Κοινοποιήθηκε στους εξής: ΔημόσιαΕκεί όπου δεν τελειώνει τίποτΥπάρχουν νύχτες που η μνήμη επιστρέφει μεθυσμένη.
Δεν χτυπά την πόρτα. Μπαίνει μέσα σαν αέρας από παλιό καλοκαίρι και κάθεται απέναντί σου χωρίς να μιλά. Κουβαλά τη σκόνη μιας παιδικής χαράς, το τρίξιμο από μια σκουριασμένη κούνια, έναν ουρανό έτοιμο να βρέξει. Και ξαφνικά βρίσκεσαι πάλι εκεί, στην πλατεία του χωριού σου , να κοιτάς τα σύννεφα και να μη γνωρίζεις αν έρχονταν από το Ιόνιο ή από την Άγρια Δύση του «Μικρού Σερίφη».
Η μνήμη δεν θυμάται. Επινοεί. Παραποιεί το φως, λυπάται τα πρόσωπα, δίνει δεύτερη ζωή σε όσα δεν άντεξαν την πρώτη. Γι’ αυτό μερικές αναμνήσεις μοιάζουν πιο αληθινές από τα ίδια τα γεγονότα.
Κάποτε πίστευα πως το «για πάντα» ήταν βεβαιότητα. Τώρα ξέρω πως είναι επιλογή.
Γιατί χρειάζεται δύναμη να αγαπάς γνωρίζοντας τη φθορά. Να επιμένεις σε ανθρώπους, στιγμές και όνειρα ενώ όλα γύρω αλλάζουν μορφή. Να συνεχίζεις να δίνεσαι χωρίς εγγυήσεις διάρκειας. Να χτίζεις στην άμμο σαν να χτίζεις στην πέτρα.
Ίσως εκεί να κρύβεται η πιο βαθιά ανθρώπινη αλήθεια.
Όχι στη νίκη απέναντι στον χρόνο, αλλά στην ήσυχη άρνησή μας να πάψουμε να αισθανόμαστε.
Όσο μεγαλώνω, το ελάχιστο γίνεται αρκετό.
Ένα τραγούδι χαμηλά μέσα στη νύχτα. Ένα ποτήρι κρασί με άνθρωπο που δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Μια πανσέληνος που καθυστέρησες να ζήσεις. Η αίσθηση πως κάποιος σε θυμήθηκε χωρίς λόγο.
Και τελικά μένουν μόνο όσα δεν μπήκαν ποτέ σε συναλλαγή.
Ο ουρανός πριν τη βροχή. Η θάλασσα τον χειμώνα.
Ένα ποίημα που γράφτηκε και δεν στάλθηκε ποτέ.
Η μοναξιά όταν παύει να είναι φόβος και γίνεται καταφύγιο. Ο έρωτας όταν δεν ζητά διάρκεια, μόνο ένα μικρό σημάδι αθανασίας.
Ίσως αυτή να είναι τελικά η ενηλικίωση.
Να καταλαβαίνεις πως τίποτα δεν σώζεται πραγματικά, κι όμως να συνεχίζεις να ανοίγεις χώρο μέσα σου για φως. Αυτό να είναι τελικά το «για πάντα». Όχι κάτι άφθαρτο. Κάτι που, παρά τη φθορά, συνεχίζει να φωτίζει σιωπηλά μέσα μας.
Η φωτογραφία, μια προσέγγιση της πλατείας Γιαννάδων στην Κέρκυρα, όπως την ανακαλεί η μνήμη, με την βοήθεια ΑΙ
Η μνήμη δεν θυμάται. Επινοεί. Παραποιεί το φως, λυπάται τα πρόσωπα, δίνει δεύτερη ζωή σε όσα δεν άντεξαν την πρώτη. Γι’ αυτό μερικές αναμνήσεις μοιάζουν πιο αληθινές από τα ίδια τα γεγονότα.
Κάποτε πίστευα πως το «για πάντα» ήταν βεβαιότητα. Τώρα ξέρω πως είναι επιλογή.
Γιατί χρειάζεται δύναμη να αγαπάς γνωρίζοντας τη φθορά. Να επιμένεις σε ανθρώπους, στιγμές και όνειρα ενώ όλα γύρω αλλάζουν μορφή. Να συνεχίζεις να δίνεσαι χωρίς εγγυήσεις διάρκειας. Να χτίζεις στην άμμο σαν να χτίζεις στην πέτρα.
Ίσως εκεί να κρύβεται η πιο βαθιά ανθρώπινη αλήθεια.
Όχι στη νίκη απέναντι στον χρόνο, αλλά στην ήσυχη άρνησή μας να πάψουμε να αισθανόμαστε.
Όσο μεγαλώνω, το ελάχιστο γίνεται αρκετό.
Ένα τραγούδι χαμηλά μέσα στη νύχτα. Ένα ποτήρι κρασί με άνθρωπο που δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Μια πανσέληνος που καθυστέρησες να ζήσεις. Η αίσθηση πως κάποιος σε θυμήθηκε χωρίς λόγο.
Και τελικά μένουν μόνο όσα δεν μπήκαν ποτέ σε συναλλαγή.
Ο ουρανός πριν τη βροχή. Η θάλασσα τον χειμώνα.
Ένα ποίημα που γράφτηκε και δεν στάλθηκε ποτέ.
Η μοναξιά όταν παύει να είναι φόβος και γίνεται καταφύγιο. Ο έρωτας όταν δεν ζητά διάρκεια, μόνο ένα μικρό σημάδι αθανασίας.
Ίσως αυτή να είναι τελικά η ενηλικίωση.
Να καταλαβαίνεις πως τίποτα δεν σώζεται πραγματικά, κι όμως να συνεχίζεις να ανοίγεις χώρο μέσα σου για φως. Αυτό να είναι τελικά το «για πάντα». Όχι κάτι άφθαρτο. Κάτι που, παρά τη φθορά, συνεχίζει να φωτίζει σιωπηλά μέσα μας.
Η φωτογραφία, μια προσέγγιση της πλατείας Γιαννάδων στην Κέρκυρα, όπως την ανακαλεί η μνήμη, με την βοήθεια ΑΙ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου