Η Γύμνια του Τοπίου

«Και του χρόνου», λέμε, και η φωνή μας χάνεται μέσα στον θόρυβο των συνεργείων που μαζεύουν τα σιδερένια κουφάρια των στολισμών. Τώρα που η πόλη αποκαθηλώνει τα φωτάκια της και οι πλατείες επιστρέφουν στην πέτρινη σιωπή τους, η ψευδαίσθηση τελειώνει. Το ξεστόλισμα είναι η πιο ειλικρινής στιγμή του χειμώνα, είναι η ώρα που οι δρόμοι δείχνουν πάλι τις λακκούβες τους και οι άνθρωποι τις σκιές τους, χωρίς το άλλοθι μιας χρυσόσκονης που όλα τα σκέπαζε με μια πρόχειρη ευτυχία.

Για εμάς, τους αμετανόητους της απέναντι όχθης, αυτή η γύμνια είναι η φυσική μας κατοικία. Μάθαμε να ζούμε με το βλέμμα πέρα από το προφανές, να μην εγκλωβιζόμαστε στο «φαίνεσθαι» μιας πλαστικής ευδαιμονίας. Στο κατώφλι του 2026, δεν περιμένουμε θαύματα από ένα ημερολόγιο που αλλάζει, αλλά αντοχές από έναν εαυτό που δοκιμάζεται. Κουραστήκαμε να μετράμε ανακυκλωμένες ελπίδες και ηγέτες που η πνευματική τους ένδεια περισσεύει, ενώ οι ίδιοι και οι ίδιοι, με τα ίδια και τα ίδια, προσπαθούν να διαχειριστούν μια μιζέρια που πλέον μοιάζει με πεπρωμένο.

Το υποθηκευμένο μέλλον, για το οποίο μιλούσαμε άλλοτε, είναι πια το σπίτι μας. Κατοικούμε μέσα σε χρέη του παρελθόντος και σε υποσχέσεις που μετατίθενται για την επόμενη επέτειο. Κι όμως, μέσα σε αυτή την άχαρη επιστροφή στην καθημερινότητα, υπάρχει μια κρυφή ηδονή, η ηδονή του να μην περιμένεις τίποτα από την τύχη, αλλά τα πάντα από το πείσμα σου. Ας λαδώσουμε σιγά σιγά τις μηχανές, όχι για να τρέξουμε στον συρμό της ευκολίας, αλλά για να βαδίσουμε αργά, με εκείνη τη διαύγεια που χαρίζει μόνο η καθαρή ματιά.

Η μελαγχολία αυτών των ημερών δεν είναι αδυναμία, είναι το γέλιο εκείνο που στάζει αλμύρα, όπως έλεγε και η Κυρία του ραδιοφώνου: αλητέψαμε στις ήττες μας, λεηλατήσαμε τις αυταπάτες μας και τώρα στεκόμαστε εδώ, πειρατές χωρίς θησαυρούς αλλά με καθαρό βλέμμα.

Και του χρόνου, λοιπόν, να είμαστε εδώ, πιο αληθινοί, λιγότερο θεατές και περισσότερο παρόντες στη δική μας ζωή.

Η φωτογραφία είναι της Ελένης Χριστογιάννη