Καλό καλοκαίρι

Ένα παλαιοτερο κείμενο γαιτί η βροχή δεν αντεχεται. Πέμπτη 12 το μεσημέρι. Η αναμονή ανήκει στα βαρέως ανθυγιεινά επαγγέλματα. Όποιος την ασκεί θυσιάζει πολλά. Από το νευρικό του σύστημα έως τον άχρηστο χρόνο να περιμένει. Η αναμονή σκοτώνει και δεν ξέρω τελικά αν αξίζει το κόπο. «Πόσο να περιμένει πια κανείς; Πόσες ζωές του έχουν τάξει άγνωστοι θεοί για να θυσιάσει αυτή την σίγουρη τη μία.»
Μπορεί σήμερα να είμαι εκτός επικαιρότητας, όλα αυτά όμως που γράφω αυτές τις μέρες να δείτε που θα αρχίζουν να επικαιροποιούνται μέρα με τη μέρα. Και το αύριο είναι το ζητούμενο, το μέλλον, αυτό που δεν εξαρτάται, από μια απόφαση κάποιας εκλογικής επιτροπής, από κάποιες πρόσκαιρες συμμαχίες, από κάποιες ευνοϊκές συγκυρίες. Η πορεία είναι προδιαγραμμένη.
…………………………………………………………………………………………..
είμαι αισιόδοξος για τις εξελίξεις, όλο αυτό το διάστημα, άκουσα ελπιδοφόρες φωνές, που ακόμα και κάτω απ’ τις κομματικές πιέσεις και τις καταστατικές αρχές είχαν λόγο πολιτικό και όραμα κοινωνικό. Διέκρινα συναίσθημα και πάθος. Αγνότητα στην προσπάθεια υπεράσπισης του «Εμείς».
Τους περιμένουμε στα ελεύθερα πεδία να ενώσουμε τις φωνές μας.