Κοινοποιήθηκε στους εξής: Δημόσια
Υπάρχουν νύχτες που το ραδιόφωνο μοιάζει να γνωρίζει για σένα περισσότερα απ’ όσα τολμάς να ομολογήσεις ακόμη και στον ίδιο σου τον εαυτό.
Σαν να τρυπώνει αθόρυβα μέσα στις ρωγμές σου, εκεί όπου κατακάθονται οι παλιές επιθυμίες, οι άηχες ήττες και οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ.
«Τι θέλεις απ’ τα νιάτα μου;» ακούστηκε μέσα στην ζέστη του δωματίου.
Και η φωνή δεν τραγουδούσε.
Απαιτούσε σχεδόν μια εξήγηση από τον χρόνο. Από τη ζωή. Από όλους εκείνους που πέρασαν βιαστικά αφήνοντας πίσω τους ανοιχτές εκκρεμότητες και μυρωδιές από καλοκαίρια που δεν επέστρεψαν ποτέ.
Κάποτε πιστεύαμε πως τα νιάτα είναι δύναμη. Μετά μεγαλώνεις και καταλαβαίνεις πως τα νιάτα ήταν απλώς η εποχή που δεν φοβόσουν ακόμη την απώλεια. Που έμπαινες στις ζωές των ανθρώπων χωρίς κράνος. Που άφηνες την καρδιά σου εκτεθειμένη σαν ανοιχτό παράθυρο σε καταιγίδα.
«Ήθελα να ήμουν εκεί», είπε η γυναικεία φωνή μετά το τραγούδι. Όχι για να αλλάξει κάτι. Μόνο για να δει. Να παρακολουθήσει έναν άνθρωπο πριν τον νικήσουν οι μήνες, οι λογαριασμοί, οι συμβιβασμοί και εκείνη η αργή φθορά που δεν φαίνεται στις φωτογραφίες.
Κι ίσως τελικά αυτό να ζητάμε όλοι από έναν έρωτα. Όχι να μας σώσει. Να μπορεί απλώς να καταθέσει πως υπήρξαμε κάποτε φωτεινοί.
Το επόμενο τραγούδι μιλούσε για την πλατεία Βάθης και για μια ζωή που δεν άντεχε άλλο να κρύβεται. Κι εγώ σκεφτόμουν πόσο κουραστικό είναι να κουβαλάς μέσα σου εκκρεμότητες χρόνων. Αναμονές που σάπισαν πριν εκπληρωθούν. Προσμονές που έμειναν μετέωρες σαν τρένα σε επαρχιακό σταθμό.
Η ζέστη έκανε τα πάντα πιο αργά. Ακόμη και τις σκέψεις. Κι εκείνο το αδιόρατο βάρος, κάπου ανάμεσα στο στήθος και στη μνήμη, μεγάλωνε όσο περνούσε η ώρα.
Υπάρχουν μέρες που δεν θέλεις απαντήσεις. Θέλεις μόνο μια παρουσία δίπλα σου, να σου πει πως δεν πήγε χαμένη όλη αυτή η διαδρομή. Πως κάτι έμεινε όρθιο μέσα στα ερείπια των χρόνων. Έστω μια λέξη. Έστω ένα τραγούδι που θυμήθηκε το όνομά σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου