Τελευταία σελίδα αριστερά

Και πάλι  σε θέση μάχης  για τη διαχείριση των απορριμμάτων. Οι κάτοικοι της περιοχής Τεμπλονίου που λειτουργεί ο ΧΥΤΑ από τη μία, οι θεσμικοί φορείς από την άλλη, Δήμος, Περιφέρεια, Κυβέρνηση  και στη μέση το σύνολο της κοινωνίας  του νησιού, που δεν θέλ ει να ξαναζήσ ει τον εφιάλτη του περασμένου Ιουλίου. Να μη ξεχάσω και τις αντιδράσεις των κατοίκων του νότου  που αρνούνται να χρησιμοποιηθεί  ο ΧΥΤΑ Λευκίμμης.  Δεν γίνεται έτσι. Για ένα σοβαρό πρόβλημα που αφορά το σύνολο της κοινωνίας,   είναι προφανές ότι με τέτοιες αντιθέσεις , με τέτοιο κατακερματισμό  του κοινωνικού ιστού, δύσκολα θα βρεθεί  η χρυσή τομή. Το παραπάνω αποτελεί αφορμή για την στάση της κοινωνίας και των φορέων της,  απέναντι σε  όλα τα προβλήματα που απασχολούν τον τόπο, προβλήματα που έρχονται από το παρελθόν και δυστυχώς τα βρίσκουμε ξανά και ξανά μπροστά μας.   Για πράγματα που γράψαμε πριν ένα χρόνο πριν δυο χρόνια πριν είκο...

Ο ακραίος ιδεαλισμός μου, δεν μου προσφέρει καλές  υπηρεσίες. Το ξέρω, αλλά δε μπορώ με όρους τρέχουσας πολιτικής, να συντονιστώ. Είμαι από τους τελευταίους όμως, που υποστηρίζει ότι αυτό που υποσχεθήκαμε όταν κτίζαμε τα όνειρα μας, πρέπει απαρεγκλίτως  να το υλοποιήσουμε. Πρέπει, αλλά ενώ  στους σχεδιασμούς τα μολύβια επί χάρτου δεν συναντούν κανένα εμπόδιο, ύστερα που θα κληθούμε να  κάνουμε τη μακέτα με μπετό και σίδηρο,  κάτι το υπέδαφος που είναι σαθρό, κάτι οι καιρικές συνθήκες, κάτι οι γείτονες που αντιδρούν, κάτι οι Γερμανοί (για το τελευταίο πάντα θα πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη), τα  μολύβια σταματούν να γράφουν λες και έπεσε λάδι  στο χαρτί και η μακέτα των ονείρων μας… γίνεται μια μουτζούρα. Δε λέω, να σχεδιάζουμε, να ονειρευόμαστε, άλλωστε ζωή δίχως όνειρα είναι ζωή χαμένη.  Εκείνο που λέω είναι,  την περίοδο των ονείρων και πριν αυτά γίνουν προγραμματικές δεσμεύσεις, να φερόμαστε σεμνά και ταπεινά. Δεν μας στοιχίζει...