Ακόμα δεν έχω θυμώσει…

Ξημέρωσε Δευτέρα. Μια Δευτέρα,  που εκείνο το «Αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα»,  φυσικά και δεν εννοούσε  Δευτέρα. Οι καιρικές συνθήκες; Οι χειρότερες . Νοιώθω μια καθολική ψύξη  να με διαπερνά, στην κυριολεξία και στη μεταφορά. Αόριστες ενοχές,  χορεύουν ανεξέλεγκτα  μέσα μου,   με τον καλύτερο εαυτό μου εξαφανισμένο.  Καλά καλά δεν θυμάμαι αν διαθέτω ένα καλό εαυτό, πράο και γενναιόδωρο, σίγουρο και αταλάντευτο,  δυνατό και αστείρευτο, φωτεινό και ταπεινό. Τον ψάχνω, αλλά στη θέση του συναντάω ένα απύθμενο κενό,  ένα τρομακτικό κενό  με όλους τους πανικούς της γης.  Με τους θυμούς και τους φόβους,  με τις αμφιβολίες και όλες τις ανασφάλειες του κόσμου τούτου.
Τα γεγονότα από μόνα τους, μου αφαιρούν κάθε διάθεση για απονομή δικαιοσύνης. Σχεδόν πάντα  είμαι διαθέσιμος  να επωμιστώ το βάρος  και χωρίς να έχω καταλήξει στον ένοχο, αλυσοδένομαι εκ των προτέρων.  Σ’αυτές τις χρονικές στιγμές  «Πάντοτε με βάραινε μια αόριστη ενοχή, σαν  να ‘χα  κλείσει την πόρτα  μου σ΄ έναν άγγελο» Ευτυχώς που ο  θυμός  μου, αποτελεί εξαίρεση του κανόνα και έρχεται  πάντα  καθυστερημένος για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους.   
Πέρασε ένα ουδέτερο Σαββατοκύριακο.  Ό,τι χειρότερο δηλαδή.  Τα άσχημα και τα όμορφα γεμίζουν τις λευκές κόλλες της ζωής, τα ουδέτερα τις αφήνουν κενές  και  πολλαπλασιάζουν τις ώρες της προσμονής.  Και η υπομονή μου έχει εξαντληθεί.
Από τέτοιες μοναξιές τελικά φτιάχνουμε Θεούς  και έρωτες, μόνο που κάποια στιγμή  μας  ξεφεύγουν  από τα χέρια, ελευθερώνονται, μας επιβάλλονται και μας δυναστεύουν.
Αιχμάλωτοι στην ανάγκη σερνόμαστε σαν καταραμένοι. Η ανάγκη μας αιχμαλωτίζει, μα κανείς  δεν αγαπά την αιχμαλωσία,  ούτε και οι αφέντες αγαπούν τους σκλάβους . Μόνο ελεύθεροι μπορούν να εκφράζουν πραγματικά συναισθήματα.
Η  σχέση μου μπήκε σε μια διαρκή δοκιμασία με τα όνειρά μου. Το ερώτημα για το πόσο είναι ελεύθερος  κανείς  να καθορίζει τη ζωή του  αρχίζει να με βασανίζει. Όσο περνούν τα χρόνια , όσο απογοητεύομαι, όσο κουράζομαι, αυτή η αξιοπρεπής ελευθερία των επιλογών εξαφανίζεται. Ώρες ώρες  χρειάζεται να ακουμπήσω στο πεπρωμένο.
Γιατί είναι απογοητευτικό μετά τις απανωτές  ήττες, από το κόκκινο της φωτιάς  να βολεύομαι σήμερα στις αποχρώσεις του κόκκινου. Ακόμα και τις πιο ξεβαμμένες.

Μια κοινωνία πλαστελίνη  από κάτω, αλλάζει χρώματα και σχήματα,  βολεύεται παντού, παίρνει επίκαιρες θέσεις. Μια κοινωνία με την Αριστερά της και τη Δεξιά της , απαραίτητο  συστατικό για την επιβίωση , μόνο που η Αριστερά λιγοστεύει επικίνδυνα   και τότε  τι θα κάνει η Δεξιά;  Και μην σας  πάει  το μυαλό σας  σε τίποτα κακό ( κόμματα), μιλάμε για την Αριστερά  που αναπτύσσεται  σε κάθε οργανισμό για την Αριστερά της Δεξιάς  για την Αριστερά της Αριστεράς των κομμάτων, την Αριστερά της κυβέρνησης , την Αριστερά  της παιδείας, της ενημέρωσης, του πολιτισμού, την Αριστερά του έρωτα,  της ζωής όλης.  Γιατί τι νομίζετε  πως είναι είναι η ζωή μας; Μια αριστερά και μια Δεξιά… 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Να σταματήσει αυτο το πανηγύρι

Δωρεά ξενοδοχείων «Χανδρής»: Να κλάψουμε ή να γελάσουμε;