Πριν συνηθίσουμε το λίγο

Φέτος, για να είμαστε δίκαιοι, έγινε μια φιλότιμη προσπάθεια. Ο στολισμός της πόλης ήταν καλύτερος από άλλες χρονιές και ορισμένες χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις απέκτησαν κάποια συνοχή και ποιότητα. Υπήρξε διάθεση, κόπος και άνθρωποι που νοιάστηκαν. Αυτό πρέπει να το πούμε καθαρά, χωρίς ειρωνεία, χωρίς αστερίσκους, χωρίς μικροψυχία και χωρίς τον εύκολο πειρασμό της ισοπέδωσης.

Όμως μια ιστορική πόλη δεν μετρά τον εαυτό της μόνο με το «καλύτερα από πέρυσι». Δεν της αρκεί η σύγκριση. Χρειάζεται ταυτότητα. Χρειάζεται μνήμη. Χρειάζεται διάρκεια. Χρειάζεται να αφήνει κάτι πίσω της όταν σβήνουν τα φώτα και τελειώνει η γιορτή.

Τον Γενάρη του 2025, μετά τα Φώτα, είχα θέσει μια απλή αλλά κρίσιμη πρόταση. Ότι ο χριστουγεννιάτικος στολισμός και οι εκδηλώσεις δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως μια ετήσια υποχρέωση της τελευταίας στιγμής. Ότι ο σχεδιασμός πρέπει να ξεκινά νωρίς. Όχι για να εντυπωσιάσει, αλλά για να αποκτήσει νόημα και συνοχή.

Η πρόταση αυτή παραμένει σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ.
Αν θέλουμε κάτι ουσιαστικό, αν θέλουμε η πόλη να πάψει να αυτοσχεδιάζει κάθε Δεκέμβρη, χρειάζεται απόφαση. Χρειάζεται μια οργανωμένη ομάδα, με πρωτοβουλία του Δήμου, με σαφή ευθύνη και συνέχεια στον χρόνο. Άνθρωποι από τον πολιτισμό, την εκπαίδευση, την αγορά, να σκέφτονται τη γιορτή ως αφήγηση της πόλης και όχι ως αγγαρεία του ημερολογίου.
Στολίζοντας σωστά και δημιουργώντας εκδηλώσεις που έχουν ποιότητα, συνοχή και συνέχεια.

Δεν πρόκειται για ζήτημα χρημάτων. Πρόκειται για ζήτημα σκέψης. Για το αν θέλουμε έναν στολισμό και ένα πρόγραμμα εκδηλώσεων που απλώς φωτίζει ή που μιλά, που δεν περιορίζεται στο κέντρο, αλλά αγκαλιάζει τις γειτονιές και δημιουργεί νόημα. Που δεν στήνεται πρόχειρα, αλλά επιστρέφει κάθε χρόνο με συνοχή, σαν γνώριμη φωνή.

Η αισθητική και η ποιότητα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι στάση. Είναι πολιτισμός. Είναι, τελικά, πολιτική πράξη. Ο τρόπος που στολίζεις την πόλη σου και η προσεγμένη οργάνωση των εκδηλώσεων δείχνει πόσο τη σέβεσαι και πόσο πιστεύεις στη συλλογική μνήμη.

Η φετινή προσπάθεια δείχνει ότι υπάρχει έδαφος. Τώρα χρειάζεται συνέχεια. Γιατί αλλιώς θα συνηθίσουμε το λίγο και θα το βαφτίσουμε αρκετό. Θα αρκεστούμε στο «τουλάχιστον έγινε κάτι» και θα χάσουμε αυτό που μπορεί να γίνει.

Όσο κι αν ανάβουν τα φώτα, όσο κι αν φαίνεται πιο όμορφη η πόλη για λίγες μέρες, η ιστορία θα μετρά μόνο την απόφαση που δεν πάρθηκε, τη φωνή που δεν ακούστηκε, τη γιορτή που δεν τόλμησε να γίνει ολοκληρωμένη.

Η φωτογραφία είναι του Αλέξανδρου Μελίδη