Η φθορά σε κοινή θέα

Καθόμουν στην τελευταία σειρά μιας «υποχρέωσης». Στην πρώτη σειρά, ένας παλιός πρωταγωνιστής της τοπικής πολιτικής σκηνής. Η παρουσία του ήταν σκιά που αρνιόταν να φύγει, και κάτι μέσα μου σφίχτηκε. Ρώτησα τον διπλανό μου: «Αυτός είναι εκείνος;» Η απάντηση ήταν καταφατική.

Δεν με κουράζει η πόλη, με κουράζει η επιμονή των ίδιων ανθρώπων πάνω της. Σαν παλιές αφίσες που ξεθωριάζουν. Η πόλη αντέχει. Εκείνοι προσπαθούν.

Στην πολιτική δεν υπάρχει σύγκρουση, υπάρχει διάρκεια. Μια ήσυχη παράταση. Οι παλιοί εμφανίζονται ξανά όχι για να πουν κάτι νέο, αλλά γιατί δεν μπορούν να αποχωρήσουν. Η εξουσία τους κρατά γνώριμους και ακίνδυνους. Σαν παλιά έπιπλα που αλλάζουν θέση, όχι χρήση.

Κάποτε μιλούσαν για αξίες. Σήμερα μιλούν για ισορροπίες. Δεν άλλαξαν ιδέες, άλλαξαν προτεραιότητες. Η πολιτική εδώ δεν είναι πράξη ρήξης, είναι τρόπος παραμονής.

Η κοινωνία βλέπει και θυμάται. Αναγνωρίζει πρόσωπα και διαδρομές, γνωρίζει πώς συνήθως τελειώνουν. Κι όμως σιωπά. Όχι από αδιαφορία, αλλά από κόπωση. Από εκείνη που μαθαίνει να αποδέχεται όσα δεν αλλάζουν εύκολα.

Δεν μιλώ για όσους λύγισαν. Η ζωή το κάνει αυτό. Μιλώ για όσους διαπραγματεύονται τον εαυτό τους αθόρυβα. Λίγο λίγο. Όσο χρειάζεται για να μείνουν.

Η πολιτική κατέληξε υπαρξιακό όριο. Όχι γιατί δεν υπάρχει μέλλον, αλλά γιατί κανείς δεν ξέρει πότε ολοκληρώνεται ο κύκλος του. Η αποχώρηση μοιάζει σκληρή λέξη, κι όμως συχνά είναι η πιο καθαρή.

Έτσι γεμίζουμε ζώντες που δεν φεύγουν και νεκρούς που δεν δικαιώνονται. Και μια κοινωνία που τους κοιτά χωρίς θυμό και χωρίς φωνή. Με εκείνη τη σιωπή που αφήνει τη φθορά να εκτίθεται, σε κοινή θέα. Όχι επειδή επιβλήθηκε, αλλά επειδή έγινε αποδεκτή.