Τα γενέθλια έπαψαν να είναι αριθμοί. Είναι στάσεις. Μικρές παύσεις μέσα στη διαδρομή, για να ακούσεις αν η ψυχή συνεχίζει να γουργουρίζει. Δεν σβήνω κεράκια πια. Ανάβω φώτα. Στις μνήμες, στις διαδρομές, στους ανθρώπους που άντεξαν μέσα στο χρόνο.
Τώρα ξέρω πως η ουσία δεν βρίσκεται στην άφιξη αλλά στον δρόμο. Στις στροφές που δεν υπολόγισες, στις επιστροφές που σε άλλαξαν, στις ήσυχες νύχτες που κατάλαβες ποιοι άνθρωποι αξίζουν να μείνουν δίπλα σου. 
Κάθε χρόνο αλλάζω φωτογραφία, λες και το φως μπορεί να διαπραγματευτεί με τον χρόνο. Λες και υπάρχει ακόμη μια γωνία που κρύβει όσα χάθηκαν και όσα δεν ειπώθηκαν. Κι όμως, όσο περνούν τα χρόνια καταλαβαίνω πως δεν είναι η φωτογραφία που έχει σημασία. Είναι όσα κουβαλά πίσω της. Οι διαδρομές. Οι άνθρωποι. Οι μάχες που δεν φάνηκαν. Οι νύχτες που άντεξες χωρίς να το μάθει κανείς. Οι λέξεις που έγραψες για να μη σωπάσεις.
Γεννημένος Μάη, κουβαλώ ακόμη εκείνη τη γλυκιά ψευδαίσθηση πως κάτι αρχίζει. Ίσως γιατί ο Μάης δεν είναι μήνας, είναι μνήμη. Τα παιδικά καλοκαίρια που έρχονταν αργά, οι πρώτες μουσικές, οι πρώτοι έρωτες, οι πρώτες απώλειες.
Κάθε Μάη και μια μικρή αναμέτρηση με όλες τις ηλικίες μου. Το παιδί που κοιτούσε τη θάλασσα σαν υπόσχεση. Τον νεαρό που πίστευε πως ο έρωτας μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Τον άνδρα που έμαθε πως τίποτα δεν κρατιέται με δύναμη, μόνο με αλήθεια.
Μεγαλώσαμε, δεν μπαίνει θέμα. Το θέμα είναι αν μικρύναμε μέσα στον χρόνο. Αν αφήσαμε τη ζωή να μας κάνει κυνικούς. Αν πάψαμε να συγκινούμαστε από μια μουσική αργά τη νύχτα, από έναν δρόμο χωρίς προορισμό, από μια γυναίκα που κουβαλά φως χωρίς να προσπαθεί να το αποδείξει.
Και ύστερα σκέφτομαι τα παιδιά όλου του κόσμου. Εκείνα που μεγαλώνουν μέσα σε έναν δύσκολο και θορυβώδη κόσμο κρατώντας ακόμη κάτι καθαρό μέσα τους. Τα δικά μου παιδιά. Τον Νίκο και τον Δημήτρη, άνδρες πια, με τις δικές τους ευθύνες, τις δικές τους αγωνίες και τα δικά τους όνειρα. Τον Στάμο και την Γκρέτα, παιδιά που έζησα από κοντά και κουβαλούν κι αυτά το δικό τους φως.
Και ύστερα έρχεται η νεότερη γενιά, σαν μια δεύτερη άνοιξη που ποτέ δεν περιμένεις τόσο δυνατή. Ο Γεράσιμος - Λέανδρος, η Αμαλία και η Ολίβια. Παρουσίες που γεμίζουν το σπίτι φως, κίνηση και μέλλον.
Τελικά αυτή είναι η πιο αληθινή νίκη απέναντι στον χρόνο. Να βλέπεις τη ζωή να συνεχίζεται πέρα από εσένα. Όχι σαν αντίγραφο, αλλά σαν συνέχεια. Λίγο πιο σοφή. Λίγο πιο τρυφερή. Λίγο πιο φωτεινή.
Η τέταρτη φωτογραφία αλλάζει κάθε χρόνο. Το βλέμμα όμως κουβαλά όλες τις προηγούμενες. Και ίσως τελικά αυτό να είναι η ζωή. Όχι να μένεις νέος. Αλλά να μη γερνά ποτέ εκείνο το κομμάτι μέσα σου που συνεχίζει να λέει: «πάμε άλλη μία στροφή».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου