Μια γρατζουνιά
Υπάρχουν στιγμές που η ζωή μοιάζει να στέκεται σε μια διασταύρωση. Εκεί όπου συναντιούνται όσα ζήσαμε, με όσα δεν τολμήσαμε, όσα κερδίσαμε, με όσα αφήσαμε να φύγουν.
Με τα χρόνια καταλαβαίνεις πως τα όνειρα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ένας τρόπος να αντιστέκεσαι στη φθορά. Όχι γιατί όλα μπορούν να συμβούν, αλλά γιατί χωρίς αυτά τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Όταν σταματάς να ονειρεύεσαι, αρχίζεις να επαναλαμβάνεσαι. Και η επανάληψη είναι ένας αργός τρόπος να παραιτείσαι.
Δεν με φοβίζει ο άγνωστος δρόμος. Με φοβίζει εκείνος που ξέρω καλά και παρ’ όλα αυτά επιλέγω να ακολουθώ από συνήθεια. Οι άνθρωποι μεγαλώνουμε συσσωρεύοντας βεβαιότητες, ενώ η ζωή επιμένει να μας θέτει ερωτήσεις. Κάποτε πιστεύαμε ότι η ωριμότητα θα έφερνε απαντήσεις. Έφερε μόνο καλύτερα διατυπωμένα διλήμματα.
«Κι εμείς, του ’60, οι εκδρομείς, μάθαμε να κάνουμε δεύτερες σκέψεις. Ίσως γιατί γνωρίζουμε πως οι πιο σημαντικές αποφάσεις δεν παίρνονται με βεβαιότητες αλλά με θάρρος.
Και όταν μεγαλώνεις, ξεκαθαρίζει μόνο του τι είναι εκείνο που σε κρατά ζωντανό. Λίγη ελευθερία να περπατάς ξυπόλυτος. Λίγη κατανόηση των λεπτομερειών. Η εμπιστοσύνη μιας αγκαλιάς. Η αλήθεια ενός στόματος. Η τρυφερότητα μιας αφής. Μικρά πράγματα θα πει κάποιος. Κι όμως, πάνω τους στηρίζονται ολόκληρες ζωές.
Παρά τις διαψεύσεις, παρά τις απώλειες, εξακολουθώ να πιστεύω πως τίποτα δεν χάνεται οριστικά. Όσα αγαπήσαμε, όσα ονειρευτήκαμε, όσα δεν κατορθώσαμε, παραμένουν μέσα μας σαν θαμμένοι θησαυροί. Περιμένουν.
Ίσως γι’ αυτό τίποτα δεν αλλάζει χωρίς εμπιστοσύνη. Ούτε τα ποτάμια, ούτε οι άνθρωποι. Γιατί κάποτε χρειάζεται να αφήσεις στην άκρη όσα σε προστατεύουν και να προχωρήσεις όπως είσαι, με τις αλήθειές σου, με τις αδυναμίες σου, με εκείνες τις μικρές γρατζουνιές που τσούζουν γλυκά και σου θυμίζουν ότι παραμένεις ζωντανός.
Το ερώτημα δεν είναι αν ο κόσμος μπορεί να αλλάξει.
Το ερώτημα είναι αν εμείς μπορούμε ακόμη να ονειρευτούμε.
Γιατί οι μεγάλες αλλαγές δεν αρχίζουν από τις βεβαιότητες. Αρχίζουν από μια ανάγκη που δεν χωρά πια μέσα μας.
Όπως το ποτάμι.
Που όσο κυλά παραμένει ζωντανό.
Και όταν του στερήσουν τον δρόμο, δεν παραιτείται.
Οι όχθες του γεμίζουν γλυκές γρατζουνιές. Κι ύστερα γίνεται πλημμύρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου