Μια Ανάσα Διαφορά

Ο κόσμος που ανατέλλει δεν είναι ποτέ ένας πιστός καθρέφτης του χθες. Κουβαλά πάντα την εύθραυστη υπόσχεση μιας απειροελάχιστης διαφοράς, ικανής να αλλάξει τα πάντα. Υπάρχει μια παλιά ιστορία των Χασιδίμ για τη μέλλουσα ζωή: λένε πως εκεί όλα θα είναι απαράλλαχτα. Το δωμάτιο θα είναι το ίδιο, τα ρούχα μας τα ίδια, όλα θα είναι όπως τώρα, μόνο λίγο διαφορετικά.

Αυτή η «μικρή διαφορά» είναι που μας κρατά σε τροχιά. Είναι το καύσιμο για το δικό μας «όλο και πιο ψηλά», η κρυφή ελπίδα πίσω από τις τυπικές ευχές για υγεία και αγάπη. Όμως, η αγάπη… Πόσο δύσκολα την αρθρώνουμε πέρα από τα εορταστικά χαρτιά περιτυλίγματος. Την περιφέρω χρόνια, τη ψιθυρίζω στις γωνίες των σκέψεών μου, αλλά διστάζω να την κοιτάξω κατάματα. Ίσως από μια ενστικτώδη ντροπή, ίσως γιατί η αγάπη είναι ένα μέγεθος που τελικά μας υπερβαίνει.

«Αγάπη σημαίνει δόσιμο», σημειώνει ο Νίκος Ξυδάκης, «δέσμευση, ηθική ευθύνη». Λέξεις που στα αυτιά των πολλών ηχούν πια αφελείς, σχεδόν ντεμοντέ. Κι όμως, είναι η μόνη πράξη που επιτρέπει στον έναν να παραχωρήσει χώρο στον άλλον, να κατοικήσει στη θέση του, να ανθίσουν μαζί.

Σε παλαιότερες γραμμές μου, σας είχα μιλήσει για ένα κρυμμένο φως. Ένα φως που φυλάκιζα στα υπόγεια του νου, άλλοτε από ανασφάλεια και άλλοτε από φόβο. Φέτος, η πρόκληση είναι να σπάσω τα δεσμά του. Μια αχτίδα αρκεί για να ανοίξει το παράθυρο στην αισιοδοξία, να επαναφέρει την πίστη στις δυνάμεις μας κόντρα στη σκληρότητα των καιρών.

Αυτή είναι η δική μου υπόσχεση για τη νέα χρονιά, να εκφράσω την αγάπη ευθέως. Για τον τόπο, για τον διπλανό, για τον άνθρωπο. Μια αγάπη χωρίς αιδώ, που δεν φοβάται να εκτεθεί, που μας ψηλώνει και μας πάει παραπέρα. Ένας κόσμος ίδιος με τον παλιό, «όπως τώρα», αλλά με εκείνη την πολύτιμη, ανεπαίσθητη διαφορά που τον κάνει, επιτέλους, να αναπνέει.

φωτογραφία: το διάσημο γλυπτό «A Ferida» (Η Πληγή), έργο του Ισπανού γλύπτη Alberto Banuelos-Fournier