Πράσινα όνειρα... και πράσινα άλογα

Με αφορμή τις εκλογές στην Αμερική. Καμία έκπληξη. Καμία ανησυχία. Ανησυχία βεβαίως παντοτινή από την διαχρονική εγκληματική στάση τους απέναντι στους λαούς της γης. Ανησυχία από την ιδεολογία τους, που έβαλαν το χρήμα πάνω από τους θεούς τους και καθόρισαν την λειτουργία τους με βάση τις διακυμάνσεις των αριθμών. Εφευρέτες του δικομματισμού, έστησαν ένα σύστημα διακυβέρνησης, με δυο κόμματα δίδυμους δεινοσαύρους, που τίποτα δεν μπορεί να χωρέσει ανάμεσά τους. Η εκλογή Τραμπ αποτελεί τον καθρέφτη ενός Λαού, που τα όνειρα του είναι πράσινα, στο χρώμα του χρήματος.


Τα παραπάνω παρεμπιπτόντως, για να είμαστε συμβατοί με την επικαιρότητα και να συνδέσουμε τα πράσινα όνειρα με μια εποχή, που η χώρα μας ζούσε το δικό της όνειρο, το νόμισμα διέφερε. Παρακολουθώντας μια αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά, γύρισα πίσω στη δεκαετία του ’90, σε εκείνες τις εύκολες μέρες που αποπειράθηκαν να ζήσουν οι Έλληνες, πιστεύοντας, τρομάρα τους, ότι έχουν και αυτοί δικαίωμα στο αμερικάνικο Όνειρο. Χρηματιστήρια, γιάπηδες Σημίτηδες, Μαντέληδες Τσουκάτοι, να μη ξεχάσω και τον Παπαντωνίου. Το Όνειρο δεν άργησε να γίνει εφιάλτης. Οι Αμερικανοί για να ζήσει η πλουτοκρατία τους αυτό το Όνειρο, δεν διστάζουν, χρόνια τώρα να ματοκυλίζουν τους Λαούς και μεις, πιστέψαμε ότι μπορούμε να γίνουμε Αμερικάνοι.
Πρέπει να ξαναγίνουμε Αργοναύτες, υποστηρίζει σε μια συνέντευξη του ο Μίμης Ανδρουλάκης, ελπίζοντας στη δύναμη της αυτοσυντήρησης, του αγώνα για επιβίωση, της προσαρμογής, της εξέλιξης, της αλλαγής. Η πίεση της μεγάλης ανάγκης θα μας κάνει καλύτερους. Οι εύκολες και καλές μέρες χάλασαν τον Έλληνα. Αμβλύνθηκε το ένστικτο του «Οδυσσέα» που είχε μέσα του, του αγωνιστή, του δημιουργού, του καινοτόμου.
Ας πάψουμε επιτέλους να σκεφτόμαστε αμερικάνικα. Εμείς ό,τι κατακτήσαμε το κατακτήσαμε με μεγάλη προσπάθεια δεν πατήσαμε επί πτωμάτων. Αυτοί που επιδίωξαν την εύκολη ζωή δεν δίστασαν να βουτήξουν τα χέρια τους στο αίμα. Αυτοί που έκαναν θεό τους το χρήμα και θεοποίησαν τις αγορές ποτέ δεν θα καταλάβουν την αξία της πραγματικής ζωής, αυτής της ζωής που οι Έλληνες μέσα από τα δίκτυα αλληλεγγύης, που ανέκαθεν υποστήριζαν και συμμετείχαν, έχουν ζήσει μέχρι σήμερα.
Mέχρι τα ουράνια σώματα με πομπούς και με κεραίες
φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα
κι ιστορία οι παρέες...”


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Να σταματήσει αυτο το πανηγύρι

Δωρεά ξενοδοχείων «Χανδρής»: Να κλάψουμε ή να γελάσουμε;