Πέμπτη 4 Ιουνίου 2026

Τα παραμύθια ήξεραν

Υπήρξε μια εποχή που πιστεύαμε πως τα παραμύθια ήταν για τα παιδιά. Για να κοιμούνται ήσυχα, για να μη φοβούνται το σκοτάδι.

Κι όμως, δεν γράφτηκαν ποτέ για τα παιδιά, γράφτηκαν για τους μεγάλους που φοβούνταν να κοιτάξουν κατάματα τη ζωή.

Γιατί όλα ήταν εκεί από την αρχή: ο λύκος που αλλάζει πρόσωπα, το δάσος όπου χάνεσαι, οι δρόμοι που χωρίζουν, οι μάγισσες που κρατούν υποσχέσεις.
Μεγαλώνοντας αναγνωρίζεις τα σύμβολα. Γύρω από ένα τραπέζι, ένας φίλος θυμάται μια ιστορία: ένα καλοκαίρι, έναν έρωτα, ένα ασήμαντο αστείο.
Η μνήμη ανοίγει σαν παλιό συρτάρι, όχι για να σε γυρίσει πίσω, αλλά για να δείξει πόσο μακριά έφτασες.
Γελάμε ακόμη με τα παλιά. Με εκείνες τις μέρες που πιστεύαμε ότι η ζωή δεν τελειώνει ποτέ, με ανθρώπους που κάποτε ήταν ολόκληρος ο κόσμος μας και σήμερα κατοικούν μόνο σε μια φωτογραφία ή σε μια διήγηση.
Μαζί τους επιστρέφουν βλέμματα που νομίζαμε πως ξεχάσαμε. Τα παραμύθια τα γνώριζαν αυτά ως νεράιδες ή μάγισσες, εμείς τα συναντήσαμε ως γυναίκες.
Κανένα παραμύθι δεν σε προετοιμάζει για ένα βλέμμα που σε αλλάζει ή μια απουσία που μένει.
Γι’ αυτό θυμόμαστε ένα άγγιγμα περισσότερο από μια εποχή, ένα κόκκινο φόρεμα πιο ζωντανά από το πρόσωπο.
Η γνώση έρχεται αργά. Οι παρέες μικραίνουν, τα σπίτια αδειάζουν και οι άνθρωποι φεύγουν.
Αργήσαμε να το μάθουμε, αλλά η ζωή δεν μοιάζει με παραμύθι. Τα παραμύθια μοιάζουν με τη ζωή.
Γι' αυτό επιβίωσαν. Δεν μιλούσαν για βασιλιάδες, για δράκους, για μάγισσες αλλά για απώλεια, φόβο, επιθυμία και ελπίδα. Μιλούσαν για εμάς.
Δεν μεγαλώνουμε όταν παύουμε να πιστεύουμε στα παραμύθια. Μεγαλώνουμε όταν καταλαβαίνουμε ότι ήξεραν πριν από εμάς.
Ήξεραν για τις απώλειες που θα έρθουν, για τις πληγές που θα κλείσουν χωρίς να σβήσουν.
Ήξεραν ακόμη και για τον έρωτα που εμφανίζεται μεταμφιεσμένος σε θαύμα: ένα βλέμμα που επιμένει, ένα άγγιγμα που αρνείται να ξεχαστεί. Μια γυναίκα που περνά και αφήνει πίσω της, περισσότερο μέλλον απ’ όσο παρελθόν.
Τα παραμύθια ήξεραν. Εμείς χρειαζόμασταν μια ολόκληρη ζωή για να καταλάβουμε ότι μιλούσαν για εμάς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τα παραμύθια ήξεραν

Υπήρξε μια εποχή που πιστεύαμε πως τα παραμύθια ήταν για τα παιδιά. Για να κοιμούνται ήσυχα, για να μη φοβούνται το σκοτάδι. Κι όμως, δεν γρ...