Δεν με πίστεψε ούτε η αντήχηση. Κουράστηκε κι εκείνη να επαναλαμβάνει μικρά ψέματα ανθρώπων που μεγαλώνουν και προσπαθούν να το διαχειριστούν με χιούμορ, ειρωνεία ή αξιοπρέπεια.
Υπάρχουν ηλικίες που δεν φαίνονται στο πρόσωπο αλλά στον τρόπο που κοιτάζεις τον κόσμο. Στις σιωπές που αντέχεις. Στα τηλεφωνήματα που δεν κάνεις πια. Στα βράδια που προτιμάς μια αλήθεια αντί για μια παρέα.
Δεν νοσταλγώ τα νιάτα όσο νομίζουν οι άλλοι. Τα νιάτα είχαν ταχύτητα αλλά όχι κατεύθυνση. Είχαν φωτιά αλλά όχι μέτρο. Ερωτεύονταν εύκολα, καίγονταν εύκολα και πίστευαν πως κάθε καταστροφή ήταν το τέλος του κόσμου. Δεν ήξεραν ακόμη ότι ο άνθρωπος μπορεί να σπάσει πολλές φορές και να συνεχίσει να περπατά σχεδόν κανονικά.
Υπάρχει όμως μια ηλικία στη μέση της ζωής όπου όλα αποκτούν βάρος. Οι λέξεις, οι απώλειες, οι σιωπές. Εκεί όπου η καρδιά σκίζεται πιο εύκολα απ’ το χαρτί αλλά παρ’ όλα αυτά επιμένει να χτυπά με πείσμα. Εκεί όπου το σώμα αρχίζει να διαπραγματεύεται, αλλά η ψυχή αποκτά καθαρότερο βλέμμα
.
Μοιάζουμε τότε με παλιές μηχανές που έχουν γράψει χιλιόμετρα, έχουν πέσει, έχουν φθαρεί, αλλά τώρα πια ρολάρουν καλύτερα. Χωρίς άσκοπα γκαζώματα. Χωρίς ανάγκη επίδειξης. Με έναν ήχο βαθύ και αληθινό που μόνο οι άνθρωποι της ίδιας διαδρομής μπορούν να αναγνωρίσουν.
Δεν με φοβίζουν οι ρυτίδες. Με φοβίζει η εσωτερική παραίτηση. Με φοβίζουν οι άνθρωποι που σταμάτησαν να συγκινούνται, που δεν περιμένουν τίποτα πια και το ονομάζουν ωριμότητα.
Υπάρχει πάντως κάτι ωραίο εδώ πάνω, στη μέση. Ένα φως λιγότερο θορυβώδες αλλά πιο αληθινό. Μόνο αυτό το αστέρι συνεχίζει να με δυσκολεύει ακόμη. Αυτό που λάμπει κάπου μακριά σαν υπόσχεση που δεν εκπληρώθηκε ποτέ.
Ίσως τελικά ο άνθρωπος να μεγαλώνει μόνο όταν σταματά να σηκώνει το βλέμμα προς κάτι άπιαστο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου