Ο Μάης είναι επικίνδυνος μήνας. Κυκλοφορεί ανάμεσα στους ανθρώπους σαν παλιός έρωτας που δεν ξέχασε ποτέ τη διεύθυνσή σου. Μυρίζει γιασεμί, σκόνη από ανοιχτά παράθυρα και εκείνη τη γλυκιά αλαζονεία της άνοιξης που σε πείθει πως η ζωή μπορεί ακόμη να ξαναρχίσει.
Τέτοιες μέρες προδίδονται οι πιο καλά κρυμμένες μοναξιές. Ένα βλέμμα πάνω από ένα ποτήρι κρασί, ένα χέρι που αργεί να φύγει, μια φλέβα που χτυπά στον λαιμό σαν μικρό ανυπότακτο τύμπανο, και ξαφνικά όλα όσα ονόμαζες βεβαιότητες καταρρέουν με τον θόρυβο παλιού θεάτρου μετά την τελευταία παράσταση.
Ο έρωτας δεν εξηγείται. Επιτίθεται.
Μπαίνει από ξεχασμένες χαραμάδες, αναστατώνει τακτοποιημένες ζωές, καίει κανόνες, γελοιοποιεί ιδεολογίες και αφήνει πίσω του έναν άνθρωπο γυμνό απέναντι στον εαυτό του. Χωρίς επιχειρήματα. Χωρίς άμυνες. Μόνο με εκείνη τη γελοία και ταυτόχρονα μεγαλειώδη ανθρώπινη ανάγκη να ανήκει κάπου, έστω και για ένα βράδυ.
Κι ύστερα έρχεται ο φόβος. Όχι μήπως χαθεί ο άλλος. Αυτός είναι ο μικρός φόβος. Ο μεγάλος είναι μήπως μια μέρα πάψει να πονά μέσα σου. Γιατί τότε τελειώνουν όλα. Όχι όταν σβήνουν τα φώτα, αλλά όταν σωπαίνει το τραύμα. Όταν μπορείς να προφέρεις ένα όνομα χωρίς να τρέμει μέσα σου τίποτα.
Γι’ αυτό επιστρέφουμε πάντα. Στα λάθη μας, στα καλοκαίρια που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ, στις γυναίκες που άφησαν το άρωμά τους πάνω στις λέξεις μας. Επιστρέφουμε όπως επιστρέφουν τα κύματα σε μια ακτή που γνωρίζουν πως δεν θα κρατήσουν ποτέ.
Ο άνθρωπος χωρίς πάθος γίνεται σιγά σιγά ένα επιπλωμένο δωμάτιο. Καθαρό. Ήσυχο. Νεκρό.
Κι η αγάπη;
Η αγάπη παραμένει κόκκινη. Όχι σαν τριαντάφυλλο. Αυτά είναι για τους ανθοπώλες και τις επετείους. Κόκκινη σαν πληγή που αρνείται να κλείσει. Σαν αίμα που επιμένει να κυκλοφορεί ακόμη και μέσα στις πιο κουρασμένες καρδιές. Σαν την τελευταία απόδειξη ότι ο άνθρωπος, όσο κι αν κουράστηκε, δεν έπαψε να αισθάνεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου