Πρώτη Ιουνίου σήμερα.
Η χώρα βρίσκεται ακόμη στη θέση της. Ανατολικά το Αιγαίο, δυτικά το Ιόνιο. Οι θάλασσες δεν μετακινήθηκαν μέσα στη νύχτα, ούτε ο ουρανός χαμήλωσε. Κι όμως, κάτι έχει αλλάξει. Όχι έξω μας. Μέσα μας. Γιατί κάθε καινούργια μέρα προσθέτει μια μικρή απόσταση ανάμεσα σε εκείνον που ήμασταν και σε εκείνον που γινόμαστε
.
Γι' αυτό θαυμάζω τους ανθρώπους που δεν στρατεύονται στις βεβαιότητές τους. Εκείνους που εξακολουθούν να ακούν το καινούργιο χωρίς φόβο, που δεν υψώνουν τείχη γύρω από τις απόψεις, τις συνήθειες και τις πληγές τους. Όταν δεν κλείνεσαι, γίνονται θαύματα, εκείνα που αλλάζουν αθόρυβα την κατεύθυνση της ζωής.
Μεγαλώνοντας, ανακαλύπτεις πως οι άνθρωποι δεν συντρίβονται μόνο από όσα έχασαν, αλλά και από όσα κουβαλούν. Παλιές υποσχέσεις, ανεκπλήρωτα καθήκοντα, εποχές και αναμνήσεις. Ίσως γι' αυτό η Κική Δημουλά έγραφε πως ο άνθρωπος λησμονεί για να μπορέσει να ζήσει. Γιατί το χρέος, όταν γίνεται μόνιμος ένοικος της ψυχής, μοιάζει με υγρό τάφο.
Κι όταν τα πράγματα σκοτεινιάζουν, υπάρχει μια παλιά συμβουλή για ναυαγούς. Να κοιτάζουν τον ουρανό. Όχι γιατί θα βρουν απαντήσεις. Αλλά γιατί θα θυμηθούν το μέγεθος του κόσμου και τη μικρότητα των φόβων τους. Ο ουρανός δεν λύνει προβλήματα. Απλώς βάζει τα πράγματα στη θέση τους.
Γι' αυτό επιστρέφω συχνά σε εκείνα τα λόγια από την ταινία «Τσάι στη Σαχάρα». Νομίζουμε πως η ζωή είναι ανεξάντλητη. Πως θα υπάρξει πάντα ακόμη ένα καλοκαίρι, ακόμη μια πανσέληνος, ακόμη ένα απόγευμα για να αγαπήσουμε, να συγχωρήσουμε, να πούμε όσα αφήσαμε ανείπωτα. Κι όμως, τα πιο σημαντικά πράγματα συμβαίνουν λίγες φορές. Και ακριβώς γι' αυτό είναι πολύτιμα.
Η ζωή αλλάζει και χωρίς εμάς. Τα κύματα εξακολουθούν να φτάνουν στην ακτή, το Αιγαίο να συναντά την αυγή και το Ιόνιο το δειλινό. Το μόνο που πραγματικά μας αναλογεί είναι να κρατήσουμε ανοιχτή την πόρτα.
Γιατί τα θαύματα δεν έρχονται σε όσους τα περιμένουν.
Έρχονται σε όσους παραμένουν διαθέσιμοι να τα αναγνωρίσουν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου