Λοιμοί σεισμοί καταποντισμοί, ωχριούν μπροστά στο απροσδιόριστο του χρόνου, μιας συστημικής κρίσης, που ό,τι ανοίγεται μπροστά μας το έχει ήδη υποθηκεύσει.
Ζούμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Προσποιούμαστε σε μια κανονικότητα. Κάνουμε πως δεν ακούμε, κάνουμε πως δεν βλέπουμε, ποντάροντας τις όποιες ελπίδες, στην στιγμή που έχουμε ξαναζήσει, όταν ανοίγουμε τα μάτια μας και διώχνουμε τους εφιάλτες. «Δεν μπορεί να συμβαίνει» λέμε στιγμιαία, τινάζοντας το κεφάλι προς τα πάνω, μέχρι ο φόβος και ο θυμός, να πάρουν και πάλι την συνήθη θέση τους, για μια άνευ προηγούμενου ανηφόρα προς το πουθενά. Οι βεβαιότητες του παρελθόντος, έμειναν για να νανουρίζουν τις ώρες των διαλειμμάτων.

ΟΧΙ δεν έχουμε πόλεμο «το πλήθος βρίσκει προς ώρας ειρηνική διέξοδο» γράφει ο Νίκος Ξυδάκης «για το σωρευμένο φόβο και θυμό στις τελετουργίες των πλατειών. Υπό όρους, ξαναβρίσκει και κάποια αίσθηση συνανήκειν, έστω στο πλαίσιο της ανέχειας. Το συνεχιζόμενο όμως έλλειμμα δικαιοσύνης απειλεί αυτή την εύθραυστη ισορροπία. Η διαρκώς και σφοδρώς πληττόμενη λαοθάλασσα των μικρομεσαίων, χωρίς δίχτυ ασφαλείας πια, χωρίς πίστη σε κοινό σκοπό, χωρίς την ηθική ανακούφιση της σύμμετρης κατανομής βαρών, δεν θα μείνει ορθολογική επί πολύ. Η απότομη πτώση βιοτικού επιπέδου θα συνεπιφέρει απρόβλεπτες μεταβολές στη συμπεριφορά των μαζών, ιστορικά δυσβάστακτες, εφόσον δεν κατανεμηθούν αναλογικά τα βάρη και δεν αποδοθεί δικαιοσύνη - έστω, την υστάτη στιγμή».
ΟΧΙ ακόμα δεν έχουμε πόλεμο, όσο όμως η πορεία βρίσκεται εκτός χρονικών οριζόντων, οι διαδικασίες είναι βέβαιο ότι θα επιταχυνθούν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου