Υπάρχει άνθρωπος που νικά το παρελθόν του;

Οι γενικεύσεις που ακολουθούν, δεν με ακολουθούν,  σαν σχήμα λόγου να τις εκλάβετε, που χωράει  πολλές αφαιρέσεις , αλλά γιατί όχι  και προσθέσεις, αν νοιώσετε  την αγανάκτηση να σας πνίγει.
Τους παρακολουθώ με επιείκεια  να προσθέτουν αφειδώς παράσημα στα ένδοξα χρόνια της νεότητας τους, προκειμένου να ισορροπήσουν τις απώλειες  που ακολούθησαν.
Φαίνεται πως πίστεψαν και οι ίδιοι,  αυτό που επιδερμικά πέρασε στην ιστορία.   Η αγωνία  να διατηρήσουν το μύθο τους,  επιβεβαιώνει την ήττα τους. Σκλάβοι του εαυτούς τους  από την ημέρα που  αντίκρισαν τον κόσμο  και όπως όλα βεβαιώνουν, σκλάβοι  και μέχρι  εκείνη  τη στιγμή  που θα έρθει η ώρα τον εγκαταλείψουν.
Το ξέρουν όμως το παιγνίδι…      Οι άνθρωποι  γύρω τους, βλέπουν μονάχα ό,τι φαίνεται. Ποτέ  δεν ξεχωρίζουν ό, τι ανασαίνει κρυμμένο.   Αλλά όποιος τον εαυτό  προδίδει , προδίδει ολόκληρο τον κόσμο. Και όποιος το όνειρο του ξεπουλά ,  είναι ικανός να ξεπουλήσει  το όνειρο του κόσμου όλου.
Και αυτοί ξεπουλημένοι από πάντα, έρχονται οι δειλοί,  συμμαχώντας με τη λήθη, να κλέψουν ιστορία για να ενισχύσουν την ανυπαρξία τους.  Γίνανε αλήθεια ατομιστές από την βία των καιρών,  ή  ήταν  πάντοτε;  Υπήρξε ο παλιός αληθινός τους εαυτός και κατά πόσο αληθινός ήταν;
Τους παρακολουθώ χαμένους να μνημονεύουν τα κατόρθωμα τους   και καταλήγω στο συμπέρασμα ότι αυτοί οι άνθρωποι τελικά τίποτα δεν ξεπούλησαν, γιατί τίποτα δεν είχαν να ξεπουλήσουν.  Πως είναι δυνατόν  να ξεπουλήσει  κάποιος  και μάλιστα τον εαυτό του, εάν είναι ανύπαρκτος; Προδίδει κανείς μες ΄ την ακινησία  του;  Μπορεί κάποιος να κάνει επανάσταση ανενόχλητος  για μια ζωή;
Αλλάζοντας η μένοντας ίδιος ξεπουλάει κανείς  τον εαυτό του; Κι όταν εμείς αλλάζουμε εξακολουθούμε να έχουμε  το ίδιο ασάλευτο παρελθόν;
Παιγνίδια με τον χρόνο τα παραπάνω και τα ερωτηματικά , βάση για μια πορεία, που οδηγήσει τα βήματα μας πέρα  από το σκοτάδι  
Για το χρόνο λοιπόν, που μονίμως  μας παίζει κρυφτούλι και αδιάκοπα πονά. Υπάρχει άνθρωπος που νικά το παρελθόν του;
«Και είναι  το παρελθόν μαχαίρι που πονά . Ακόμα κι όταν εσύ έχεις φροντίσει να βγεις επιτέλους από την πληγή. Ο πόνος  είναι  εκεί και η ουλή, όπως ο πόνος στο πόδι του ανάπηρου ακόμα και αν το πόδι λείπει»

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Να σταματήσει αυτο το πανηγύρι

Δωρεά ξενοδοχείων «Χανδρής»: Να κλάψουμε ή να γελάσουμε;