Μικρή ωδή στο ανοιχτό παράθυρο

Άνοιξε το παράθυρο. Όχι σαν απόδραση, αλλά σαν πράξη. Σαν μια ήσυχη πολιτική δήλωση απέναντι στον φόβο που μας θέλει κλεισμένους, σκυμμένους, απορροφημένους από οθόνες που αναπαράγουν την ίδια αγωνία σε ατελείωτη επανάληψη.

Με αφορμή τη «Μαρκίζα» ξανακοίταξα παλιές φωτογραφίες. Στάθηκα στα βλέμματα που δεν ήξεραν ακόμη τις διαψεύσεις που θα ακολουθούσαν. Κι όμως, μέσα σε εκείνη την άγνοια υπήρχε μια δύναμη. Το παρελθόν δεν είναι νοσταλγία. Είναι υπενθύμιση ότι οι άνθρωποι άντεξαν και άλλες καταιγίδες. Ότι η Ιστορία δεν γράφεται μόνο από τις αποφάσεις των ισχυρών, αλλά κι από τη σιωπηλή επιμονή των πολλών.

Η Κέρκυρα αυτές τις μέρες μοιάζει να αντιστέκεται με τρόπο ποιητικό. Δεν κραυγάζει, δεν διαδηλώνει. Ανθίζει. Το φως απλώνεται πάνω στα παλιά κτίρια, στα καντούνια, στις αυλές, και τα ξανακάνει ανθρώπινα. Σαν να μας θυμίζει ότι η ομορφιά δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη. Και η ανάγκη, όταν καταπιέζεται, γίνεται διεκδίκηση.

Κλείσε για λίγο τις οθόνες. Η υπερπληροφόρηση δεν είναι γνώση, είναι συχνά μια μορφή υπνωτισμού. Το νησί μάς καλεί σε εγρήγορση αλλιώς. Με άρωμα νεραντζιάς, με το αλάτι της θάλασσας, με το φως που δεν χειραγωγείται. Αυτή η απλή επαφή με το πραγματικό είναι ίσως η πιο ριζοσπαστική πράξη της εποχής.

Ο Ralph Waldo Emerson έγραψε πως κάθε τοίχος είναι μια πόρτα. Ο τοίχος μπορεί να είναι η απογοήτευση, η κοινωνική κόπωση, η αίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει. Αν όμως τον κοιτάξεις επίμονα, θα δεις μια ρωγμή. Από εκεί περνά η ευθύνη μας.

Δεν περιμένω σωτήρες. Δεν πιστεύω στις μεγάλες εξαγγελίες που υπόσχονται άνοιξη με διατάγματα. Πιστεύω στους αθόρυβους ανθρώπους. Σε εκείνους που επιμένουν να φροντίζουν, να δημιουργούν, να αντιστέκονται με ευγένεια. Σε εκείνους που, μέσα στην προσωπική τους μοναξιά, κρατούν ζωντανή μια αλήθεια για το κοινό καλό.

Μικρή ωδή, λοιπόν, στο ανοιχτό παράθυρο.
Γιατί όταν το ανοίγεις, δεν μπαίνει μόνο ο αέρας. Μπαίνει η δυνατότητα να ξαναδούμε τον κόσμο όχι όπως μας τον επιβάλλουν, αλλά όπως μπορούμε να τον αλλάξουμε.

Και αν κάτι αξίζει να υπερασπιστούμε σήμερα, δεν είναι η άνεση της σιωπής, αλλά το θάρρος να ανοίγουμε παράθυρα.