Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2009

Ο Διόνυσος τους καμαρώνει…

Τι σχέση έχει το κερκυραϊκό καρναβάλι με την αποκριά; Αναφερόμαστε φυσικά σ’ αυτό το στημένο, που διοργανώνεται τις τελευταίες δεκαετίες. Εκδηλώσεις χωρίς λαϊκή συμμετοχή χωρίς σάτιρα, χωρίς αυθορμητισμό, φτιαγμένες με μια αισθητική τηλεοπτικού σόου που ανταγωνίζεται επάξια τις πρωινάδικες εκπομπές.
Η Αποκριά είναι μια Διονυσιακή γιορτή που επέζησε, παρά την αντίθετη θέση της εκκλησίας. Στηρίζεται στη σάτιρα, την ανατροπή της καθημερινότητα. Mε το μασκάρεμα, που πίσω από την ανωνυμία της στολής, δίνει την δυνατότητα αλλαγής ρόλων. Αποκριά είναι η κριτική στα κακώς κείμενα της κάθε εξουσίας. Αποκριά σημαίνει σεξουαλική απελευθέρωση, γιορτή για το τέλος του χειμώνα και χαρά για την επικείμενη άνοιξη.
Τι σχέση έχει το καρναβάλι της Κέρκυρας με την αποκριά;
Η παρέλαση, αποκορύφωμα των εκδηλώσεων, είναι και αυτή προσαρμοσμένη στα μέτρα των χορηγών, με «διατεταγμένο» κέφι μπροστά στις κάμερες, δίχως τη συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας - αν εξαιρέσει κανείς κάποια σωματεία (φιλαρμονικές, μαζορέτες ) που και αυτά σύρονται και περιορίζονται, απλά για να παρελάσουν.
Αυτό το καρναβάλι δεν μας αφορά, έκλεισε πια τον κύκλο του και πρέπει να ξεκινήσει ένας ουσιαστικός διάλογος στους κόλπους της τοπικής κοινωνίας, για ένα Καρναβάλι με μεγαλύτερη συμμετοχή, με εκδηλώσεις που να χαρακτηρίζονται από αυθορμητισμό, σάτιρα και πραγματικό κέφι.
Όλα τα παραπάνω για να αντιπαραθέσω μια ελπιδοφόρα προσπάθεια που ξεκίνησε αυθόρμητα από μια μικρή ομάδα Κερκυραίων το 1979, με πρωτεργάτη – ιδρυτή, τον οινολόγο Ανδρέα Στίνη. Στη δεκαετία του 1990 η «Ομάδα Σατυρικού Καρναβαλιού», όπως είναι ο τίτλος της, μεγάλωσε με την συμμετοχή πολλών Κερκυραίων και έδωσε μια άλλη αισθητική, ενώ παράλληλα άνοιξε δρόμους αισιοδοξίας για την αναβίωση του κερκυραϊκού καρναβαλιού στα πρότυπα που το γέννησε.
Όσοι συμμετέχουν στις εκδηλώσεις της ομάδας, έχουν να λένε για το πόσο καλά περνούν σε αυτήν την όμορφη παρέα, με αποδράσεις από την καθημερινότητα, τσιμπούσια γλέντια και τραγούδια, πειράγματα που δεν πειράζουν και αυθορμητισμό εγγύηση για να μην οδηγηθούν στο «δήθεν». Τους βλέπει ο Διόνυσος και τους καμαρώνει.
Ναι στη Αποκριά, την ανθρώπινη επαφή, τη συμμετοχή, το πείραγμα, τον ερωτισμό. Όχι στο σεξισμό, το δήθεν κέφι, την παθητική παρακολούθηση, τη φτήνια, την υποβάθμιση των ανθρώπινων σχέσεων.
Η ομάδα Σατυρικού Καρναβαλιού αποτεθεί σήμερα τον πυρήνα για ένα πραγματικό Καρναβάλι στη Κέρκυρα.

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2009

Υπομονή…

Όλα τα μέτωπα ανοιχτά, σ’ αυτήν την μικρή μας πόλη και εμείς στην δυσάρεστη θέση της επανάληψης. Και πώς να γίνει διαφορετικά. Από την κρίση την τουριστική, που συνεχώς επιβαρύνεται, - με την διεθνή οικονομική κρίση, ελπίζουμε να έρθει η λύτρωση, τόσα χρόνια να αργοπεθαίνεις πάει πολύ - με δυσάρεστα γεγονότα, στα καθημερινά προβλήματα που κάνουν κύκλους περνώντας επιδειχτικά από μπροστά μας, για να μας επιβεβαιώσουν ότι οι επιπόλαιες προσπάθειες για την αντιμετώπιση τους, έχουν σαν τελικό αποτέλεσμα, μια τρυπά στο νερό.
Ναυαγοί σ’ αυτή την πόλη σε μια απέλπιδα προσπάθεια, με χέρια και πόδια να βουλώνουμε τρύπες, μπας και γλιτώσουμε το καράβι.
Υπάρχουν μέρες που δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω, η απογοήτευση μεγαλώνει όταν η αλληλουχία των προβλημάτων δεν σου επιτρέπει να επικεντρωθείς σε κάποιο μέτωπο. Ευάλωτοι από παντού με τα νώτα ακάλυπτα συμμετέχουμε σε μια κατάσταση πανικού.
«Μητέρα είμαι εξαίσια άρρωστος» γράφει στο «Σύγνεφο με παντελόνια» ο μεγάλος Βλαδίμηρος Μαγιακόφσι «…στο παρεκκλήσι της καρδιάς μου τα ψαλτήρια καίγονται κάθε λέξη που φτύνω από το σαψαλιασμένο στόμα μου, μοιάζει σαν πόρνη γδυτή από ένα μπουρδέλο που έπιασε φωτιά…».
Φαντασθείτε την εικόνα, και υποθέστε την διάθεση πω έχω, όχι για να γράψω αλλά για να βρίσω.
υπάρχουν μέρες που στυλώνεις τα ποδιά για να στερεώσεις ακόμα περισσότερο την μοναξιά σου και είναι αυτές οι μέρες που δεν αρκείσαι στα λίγα, δεν σου φτάνει μόνο, το πείσμα, ο φόβος, ο πόνος, ο θυμός, η θλίψη το παράπονο. Τα θέλεις όλα μαζί, για να μπορέσεις να ισορροπήσεις. Μην υποτιμάτε τους απογοητευμένους δίνουν το καλύτερο άλλοθι στους αναίσθητους.
Και δεν φτάνουν όλα αυτά, τσακωνόμαστε και από πάνω από τη ετοιμοθάνατη. Τι περιμένουμε να κλείσει τα μάτια για να ξυπνήσουμε; Θα είναι πολύ αργά.
Είναι μέρες που σε αναγκάζουν να ψηλώσεις, τόσο που να τους βλέπεις πολύ μικρούς. Είναι οι μέρες που ευτυχώς συγκρούονται τα συναισθήματα και απενεργοποιούν τις παράλογες σκέψεις που περνούν απ’ το μυαλό μας, του τύπου
«Να τους ανατινάξω»; «Να τους βάλω φωτιά και να τους κάψω»;.
Είναι οι μέρες που χρειάζεται. να κάνεις υπομονή…
.




.


.

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009

Δεν φτάνει το τοπίο

Είναι πολλά που έχουν συμβάλει στη συνεχιζόμενη τουριστική κρίση. Ο προβληματισμός που ξεκινάει συνήθως αυτήν την εποχή, δίνει ραντεβού για την επόμενη χρονιά, που θα έχει προστεθεί ακόμα ένα μείον. Πολλές φορές απ’ αυτήν εδώ τη στήλη έχουμε αναφερθεί στις αιτίες, δεν είναι χρήσιμο να τις επαναλαμβάνουμε.
Το τουριστικό προϊόν δεν μπορεί να μπει στο καφάσι πλάι με τα άλλα φρούτα και λαχανικά, δεν μπορεί να συσκευαστεί αεροστεγώς και να προβληθεί η ποιότητα και η τιμή του. Το τουριστικό προϊόν είναι πολλά μαζί και αν νοσεί κάπου, αυτό δεν μπορεί να απομονωθεί.
……………………………………………………………………………..
Κάνω μια παρένθεση. Έχετε περπατήσει στις γειτονιές της πόλης να δείτε το μέγεθος της αναρχίας που επικρατεί; Το επισημαίνω γιατί μπορεί να προηγείται το κέντρο της πόλης, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι οι γειτονιές έχουν το δικαίωμα της αυτονόμησης. Αν κάνει κάποιος μια βόλτα στο ιστορικό προάστιο του Μαντουκιού θα διαπιστώσει, ότι για πολλές δεκαετίες, οι νόμοι δεν έχουν αγγίξει την περιοχή. Χιλιάδες πολεοδομικές παραβάσεις. Αυτοκίνητα παρκαρισμένα στην μέση στενοσόκακων, που εμποδίζουν ακόμα και πεζούς. Οικειοποιημένες αυλές σε κοινοχρήστους χώρους. Ένα καθεστώς πλήρους αυτοδιαχείρισης, που σε πολλές περιπτώσεις λειτουργεί, σε κάποιες όμως, όταν χρειαστεί κάποιος να πάρει το νόμο στα χέρια του, εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους. Σε αυτά τα μέρη δεν υπάρχει αστυνομία, τροχαία, η Δημοτική Αστυνομία. Μόνο κατόπιν καταγγελιών αλλά αυτές δεν λύνουν το πρόβλημα.
…………………………………………………………………………….. Το παραπάνω σαν ένα κοντινό παράδειγμα, γιατί αν προχωρήσουμε στην ύπαιθρο, εκεί ισχύσει άλλο δίκαιο… Γι’ αυτό και για να το συνδέσουμε με τις αιτίες της τουριστικής κρίσης, σε ένα παλαιότερο χρονογράφημα ο Νίκος Δήμου αναφέρει: «Η Ελλάδα αντιστέκεται. Κάθε χωριό κάνει τη δική του περήφανη εξωτερική πολιτική. Απέναντι στους ξένους, στους Έλληνες αστούς, ακόμα και στους αντιχωριανούς. Τα όπλα είναι η αγένεια, η βρωμιά, το αισχρό φαγητό, τα σκουπίδια (βουνά στις άκρες των δρόμων), η σκόνη, η φασαρία —άντε να κοιμηθείς με τα μηχανάκια και τις disco—, οι άθλιες τουαλέτες (αμάν πια, ούτε εκεί δεν μπορούμε να προοδεύσουμε;), τα “καπέλα” ακόμα και στις ομπρέλες της πλαζ (ναι — πεντακόσιες την ημέρα!).
Όπλα φοβερά — ικανά να τρέψουν σε φυγή και τους πιο φανατικούς εραστές του ελληνικού τοπίου!» Τα εντός εισαγωγικών έχουν γραφτεί το 1986. κάθε χρόνο και χειρότερα λέγαμε από τότε, φανταστείτε πόσο έχουμε χειροτερέψει.
Δεν φτάνει το τοπίο. Οι φανατικοί εραστές της ωραίας Κέρκυρας δεν μας άντεξαν.

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009

Σε φόντο μαύρο

Προσπαθώντας να φωτίσω τη μαυρίλα, που όπως λένε πολλοί αναγνώστες χαρακτηρίζουν τα κείμενα μου, κατά καιρούς δημοσιεύω επεξηγήσεις – αποδείξεις, ότι στο τέλος σχεδόν πάντα στέλνουν αισιόδοξα μηνύματα. Πως θα χαράξει η αυγή αν το φόντο δεν είναι μαύρο; Σε φόντο μαύρο, γιατί έτσι και αλλιώς μαύρο, είναι.
Η αλήθεια, είναι ότι έχω προβληματισθεί, γιατί ενώ δεν με διακατέχει, ίχνος απαισιοδοξίας, δίνω την εντύπωση στους αναγνώστες, ότι τα κείμενα γράφονται κάτω από πεσιμιστική διάθεση. Για άλλη μια φορά το δηλώνω: αυτή η διάθεση ποτέ δεν με οδήγησε στην ανάγκη να εκφραστώ.
Παραθέτω παρακάτω ένα κείμενο, του Δημήτρη Λιαντινη που έλυσε τους προβληματισμούς μου. Αποδεικνύεται πως δεν αποτελώ εξαίρεση στον κανόνα
Οι Έλληνες γενικά υπήρξαν πεσσιμιστές, αλλά ο πεσσιμισμός τους είναι χαρούμενος. Εκεί που τελειώνει η άρνηση και η νύχτα, τους εύρισκε έτοιμους πάντα το φως και το ναι.
Σίγουρος στην άκρη του φόβου τους περίμενε ο έλεος. Ο έλεος εδήλωνε την ξανασάρκωση της ζωής επάνω στη μνήμη και στα μνήματα του αποσαρκωμού της. Ο Άδωνις ανασταίνεται, η Περσεφόνη ξανανεβαίνει, ο Ορφέας ξαναγυρίζει, ο Διόνυσος ξαναζεί.
Αυτό το δεύτερο θερμουργό ήμισυ του πεσσιμισμού στη φιλοσοφία της Στοάς ολιγοστεύει ως το στέρεμα. Ολόκληρο το οικοδόμημα της συνέχεται από μια αδιόρατη θλίψη. Είναι κάτι σαν απειλή προειδοποίηση και συσπείρωμα, σαν κόπωση και ατονία, ή φροντίδα που δεν περνά ποτέ στην επίθεση. Το στωικό σύστημα είναι ένα καθεστώς συντήρησης και τόπος χαρακωμάτων.
Παρότι ξεκινούν από τον Ηράκλειτο, το στοχαστή που μέσα στη μελαγχολία του καίγεται και φωτίζει καθώς ο Ιούλιος την Ελλάδα, οι στωικοί σέρνουν στην πλάτη τους την παρακμή του καιρού τους.
Το μηδενιστικό τους υπόστρωμα είναι μονομερές και φαίνεται να οδηγεί σ' ένα σκληρό αδιέξοδο. Η απαισιοδοξία των στωικών θυμίζει από μακρυά τους κυκλώπειους πεσιμισμούς της ιστορίας. Τις μονοσήμαντες δηλαδή αρνητικές θεωρήσεις του κόσμου, που έχουν μόνο ένα μάτι, το μάτι του μηδενός.
Οι στωικοί στέκουν κοντά στο Βούδα, στο Σοπενχάουερ, τη μηδενιστική Ευρώπη του σήμερα, το μηδενισμό των χριστιανών, ή τη μουσική του Βάγνερ. Κάποιος συγγραφέας του 4ου μ. αι. επινόησε μια αλληλογραφία ανάμεσα στο Σενέκα και στον Παύλο. Αυτή η τόλμη της φαντασίας έχει το λόγο της.

Αν δε μπορεί η Κέρκυρα να διαχειριστεί τα απορρίμματά της .. δε μπορεί τίποτα...

Για πρώτη φορά στην ιστορία της Κέρκυρας, από την παλαιολιθική εποχή,    που έχουν βρεθεί τεκμήρια ανθρώπινης παρουσίας, οι κάτοικοι αυτ...