Ίσως η αισιοδοξία να μην είναι ποτέ μια βεβαιότητα φωτός.
Ίσως να είναι απλώς η αξιοπρέπεια με την οποία κρατά κανείς ένα ποτήρι κρασί ενώ γύρω του γερνά ο κόσμος.
Με κατηγορούν συχνά για απαισιοδοξία.
Το λένε με εκείνη τη βιαστική σιγουριά των ανθρώπων που φοβούνται τις χαμηλές θερμοκρασίες της σκέψης. Σαν να είναι υποχρεωμένος κανείς να κυκλοφορεί με ένα πρόχειρο χαμόγελο και μια έτοιμη φράση στην τσέπη: «Όλα θα πάνε καλά».
Η μικρή προσευχή μιας εποχής που αποφεύγει να κοιτάξει κατάματα τον εαυτό της.
Μόνο που η αισιοδοξία δεν είχε ποτέ σοβαρή σχέση με την άγνοια.
Το μέλλον είναι ένας αργός αποχωρισμός.
Θα αλλάξει το σώμα μας, θα αραιώσουν οι παρέες μας, κάποια σπίτια θα κλείσουν για πάντα τα παντζούρια τους και ορισμένες φωνές, που σήμερα θεωρούμε δεδομένες, κάποτε θα επιβιώνουν μόνο σαν απόηχος μέσα στα υπόγεια της μνήμης.
Ο χρόνος δεν θυμώνει ούτε συγκινείται. Προχωρά με τη σιωπηλή ακρίβεια παλιού εκκρεμούς, σαν να εκτελεί μια εργασία που προϋπήρχε όλων μας.
Κι όμως, οι άνθρωποι συνεχίζουν να ζουν σαν μικρές εστίες αντίστασης απέναντι στο αναπόφευκτο. Αγοράζουν βιβλία που ίσως δεν προλάβουν να διαβάσουν. Ερωτεύονται με την αφέλεια πρωτάρη. Φυτεύουν βασιλικούς σε αυλές προσωρινές.
Στρώνουν τραπέζια για φίλους, ανοίγουν κρασιά για βράδια που δεν θα επαναληφθούν ποτέ με τον ίδιο τρόπο.
Σαν να γνωρίζουν βαθιά πως τίποτε δεν κρατά κι ακριβώς γι’ αυτό να το αγαπούν περισσότερο.
Οι πιο αισιόδοξοι άνθρωποι που γνώρισα δεν ήταν ανέμελοι.
Ήταν άνθρωποι πληγωμένοι. Με βλέμμα καθαρό και νύχτες δύσκολες. Άνθρωποι που είχαν ήδη συνομιλήσει με την απώλεια και παρ’ όλα αυτά συνέχιζαν να ανάβουν μικρές φωτιές μέσα στο σκοτάδι.
Όχι επειδή πίστευαν πως θα νικήσουν τη φθορά, αλλά επειδή θεωρούσαν ταπεινωτικό να παραδοθούν χωρίς μουσική, χωρίς έρωτα, χωρίς ένα τελευταίο καλοκαίρι.
Ίσως τελικά η αισιοδοξία να είναι αυτό.
Να επιμένεις στην ομορφιά ενώ γνωρίζεις τη διάρκειά της.
Να αγαπάς πράγματα θνητά, εφήμερα και εύθραυστα, μόνο και μόνο επειδή χωρίς αυτά η ζωή γίνεται λογική, αλλά αβίωτη.
Και η ζωή, παρά τη φθορά της, παρά τη σκόνη που αφήνει πάνω σε όλα, εξακολουθεί να μας χαρίζει μικρά καλοκαίρια υπό προθεσμία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου