Τελευταία σελίδα αριστερά

Η συνεχής ενασχόληση, με τα προβλήματα, σε καθιστά κομμάτι τους και έτσι το χάνεις το πραγματικό. Να δούμε και τη θετική πλευρά αυτής της προεκλογικής περιόδου.   Πολλοί συνδυασμοί χιλιάδες υποψήφιοι, πολλά κούφια λόγια, πολύ ψέμα και υποκρισία και μέσα σε όλα   αυτά,   ένας υγιής προβληματισμός.   Υπάρχει και η ρομαντική πλευρά.   Η διάθεση μου σήμερα, είναι να γράψω γι’ αυτές τις απίθανες μεταγραφές, που γίνονται από συνδυασμούς   και προκαλούν αίσθηση,   κάποιες φορές οργή και κάποιες θλίψη.       Είναι όπως το ποδόσφαιρο, μόνο που εκεί είναι πιο καθαρά τα πράγματα. Μπορεί να στεναχωρήθηκα που ο Μανωλάς   πήγε στον Ολυμπιακό, δεν μπορώ όμως να παραβλέψω το γεγονός ότι είναι επαγγελματίας.   Τώρα   που   το   σκέφτομαι αν μπορούσαμε να κολλήσουμε και στους   υποψηφίους αυτή την ιδιότητα, ίσως να είμαστε πιο επιεικείς μαζί τους. «Μα είναι επαγγελματίες».   Παρένθεση   το παραπάνω. Γράφω...

Μπορεί   κάποια   στιγμή να   απαλλαγούμε από τα σκουπίδια,   από τα άλλα σκουπίδια όμως της πληροφόρησης, που μπαίνουν στα σπίτια μας μέσω της τηλεόρασης πως;   Αργυρώνητοι, αλλάζουν αγαπητικούς σαν τις «πουτάνες» και δεν διστάζουν να επιστρέφουν σ’ αυτούς που έχουν ξεφτιλίσει αρκεί η πρόσκληση να έχει το χρώμα του χρήματος. Έγραφα παλαιότερα , γι’ αυτό το τηλεοπτικό σκουπιδαριό που μας πνίγει, επιχειρώντας να συγκρίνω το πρόβλημα, με το πρόβλημα της διαχείρισης των απορριμμάτων. «Ο μικρός στρουμπουλός χιτλερούλης, μεγάλωσε, δυνάμωσε, με την δική μας συνδρομή και τώρα απειλεί να μας κατασπαράξει». Αχόρταγοι, άπληστοι, αδίσταχτοι, μεσάζοντες,   σε αλληλοσπαραγμούς, που δανείζονται δύναμη από τους εκάστοτε ισχυρούς πελάτες τους, για να την χρησιμοποιήσουν, εναντίον αυτών που δεν μπορούν η δεν θέλουν να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις τους. Το κακό παράγινε και δεν έχει τα χαρακτηριστικά του παρελθόντος. Οι δοσίλογοι κάλυπταν το πρόσωπο τους, όταν παρέδι...

"Κάθε κοπέλα θέλει να `χει φίλο τον όμορφο Τέλη και να βγαίνει μαζί του τα βράδια, να `χει χάδια, να `χει χάδια. Όμως καθ’ ένας γνωρίζει πως ο Τέλης πολύ συνηθίζει κάθε βράδυ κορίτσι ν’ αλλάζει, δε με νοιάζει, δε με νοιάζει. " Πάντα το νέο ασκεί μια γοητεία,   όταν μάλιστα, το χαρτί περιτυλίγματος γυαλίζει   και   ο φιόγκος, έχει φτιαχτεί από έμπειρα χέρια, που γνωρίζουν πολύ καλά να πουλάνε φύκια   για   μεταξωτές κορδέλες, η πρώτη επαφή από ανυποψίαστους πελάτες, αποκτάει θετικό πρόσημο. Είναι   η γοητεία που εκπέμπει μια όμορφη γυναίκα, λίγο πριν ανοίξει το στόμα της,     το στόμα, που ταλαιπωρεί την τσίχλα και φυσικά δεν έχει τίποτα να πει. «Το ποτάμι»   δεν είναι κάτι νέο,   είναι τόσο παλιό όσο το σύστημα αυτής της χώρας, που πάντα εύρισκε αναχώματα   για να σταματήσει   τα αληθινά ποτάμια όταν αυτά φούσκωναν και ήταν έτοιμα να το πνίξουν. Ένα ακόμα ανάχωμα, κατασκεύασμα   αυτή τη φορά των συστημικών ΜΜΕ, ...

Παλαιότερο το παρακάτω, όταν το πρόβλημα είχε πιο ήπια χαρακτηριστικά.  "Σε λίγο τα αυτοκίνητα θα ξεπεράσουν τον πραγματικό πληθυσμό αυτής της πόλης, αν προσθέσουμε και τα μηχανάκια, τότε αποτελούμε μια   μειοψηφία. Μια μειοψηφία που αρχίζει πλέον να βρίσκεται αντιμέτωποι με τους όγκους των σκουπιδιών, την ζούγκλα των κλιματιστικών, το χάος του κυκλοφοριακού. Μέρες πόλεμου. Όχι δεν είμαστε, μοναδικοί και άλλες πόλεις στενάζουν, από την βαρβαρότητα του σύγχρονου πολιτισμού και οι μεγάλες ακόμα περισσότερο. «Η πόλη έγινε ντροπή μας» φωνάζει μια αγανακτισμένη αθηναία. «Η κυκλοφορία είναι μαρτυρική, για εποχούμενους και πεζούς. Τα στενά πεζοδρόμια είναι κατειλημμένα και ρημαγμένα. Οι δρόμοι αδιάβατοι. Και στις παρυφές επικρατεί βρωμιά. Είναι ντροπή. Αυτή η ασυδοσία, η βαριά δυσλειτουργία, η τόση νοσηρότητα, είναι ντροπή για όλους. Αυτό το χάλι είναι εικόνα του πολιτισμού μας. Ας απαγορευτεί καθολικά η κυκλοφορία ΙΧ στον ιστορικό δακτύλιο· ας εφαρμοστούν διόδια· ας γενικευτ...

Είναι μαρτύριο να γράφω κάθε μέρα, αυτά που έχω στο μυαλό μου. Επηρεάζομαι. Ξύνω πληγές και διχασμούς με τον ίδιο μου τον εαυτό. Είμαι με τις βαλίτσες στο χέρι περιμένοντας τη στιγμή που θα εξοστρακιστώ απ’ αυτή την βαρετή κυκλική πορεία. Στενοχωριέμαι όταν ακούω νέα παιδιά, που δείχνουν ενδιαφέρον για την πολιτική, να περιορίζονται σε μια στείρα αντιπαράθεση, που έχει να κάνει με πρόσωπα και όχι με ιδέες. Οι συζητήσεις διακατέχονται από μια διαχειριστική λογική. Καμία ανησυχία, κανένα συναίσθημα, καμία αγωνιστική διάθεση, κανένας πόνος. Είναι λυπηρό να αναλώνουμε το χρόνο μας σχολιάζοντας αυτά που δείχνει η τηλεόραση.  Σήμερα επιβάλλεται περισσότερο από ποτέ η ανάπτυξη έντονου προβληματισμού και πολιτικού διαλόγου. Ευρύτατη κινητοποίηση των δυνάμεων, καλλιέργεια κλίματος συνεργασίας για την δημιουργία ισχυρών αντιστάσεων, προκειμένου να προστατευθεί ότι έχει απομείνει. Σήμερα επιβάλλεται περισσότερο από ποτέ να πονέσουμε ξανά…   Το τηλεοπτικό τοπίο, που γίνεται πρ...