεωρούμε τις απόψεις μας είμαστε εγκεφαλικά καλά. Εκεί που ήρθε το παράπονο , είπα τι κάνεις, μεγάλωσες ακόμα παραπονιέσαι; Κοίταξε εκείνα τα παιδιά που απέτυχαν στις πανελλήνιες και αυτά που πέτυχαν και δεν ξέρουν ακόμα τι πέτυχαν. Γι' αυτά να παραπονεθείς που ζουν ένα θρίλερ. Θα μου πείτε τώρα, μα καλά, σε θρίλερ θα ζήσουν τα παιδιά μας; “Γιατί εσείς τι νομίζετε, ότι θα παίξουν σε μπουλβάρ;” με ρώτησε μια φωνή από το ραδιόφωνο που αποτελεί την μόνιμη συντροφιά αυτήν την ώρα , και απάντησε “Έχει βέβαια σημασία πώς το εννοεί κανείς το θρίλερ. Δεν απαιτούνται οπωσδήποτε φονικά και αίματα διψασμένοι δολοφόνοι και αποτρόπαιοι εκτελεστές. Θρίλερ είναι και ο επαγγελματικός προσανατολισμός που τους ζητιέται εκεί στα 15-16, θρίλερ είναι που θέλουν να γίνουνε φιλόλογοι και μπαίνουν στη σχολή ψυκτικών. Μη το πάω πιο βαθιά και πιο προσωπικά και μιλήσω για τα θρίλερ των ερώτων που τους περιμένουν”.  Ύστερα έβα...

Θα συνεχίσουμε απαντώντας με σιωπή. Τι να πεις για την δυσφήμιση των ελληνικών πανεπιστημίων από τον ίδιο σου τον Πρωθυπουργό… Φυσικά και δεν είχε δικαίωμα να στείλει το παιδί του σε ξένο πανεπιστήμιο, Πρωθυπουργός είναι, όχι ο οποιοσδήποτε πολίτης. Με αυτήν την πράξη απαξιώνει την ίδια του τη χώρα, τη χώρα που κυβερνάει. Το σπίτι του, που απορώ πως δεν έχει πέσει ακόμα να τον πλακώσει. Οι συμβολισμοί παίζουν βασικό ρόλο στη ζωή μας και την παραπάνω πράξη αν την δείτε σε επίπεδο συμβολισμών, είναι πέρα για πέρα εχθρική προς την πατρίδα. Είναι ντροπή. Και μεγαλύτερη ντροπή είναι ένα τόσο σοβαρό θέμα να περνάει σχεδόν απαρατήρητο. “Έτσι να κάνουμε, θα πέσει η πόρτα” , έγραφε η Κατερίνα Γώγου. Όμως δεν πέφτει και δεν πέφτει γιατί φρόντισαν να τεμαχίσουν τον κοινωνικό ιστό, ώστε να μην υπάρξει έμψυχο δυναμικό για να σπρώξει την καταραμένη πόρτα. Φυσικά απαγορευτικό δεν είναι μόνο για τον Πρωθυπουργό, ό,τι ισχύει για τον Πρωθυπουργό, ισχύει για όλους του σωτήρες αυτού του τόπου και τους πρι...

Από τα μνημόνια, αντιμνημόνια, τη “Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα ”, τους μετανάστες, φτάσαμε εσχάτως στα εμβόλια. Η διχόνοια καλά κρατεί... Δεν είναι μόνο πολιτικά τα αίτια ή ταξικά, για την έντονη αντιπαράθεση που ξεσπάει κατά καιρούς με αφορμή κάποιο πρόβλημα. Στο έδαφος αυτής χώρας με αφορμή μια διαφωνία, βλασταίνουν πλέον εσωτερικά πάθη, πείσματα, συναισθηματικές και πνευματικές ανεπάρκειες, φοβίες, ματαιώσεις. Οι εστίες του πολέμου είναι διάσπαρτες σε όλο το κοινωνικό φάσμα και δεν ξέρεις πλέον από που να φυλαχτείς. Δεξιοί στα μαχαίρια με δεξιούς, αριστεροί με αριστερούς, και χιαστί. “Οι συγκρούσεις ξεσπούν με αφορμή έναν φαινομενικά αδύναμο σπινθήρα: ξεκινούν σαν διαφορά επιχειρήματος, προσέγγισης ή και ιδεολογίας, και φουντώνουν, ανοίγονται χαράδρες απλησίαστες”. Η διχόνοια, όπως την περιγράφει ο Διονύσιος Σολωμός: «Η Διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή καθενός χαμογελάει, ‘πάρ’ το’, λέγοντας, ‘και συ’» “Γίναμε μια κοινωνία απειλούμενων ατόμων.” όπως γράφει ο Νί...

Παραδόθηκαν στους δικαιούχους και οι τελευταίες εργατικές κατοικίες στον Άγιο Ιωάννη. Επιτέλους. Ένα έργο που πέρασε από χίλια κύματα με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων που εναλλάχτηκαν στην εξουσία όλα αυτά τα χρόνια και τη μεγαλύτερη της κυβέρνησης Σαμαρά 2012 – 2015 που πάγωσε τις εργασίες. Ο Υπουργός Κωστής Χατζηδάκης είχε την τύχει να βάλει την τελευταία πινελιά, σε ένα έργο, που για τη μεγάλη καθυστέρηση, ευθύνεται πρωτίστως και ο ίδιος αφού υπήρξε Υπουργός, της τότε Κυβέρνησης Σαμαρά. Διαβάσαμε και είδαμε πολλά αυτές τις μέρες, από όλες τις πλευρές. Από τη μία φιέστες και αγιασμοί, από την άλλη γκρίνια και ούτε μια συγνώμη σε όλους αυτούς που ταλαιπωρήθηκαν χρόνια και στο τέλος παρέλαβαν σπίτια 15ετίας. Η αντιπαράθεση βέβαια για τα παραπάνω δεν περιορίζεται σε κεντρικό επίπεδο, μεταφέρεται και εδώ στην μικρή μας πόλη. Για την δική μας στάση το παρακάτω. Έχουμε την ψευδαίσθηση, ότι αποτελούμε το κέντρο του κόσμου. Σκιαμαχούμε διαρκώς αγνοώντας τις αιτίες κάθε φορά που δημιουργούν και...

Πολύ Μπέρδεμα. Έχουμε βρεθεί σε μια νοητική πραγματικότητα με πολλούς καθρέπτες και εκατοντάδες είδωλα, που όλα λένε την ίδια ιστορία αλλά σε διαφορετική γλώσσα το καθένα. Αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, γίνονται αφορμή για λογοτεχνικές αναζητήσεις. Δεν με βοηθάνε πια τα παραμύθια και ο ακραίος ρομαντισμός μου περί αγαθής και μονίμως παραπλανημένης ανθρώπινης φύσης. “Δεν μπορείς να ζεις συνέχεια με το σπαθί στο χέρι”, γράφει ο Οδυσσέας Ιωάννου “πρέπει να μάθεις να προσπερνάς. Ακούγεται φυγομαχία, μπορεί και να είναι, όμως το ξόδεμά σου σε διαλόγους που γίνονται σε μια γλώσσα που δεν γνωρίζεις, είναι σπαταλημένο νερό. Και το νερό δεν είναι ανεξάντλητο. Τρέχει εκεί από όπου πίνει το κουράγιο σου, εκεί που ποτίζονται οι γλάστρες στο μπαλκόνι σου, που γεμίζει η μικρή το νεροπίστολο, εκεί που ξεπλένεις τον ιδρώτα σου από τον έρωτα με την γυναίκα της ζωής σου. Αυτά που αν τα χάσεις από δίψα, δεν θα έχει μείνει για σένα κόσμος να αλλάξεις.” Συμφωνώ. Παρατάω το κείμενο πο...

Με απασχολεί έντονα και όχι τώρα, σχεδόν από τα χρόνια της εφηβείας, τότε από το αντίπαλο στρατόπεδο. Αντίπαλο; Ναι για να μην πω εχθρικό. Δεν χρειάζονται επιχειρήματα για να σας πείσω, όλοι το έχουμε νοιώσει, χθες που είμαστε έφηβοι, σήμερα που είμαστε γονείς. Το παλεύω αλλά δεν μπορώ. Όταν έρχομαι αντιμέτωπος με την εφηβεία, παθαίνω ένα είδος αμνησίας. Το επαναλαμβάνω όταν κάθε φορά ο πειρασμός δεν με αφήνει να δω την νομοτελειακή πορεία των πραγμάτων. “Εμείς στην ηλικία τους λέμε” και χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει παίρνουμε τις αποστάσεις εκείνες, που διευρύνουν το χάσμα, επιβεβαιώνοντας ότι η κάθε γενιά αντιμετωπίζει την επόμενη με καχυποψία. Μια καχυποψία που έχει να κάνει πάντα, με μια ανησυχία ότι ο νέος δεν μπορεί, να ανταποκριθεί στις δεδομένες υποχρεώσεις του. Βλέπουμε τα παιδιά σαν ξένα, Τα παιδιά μας!!! Και μόνο αν γίνουν σαν και εμάς μπορεί να τα θεωρήσουμε οικία. Δεν είναι από ενδιαφέρον, από ανησυχία είναι η στάση μας. Νοιώθουμε ασυνείδητα ότι κινδυνεύουμε, άλλωστε...

Έχω την αίσθηση ότι απλώς σχολιάζουμε, και περιμένουμε παθητικά το τέλος, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση δεν το γνωρίζουμε και ίσως και αυτός είναι ένας λόγος, του άνευ προηγουμένου εφησυχασμού. Αντίστροφη με την πορεία η στάση μας. Όσο η κατάσταση χειροτερεύει, τόσο η παθητικότητα γίνεται κυρίαρχο στοιχείο της κοινωνίας. Έχω την αίσθηση ότι η εκπαίδευση των ανθρώπων, να δέχονται ασυζητητί καθημερινές εκπτώσεις στη ζωής τους, στηρίζεται στην επανάληψη. Μια κακή τηλεόραση, που κάθε χρόνο γίνεται και χειρότερη, άμεσα συνδεδεμένη με την εκάστοτε εξουσία (οικονομική και πολιτική), αποτελεί το βασικό μοχλό σ’ αυτήν την προσπάθεια υποταγής. Λέξεις κλισέ, επαναλαμβάνονται μέχρι να κουράσουν, να χάσουν το νόημα τους, να εξατμιστούν, να προκαλέσουν στους δέκτες ανόσια. Κάπως έτσι σταδιακά οπισθοχωρήσαμε χωρίς να βρίσκουμε λόγια να εκφράσουμε το σήμερα, αφού τα ξοδέψαμε στο χθες. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά, για να δούμε το βαθμό προόδου, της προσαρμογής στα νέα δεδομένα. Τα τελευταία χρόν...