Υπάρχουν άνθρωποι που δεν περνούν απλώς από τη ζωή σου. Μπαίνουν αθόρυβα μέσα στην καθημερινότητα και αλλάζουν ακόμη και τις πιο μικρές λεπτομέρειες. Τον τρόπο που κρατάς το ποτήρι σου ένα βράδυ. Τη μουσική που επιλέγεις όταν οδηγείς μόνος. Τη διάρκεια που αφήνεις το βλέμμα σου πάνω σε ένα σώμα πριν χαμηλώσεις τα μάτια. Ακόμη και ο καφές αποκτά άλλη γεύση όταν κάποιος έχει περάσει αληθινά από μέσα σου.
Κάποτε πίστευα πως οι μεγάλοι έρωτες ανήκουν στις νεαρές ηλικίες, εκεί όπου όλα γίνονται με θόρυβο και υπερβολή. Η ζωή όμως έχει άλλες προθέσεις. Οι πιο επικίνδυνες επιθυμίες εμφανίζονται όταν γνωρίζεις καλά τον εαυτό σου. Όταν δεν ψάχνεις σωτηρία αλλά ένταση. Όταν ένα χέρι που ακουμπά για λίγο τη μέση σου μπορεί να μετακινήσει ολόκληρη τη μέρα από τη θέση της.
Ο έρωτας δεν γίνεται ποτέ ήσυχος. Απλώς γίνεται πιο ακριβής.
Κρύβεται σε μικρές κινήσεις. Στο βλέμμα που μένει πάνω στα χείλη λίγο περισσότερο απ’ όσο πρέπει. Στη φωνή που χαμηλώνει όταν η νύχτα προχωρά. Στο γόνατο που αγγίζει δήθεν τυχαία το δικό σου κάτω από το τραπέζι και ξαφνικά κάνει το σώμα να θυμηθεί πως δεν γεννήθηκε για να μένει ψυχρό.
Υπάρχουν νύχτες που ξεκινούν με έναν αθώο καφέ και καταλήγουν να μυρίζουν δέρμα, κρασί και επιθυμία. Δυο άνθρωποι πλησιάζουν αργά, σχεδόν προσεκτικά, σαν να φοβούνται ότι η υπερβολική βιασύνη θα χαλάσει τη μαγεία. Μέχρι που ένα φιλί έρχεται να διαλύσει κάθε άμυνα και να αφήσει εκείνη τη γλυκιά ταραχή που κρατά μέχρι το ξημέρωμα.
Ίσως τελικά αυτή να είναι η πραγματική νίκη απέναντι στον χρόνο. Να παραμένεις διαθέσιμος για συγκίνηση. Να μπορεί ακόμη ένα άγγιγμα να σου χαλάσει τον ύπνο και να ομορφύνει την πόλη γύρω σου.
Γιατί όσο υπάρχει κάποιος που μπορεί να αλλάξει τη γεύση του καφέ σου, τίποτα δεν έχει τελειώσει πραγματικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου