Κάτι “αριστερό” ρε παιδιά ...και μην πάει ο νου σας σε κάτι ριζοσπαστικό...

“Είμαι προσεκτικός με τις διαγνώσεις, δύσκολα ξεγράφω ανθρώπους. Πάντα ελπίζω  σε ένα θαύμα, μέχρι  που μου φανερώνεται η αλήθεια βέβαιη και ξεκάθαρη. Δυστυχώς,  όσο και να προσπαθείς, στο δια ταύτα, πάντα  ανακαλύπτεις μια χαλασμένη παρτίδα για την οποία δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Και δεν μιλάμε για φρούτα|”. Περισσότερο χαλασμένη από ό,τι νόμιζα, όταν το   έγραφα...  

Τα παραπάνω, όπως και τα παρακάτω, προθέρμανση είναι για κάτι που έχω στο μυαλό μου να γράψω, όταν το γεγονός θα το καταστήσει περισσότερο επίκαιρο. Το ό,τι “η πρώτη φορά αριστερά” δεν έχει, ούτε αριστερό ψάλτη να επιδείξει, είναι γνωστό και καταγεγραμμένο. Και δεν μιλάμε για πράγματα ριζοσπαστικά, κάτι... έστω σε επίπεδο συμβολισμού, που να δίνει λίγο φως στο μουντό γκρίζο σακάκι, που φορέθηκε τα χρόνια που προηγήθηκαν. Το δυστύχημα είναι ό,τι οι προ εικοσαετίας ενεστώτες μεταμορφώθηκαν σε μέλλοντες διαρκείας. Μπορεί να χαίρομαι για τις προβλέψεις, απελπίζομαι όμως, που ενώ τα ξέρουμε μένουμε βουβοί και απαθείς. “Όχι στην παρούσα κατάσταση, δεν αισθάνομαι συγκάτοικος. Συγκάτοικος στη ντροπή νοιώθω, που άφησα το δοκάρι να γίνει τερματοφύλακας και θεματοφύλακας και ο ύπνος μου γεμίζει εφιάλτες. Πάλι με πράσινες και μπλε περικεφαλαίες …” 

Είναι ο τόπος τελικά ο μίζερος, που όλα τα κάνει να μοιάζουν ίδια. Πώς να πας μπροστά σε δυο μέτρα γης, άλλο ένα βήμα και κει πλέον δεν περπατάς κολυμπάς.
Πώς να πάει μπροστά το καράβι με ναύτες χωρίς βιογραφικά χωρίς ταυτότητα. Θα βουλιάξει.
Κάθε φορά το λέω και καμιά φορά δεν το κάνω, έτσι θα πάει αυτή η ιστορία, με την προσδοκία ότι αλλάζουμε, μέχρι να έρθει η διαβεβαίωση ότι δεν αλλάζουμε τελικά.
Για να μη γράψω «γαμώ την αριστερά μου», που αυθόρμητα μου ήρθε στα χείλη, αγανακτώντας για την πολιτική πτώχευση, που είναι περισσότερο επώδυνη από την οικονομική που βιώνει σήμερα ο τόπος, τέρμα στις αριστερές ιστορίες. Ο ορίζοντας μόνο με καινούργιες ιστορίες που δεν αναφέρονται στο παρελθόν, καθαρίζει.“Όταν η αναφορά στην αριστερά θα πάψει να είναι παρελθόν, τότε κάτι θα έχει αλλάξει, για την ώρα ο ορίζοντας δε φαίνεται”.